Δρόμοι

Καλύτερα…

… τα τροχόσπιτά μας παρά οι τρώγλες της Αμβέρσας! Έτσι λένε στη Φλάνδρα,
χιλιάδες εξαθλιωμένοι άνθρωποι που ζουν σε καταυλισμούς (αν οι βελγικές αρχές
τούς λένε «κάμπινγκ», αυτό δεν τους κάνει λιγότερο άθλιους). Άρχισε κάποτε ως
μια προσωρινή κατάσταση και σήμερα έχει γίνει ένας τρόπος ζωής. Μέχρι το τέλος
του έτους, η Γκρέτα Μπέελεν θα πρέπει να εγκαταλείψει το τροχόσπιτο στο οποία
ζει μόνιμα από το 1998, στον καταυλισμό Καστέλ Μέερλερ, στην Αμβέρσα. Άλλοι,
παλιότεροι, θα παραμείνουν, ώσπου να βρουν «κατάλληλη» κατοικία. H μόνιμη
εγκατάσταση σε κάμπινγκ είναι απαγορευμένη από τις αρχές. Όμως, οι κοινωνικές
υπηρεσίες κάνουν τα στραβά μάτια μπροστά σε αυτό το φαινόμενο που αφορά
χιλιάδες ανθρώπους της Φλάνδρας.

H κυβέρνηση…

… έχει αποφασίσει να ξεμπερδεύει μέχρι το τέλος του έτους με αυτή την
«κουλτούρα της αθλιότητας», όπως την λέει, που απειλεί να μετατρέψει περιοχές
που θα μπορούσαν να είναι τουριστικές σε παραγκουπόλεις. Οι ένοικοι των
τροχόσπιτων του Καστέλ Μέερλερ διαφωνούν με αυτή την απόφαση. «Πού αλλού θα
μπορέσω να βρω τέτοιο κατάλυμα και σε τέτοια τιμή;», λέει η Γκρέτα στην
εφημερίδα «Ντε Ντάντααρντ». «Ζω με τη μικρή σύνταξη που μου άφησε ο άνδρας
μου». Στη Φλάνδρα, πολιτείες από κάμπινγκ ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Στο ένα
τρίτο από αυτά ζουν μόνιμοι κάτοικοι. Σύμφωνα με στοιχεία του 1998, το 33% από
αυτούς είναι συνταξιούχοι, το 30% άνεργοι και το 15% ανάπηροι ή μακροχρόνια
άρρωστοι. Μόνο το 19% των ανθρώπων που ζουν στα τροχόσπιτα έχουν δουλειά. «Το
τροχόσπιτο μού στοιχίζει περίπου 1.000 ευρώ τον χρόνο, συν κάτι παραπάνω για
το γκάζι και το ηλεκτρικό», λέει ένας από αυτούς. «Είναι αδύνατον να βρω
πουθενά κάτι φθηνότερο».

Γιατί…

… να μην μπορούν να ζήσουν στα κάμπινγκ; Ο Μίκε δεν μπορεί να το καταλάβει.
«Πρέπει λοιπόν να γίνουμε Τσιγγάνοι για να αποκτήσουμε το δικαίωμα να ζούμε σε
τροχόσπιτα; Αν μπορούν να το κάνουν αυτοί, γιατί να μην μπορούμε και εμείς;».
Την ίδια ώρα που οι αρχές ετοιμάζονται να τους διώξουν από τους καταυλισμούς,
δεν διαθέτουν τις απαραίτητες «κοινωνικές εγκαταστάσεις» για να τους
στεγάσουν. «H κόρη μου βρίσκεται σε μια λίστα αναμονής για κοινωνική στέγη»,
λέει η Ζοζέ. «Έχει το νούμερο 212 και η λίστα μακραίνει ολοένα». Σύμφωνα με
τον Κάρελ Κρούισμπεργκ, τον διαχειριστή του κάμπινγκ Καστέλ Μέερλερ, το
πρόβλημα δεν πρόκειται να εξαφανιστεί. «Δεν περνάει ημέρα που να μη μου
ζητήσουν κάποιοι να έρθουν να μείνουν εδώ», λέει. «Μα δεν μπορώ να δεχθώ
άλλους». Όσοι έχουν ήδη έχουν βρει μια θέση στον ήλιο, είναι αποφασισμένοι να
παλέψουν για τα τροχόσπιτά τους.

Στη Φλάνδρα…

… Στο Βέλγιο. Στην καρδιά της Ευρώπης. Τέσσερις μήνες πριν από τις
ευρωεκλογές. Το σωτήριο έτος 2004 μ.X.