Eισβολή στο βασίλειο του Ποσειδώνα

Το μεγαλύτερο μέρος της Γης είναι ανεξερεύνητο καθώς κρύβεται στα βάθη των
ωκεανών. Λίγοι άνθρωποι επιχειρούν να αγγίξουν τον πυθμένα όταν βρίσκεται 80 ή
και περισσότερα μέτρα κάτω από την επιφάνεια. Τους τρομάζουν το σκοτάδι, τα
δυνατά ρεύματα, οι καρχαρίες, η απώλεια προσανατολισμού… Όμως αυτή είναι και
η γοητεία της κατάδυσης σε μεγάλο βάθος. Ο συνδυασμός εμπειρίας και επιστήμης,
η λαχτάρα για το άγνωστο, το όνομα ενός ναυαγίου που τρεμοπαίζει στη φωτεινή
δέσμη ενός φακού.

Πάνω σε ένα εξερευνητικό σκάφος στον κόλπο του Σαν Πέδρο στις δυτικές ακτές
των ΗΠΑ, δύο δύτες αφουγκράζονται το αίμα τους καθώς κυλάει στις μεγάλες
αρτηρίες. Με τη βοήθεια ακουστικών και ενός υπερευαίσθητου μόνιτορ, προσπαθούν
να ανιχνεύσουν στον οργανισμό τους την ύπαρξη επικίνδυνων φυσαλίδων που μπορεί
να επιφέρουν τον θάνατο. Αυτές οι φυσαλίδες είναι η «κληρονομιά» που αφήνει
στον οργανισμό το ειδικό μείγμα αερίων που αναπνέουν οι δύτες κάθε φορά που
επιχειρούν μια κατάδυση σε μεγάλο βάθος.

Ο Κένταλ Ρέιν, 44 χρόνων και ο Τζον Γουόκερ, 42 χρόνων, έχουν από κοινού 60
χρόνια συνολικής εμπειρίας στις καταδύσεις σε βαθιά νερά, στην εξερεύνηση
ναυαγίων και σπηλαίων. Αυτή την εποχή, όπως γράφει η εφημερίδα «Los Angeles
Times», έχουν αναλάβει μια δύσκολη αποστολή. Να φωτογραφήσουν το ναυάγιο ενός
γερμανικού υποβρυχίου, UB-88, που αναπαύεται στον βυθό επί 83 χρόνια.

Ένας άλλος κόσμος. Μια κατάδυση σε βάθος 80 μέτρων δεν είναι απλή
υπόθεση. Ο εξοπλισμός των δυτών δεν έχει σε τίποτε να ζηλέψει εκείνον των
αστροναυτών. Από το βάθος των 25 μέτρων και μετά, τα αστεία τελειώνουν. Οι
δύτες εισέρχονται σε έναν άλλο κόσμο, όπου ο θάνατος παραμονεύει σε κάθε βήμα.
Ο πανικός είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί. Γι’ αυτό και κανείς δεν
αποπειράται να ξεκινήσει μόνος του μια τέτοια προσπάθεια.

H πορεία προς τον πυθμένα έιναι κάθετη. Οι δύτες έχουν στην πλάτη τους δύο
μπουκάλες με μείγμα αερίων και άλλες δύο με αέριο εμπλουτισμένο με οξυγόνο και
με καθαρό οξυγόνο. Μαζί τους έχουν ακόμη μία επιπλέον φιάλη που περιέχει αργό,
το οποίο διοχετεύεται στη στεγανή στολή για να τους παρέχει καλύτερη μόνωση
από το κρύο που επικρατεί στα μεγάλα βάθη. H στολή διαθέτει μέχρι και ειδική
βαλβίδα για την εκροή των ούρων.

Μαζί τους έχουν εφεδρική μάσκα, ρολόγια, πυξίδες, χρονόμετρα, καθώς και ένα
αδιάβροχο σημειωματάριο, στο οποίο καταγράφουν τα προγραμματισμένα στάδια
αποσυμπίεσης που εκτελούν κατά τη διάρκεια τής ανόδου. Αυτή διαρκεί περίπου 80
λεπτά, όταν η κατάδυση έχει ολοκληρωθεί σε μόλις πέντε. Φυσικά δεν λείπουν και
οι ειδικοί φακοί. Άλλωστε σε μεγάλα βάθη τα χρώματα που κυριαρχούν είναι το
μαύρο και το μουντό μπλε.

Τα χρώματα σβήνουν. Είναι εντυπωσιακή η εναλλαγή των χρωμάτων, όσο
κανείς αφήνει την επιφάνεια της θάλασσας. Το κόκκινο αργοσβήνει ήδη μετά τα 5
μέτρα βάθος. Στα 15 μέτρα έχει εκλείψει και το πορτοκαλί. Κοντά στα 35 μέτρα
δεν μπορείς να διακρίνεις καμία απόχρωση του βιολετί. Μετά αρχίζουν οι σκιές
και οι δύτες φωτίζουν την κατακόρυφη πορεία τους με τους φακούς. Επικρατεί
απόλυτη ησυχία και το μόνο που θα μπορούσε να ακουστεί είναι ο ήχος των
φαλαινών. Σε αντίθεση με το φως, ο ήχος διαχέεται στο νερό, ιδίως αν είναι
χαμηλής συχνότητας. Το τραγούδι των φαλαινών μπορεί να ταξιδέψει δεκάδες
χιλιόμετρα, μέσα από ρεύματα που έχουν την ίδια θερμοκρασία, χωρίς όμως να
γίνεται αντιληπτό από τους δύτες. Απλώς διαπερνά το σώμα τους.

Το χαμένο υποβρύχιο

Αυτό είναι το γερμανικό υποβρύχιο UB-88 που βυθίστηκε το 1921 στις δυτικές ακτές των ΗΠΑ. Έμπειροι δύτες καταδύθηκαν σε βάθος 80 μέτρων για να το φωτογραφίσουν

Το UB-88 άρχισε να ναυπηγείται τον Σεπτέμβριο του 1916 στο Αμβούργο και
ξεκίνησε τις επιχειρήσεις του τον Ιανουάριο του 1918. Μέσα σε 10 μήνες
κατάφερε να βυθίσει 13 συμμαχικά σκάφη. Το γερμανικό υποβρύχιο ανήκε στην
κλάση UB ΙΙΙ, που περιελάμβανε συνολικά 95 αντίστοιχα υποβρύχια. Το μήκος του
έφθανε τα 55 μέτρα και ήταν εξοπλισμένο με 10 τορπίλες και ένα πυροβόλο όπλο
διαμέτρου 88 χιλιοστών στο κατάστρωμά του.

Μετά το τέλος του Πολέμου και την παράδοση του Γερμανικού στόλου, το UB-88
μεταφέρθηκε μαζί με άλλα πέντε υποβρύχια στις ΗΠΑ με σκοπό να μελετηθεί ο
τρόπος με τον οποίο είχε ναυπηγηθεί, καθώς και η τεχνολογία του. Στις 3
Ιανουαρίου 1921 βυθίστηκε στο πλαίσιο άσκησης του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ
νοτίως του Λονγκ Μπιτς στην Καλιφόρνια.

Για πολλά χρόνια η ακριβής τοποθεσία του ναυαγίου παρέμενε άγνωστη και δεκάδες
απόπειρες για να εντοπιστεί το ναυάγιο είχαν αποβεί άκαρπες.

Επιμέλεια: Στέφανος Κρίκκης – Εύη Ελευθεριάδου