Tα παιδιά τα φευγάτα και τα αλλούταιρα

Στον Μάριο

Ποιος τους μιλάει ψιθυριστά κι έχουν το βλέμμα απλανές, χαμένο μέσα τους;
Τίνος φωνή ανεβαίνει μέσα απ’ το καλώδιο το κρεμασμένο μονίμως απ’ τ’ αυτιά
τους; Και τα δυο τους ταπωμένα με ακουστικά, κατακλύζονται από μυστικές φωνές,
που κρατούν ωστόσο μακριά τις ολοζώντανες του δρόμου.

Γύρευε σε τι ρυθμούς χορεύει η ψυχή τους μοναχή της, ποιες μεταλλικές φωνές
ακούν κι αγγελοκρούονται. (Καλές κι αυτές, δε λέω, αλλά το βουητό του δρόμου,
των ανθρώπων, της ζωής οι ήχοι είναι προτιμότεροι γιατί είναι ζωντανοί και
απροσδόκητοι).

Βισματωμένα, το λοιπόν, σ’ ένα κύκλωμα κατάκλειστο κουβαλάν’ μαζί τους το
ιδιωτικό τους σύμπαν. Το μεταφέρουν σε CD και σε κασέτες, κι είτε στους
δρόμους περπατούν είτε μπαινοβγαίνουν σε λεωφορεία και Μετρό, γυρίζουν με
αποστροφή το πρόσωπο στον έξω κόσμο, τον άγνωστο κι αδιάφορο, και
απομονώνονται στον γνώριμο δικό τους: στα ουρλιαχτά των Μάνογουορ, στα
παραληρήματα των ράπερ, στο παράπονο των U2 ή στους γλυκούς ήχους της Μπγιορκ
(καλοί κι αυτοί, το ξαναλέω, αλλά οι ολοζώντανοι ήχοι του δρόμου είναι απείρως
προτιμότεροι. Ποικίλοι και απρόσμενοι).

Προπαντός αυτό: ξαφνικοί και απρόσμενοι. Ίσως γι’ αυτό σφραγίζουν μάτια και
αυτιά και γυρνούν την πλάτη τους στη ζωή του δρόμου. Εθισμένα από τα μικράτα
τους στην εικονική πραγματικότητα του Ηλεκτρονικού τους Υπολογιστή,
προστατευμένα με τη σιγουριά που δίνει η απόσταση ενός Computer, δεν θέλουνε
να ακούσουν τίποτα για περιπέτειες πραγματικές και ρίσκα. Τους προκαλούν
αβεβαιότητα και τους καλλιεργούν τον φόβο.

Αλλιώς, θα έπρεπε να δοκιμαστούν, να αντιμετωπίσουν βλέμματα ανεξιχνίαστα κι
ανθρώπους, πάνω τους να σκοντάψουν, να τους μιλήσουν με διακυμάνσεις της
φωνής, να αγωνιστούν για να τους κατακτήσουν ή να τους παραδοθούν και, τελικά,
να συνυπάρξουνε μαζί τους. Όμως αυτό δεν είν’ το ίδιο με τις απρόσωπες
κουβέντες στο Διαδίκτυο που ξέραν. Εκεί είχαν μάθει να επιβάλλουν τη θέλησή
τους ασυζητητί. Όποιον δεν γούσταραν, τον εξαφάνιζαν απ’ την οθόνη τους
αυτοστιγμεί και συνέχιζαν στο άλλο chat.

Ασυνήθιστα λοιπόν στο ρίσκο και την επαφή, αποφεύγουν την οδυνηρή δοκιμασία.
Κι όσο μεγαλώνουν, ντρέπονται όλο και περσότερο να εκφράσουν τα αισθήματά
τους, να ακούσουν τη φωνή τους. Τις λέξεις τους τις καρυδώνουν, τις πνίγουν
και τις κλείνουν μέσα τους. Κι ας δείχνουν άλλα απ’ έξω. (Τα πιο ευαίσθητα κι
αλλούταιρα παιδιά, αυτά προπάντων αποδεικνύονται τα πιο σκληρά. H επίθεση
είναι ένας τρόπος, μάλλον, για να εκδηλώσουν τη στομωμένη τους αγάπη).

Τώρα, με το καλώδιο του CD στο ένα τους αυτί, το άλλο ταπωμένο με τ’ ακουστικό
του κινητού και τα μάτια κολλημένα με αγωνία στην ψηφιακή οθόνη, περιμένουν το
σωτήριο μήνυμα από κάπου αλλού. Ενώ οι ζωντανές φωνές του δρόμου, τα βλέμματα
και οι ήχοι των ανθρώπων περνάνε δίπλα τους απαρατήρητα.

Καημένα παιδιά! Έτσι; Δίχως κόστος νομίζατε πως θα ξεπληρώσετε τις άπειρες
ώρες που ξοδέψατε στον εικονικό σας κόσμο;

Κι εμείς; Έτσι απλά θα ξεμπερδεύαμε με όλους τους Ντράικορς και τα Σάμερχιλ,
που προσπαθήσαμε ως πρωτοποριακοί να εφαρμόσουμε στις παιδαγωγικές μας; Μετά
πλήρους βεβαιότητος μάλιστα! Οι κατακαημένοι εμείς.

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας