NΟNIKA ΓAΛHNEA «Eπιτέλους, ορίζω τον εαυτό μου»

Απαστράπτουσα, με μια παρατεταμένη νεότητα και φρεσκάδα, η Νόνικα Γαληνέα (εδώ, σε ειδική φωτογράφιση για «TA NEA») φαίνεται πως τα καταφέρνει μια χαρά με τον χρόνο. «Δεν έχω άγχος χρόνου. Έχω επίγνωση χρόνου. Προσπαθώ να συναρμολογήσω τις ορέξεις μου σε προτεραιότητες και να μη καβαλάει η μία την άλλη. Δεν είναι θέμα ωριμότητας. Είναι θέμα αυτογνωσίας, αξιοπρέπειας και εκτίμησης στη ζωή» λέει

«Λίγες μέρες πριν από την πρεμιέρα, αισθάνομαι ότι θα μπω σε χειρουργείο. Παρ’
όλα αυτά, νιώθω μια απέραντη ευτυχία. Κάθε φορά η ίδια ιστορία. Δεν έχω καμία
αμφιβολία πλέον ότι πρόκειται περί διαστροφής» ομολογεί με μια ιδιαίτερη
ειλικρίνεια, και με χιούμορ προλαβαίνει ερωτήσεις και σχόλια για τον ρόλο της.

«Θα αναρωτιέστε γιατί ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής κ. Χρήστος
Λαμπράκης μού πρότεινε να παίξω την “Ιωάννα στην πυρά”, όταν είναι γνωστό πως
η Ιωάννα ήταν κοπελίτσα, αγία και παρθένα. Με ελκύει η ιδέα να σας αφήσω μ’
αυτή την απορία, ελπίζοντας βέβαια πως θα δείτε την παράσταση και…
ενδεχομένως θα καταλάβετε. Για μένα ήταν μεγάλη ευτυχία αυτή η προετοιμασία.
Είναι μια δουλειά υψηλού επιπέδου, όχι μόνο λόγω Κλοντέλ και Χόνεγκερ, αλλά
γιατί οι συντελεστές είναι ιδιοφυείς καλλιτέχνες.

Αισθάνομαι πως η δική μου παρουσία δεν έχει πρωτεύουσα σημασία. Σημασία έχει
να είμαι στο ύψος της παράστασης. Ευχαριστώ με όλη τη δύναμη και τον
αυθορμητισμό που – πιστέψτε με, ακόμα διατηρώ – τον φίλο μου κ. Χρήστο
Λαμπράκη, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τους πολύτιμους συνεργάτες μου και
ιδιαίτερα τον αγαπημένο μου Διονύση Φωτόπουλο, τον Θωμά Μοσχόπουλο που μ’ έχει
τόσο συγκινήσει, τον Άρη Λεμπεσόπουλο, την Άννα Μάσχα και τον Νίκο Τσούχλο για
ό,τι τόσο απλόχερα μού έδωσαν. Καλούμαι να ερμηνεύσω κάτι εντελώς διαφορετικό
απ’ ό,τι έχω κάνει μέχρι σήμερα. Να εκφραστώ με άλλα μέσα, όχι καθαρά
θεατρικά, μ’ ένα μόνιμο συντονισμό με τη μουσική, που μοιραία αφαιρεί την
πρωτοβουλία του ηθοποιού – τουλάχιστον με τον τρόπο που γνωρίζω. Δανείζομαι τη
φράση του Γιάννη Ρίτσου “επιθυμώ διακαώς, άρα, δύναμαι”».

Δεν είναι πολλές οι γυναίκες ηθοποιοί που φέρουν χωρίς κούραση το βάρος 40
χρόνων δουλειάς στο θέατρο. Ένα φαινόμενο που λάμπει.

«Είμαι πεπεισμένη πια, ότι γεννήθηκα κάτω από ένα φωτεινό άστρο. Κλείνοντας
την πόρτα του “Ιλίσια” το 1986 με τον “Χορό του θανάτου”, πίστευα πως κλείνει
ο θεατρικός μου κύκλος και ότι θα συνεχίσω μια φυσιολογική ζωή. Αποδείχτηκε
ότι ο θεός του θεάτρου, που για μένα είναι ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής,
αναθέτοντάς μου αρχικά τη “Σονάτα του σεληνόφωτος”, τη “Φαίδρα”, στη συνέχεια
την ουσιαστική βοήθειά του στην παράσταση του Κόβεν Γκάρντεν με τα μονόπρακτα
του Στρίντμπεργκ και του Τενεσί Ουίλιαμς και τώρα την “Ιωάννα στην πυρά” με
έκανε να νιώθω ότι καλλιτεχνικό μου σπίτι είναι το Μέγαρο – η μεγαλύτερη τιμή
που μπορεί να νιώσει ένας καλλιτέχνης.

Ευτυχώς, η δουλειά μου καλύπτει το υπόλοιπο κενό που απουσιάζει από τη ζωή
μου. Και για να ακριβολογώ, δεν έχω ιδιωτική ζωή σήμερα. Αλλά το σημαντικότερο
είναι πως αυτή είναι η επιλογή μου και την απολαμβάνω με όλη τη στέρηση που
μπορεί να αντιλαμβάνεσθε ότι υπάρχει. Επιτέλους, όμως, ορίζω τον εαυτό μου».

Με απλότητα ντίβας που δεν κρύβει λόγια και γεγονότα συνεχίζει μια
τολμηρή εξομολόγηση: «Δεν συμβιβάστηκα ποτέ και στην πραγματικότητα έκανα
πάντα το κέφι μου, γνωρίζοντας ότι αυτό πληρώνεται ακριβά. Και πάντα πλήρωνα.
Ο κάθε χωρισμός ήταν μια επώδυνη επανάσταση, γιατί γινόταν με ψυχικό κόπο.
Τώρα είμαι μόνη. Αλλά όχι μοναχική. Ένας άνθρωπος σαν και μένα δεν ξέρει τι
είναι μοναξιά, έχοντας κατακτήσει την πεμπτουσία του συναισθήματος και της
θαλπωρής. Εισπράττω αγάπη από ανθρώπους που σέβομαι και εκτιμώ, γι’ αυτό και
μπορώ να δίνω αγάπη. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική η ζωή μου. Δεν θα
μπορούσα να συμβιβαστώ. Οι συμβιώσεις περιορίζουν τη σκέψη, την ενέργεια, το
πάθος, τη νεότητα που επιμένει να υπάρχει στο κύτταρό μου. Λένε πως είμαι μια
ισχυρή γυναίκα. Ποτέ όμως δεν υπάρχει μόνο φως ή μόνο σκοτάδι. Δεν αρνούμαι
πως έχω δύναμη, αλλά συγχρόνως νιώθω ευάλωτη, υπερευαίσθητη και, μη γελάσεις,
ανασφαλής. Ζω προστατευμένη σ’ ένα σπίτι σαν φρούριο. Έχω οδηγό, για να μην
εκτίθεμαι στη βία της καθημερινότητας. Τρέμω τη βία. Ίσως γιατί την έχω
υποστεί. Και πάντα ανασφαλής. Γι’ αυτό και τώρα αισθάνομαι ότι θα μπω, άλλη
μια φορά, για ένα ρόλο, σε χειρουργείο…».

Μια φλόγα στην καρδιά της Αθήνας

«Ιδιαίτερο, επικίνδυνο και γοητευτικό» εγχείρημα χαρακτήρισε ο σκηνοθέτης
Θωμάς Μοσχόπουλος το ανέβασμα της «Ιωάννας στην πυρά». H όπερα του Χόνεγκερ με
το ποιητικό κείμενο του Κλοντέλ, έργο περίεργο, από τα καινοτόμα των πρώτων
δεκαετιών του 20ού αιώνα, συνδυάζει ετερόκλιτα στοιχεία και όλες τις μουσικές
αγωνίες της εποχής. H παράσταση, απομακρυσμένη από την καθιερωμένη φόρμα του
ορατόριου, ανεβαίνει με μια σειρά καινοτομιών και μείξη όλων των στοιχείων του
θεάματος, στην ελληνική προσωδιακή μετάφραση της Αμαλίας Παπαδοπούλου –
Συμεωνίδου. Με τη συνεργασία του Χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ (χορογραφία Κωνσταντίνου
Ρήγου), την Παιδική Χορωδία Ωδείου Kodaly (διεύθυνση Μιχάλη Πατσέα), τη
χορωδία της EPT (διεύθυνση Μιχάλη Κωστή Κωνσταντάρα), την Κρατική Ορχήστρα
Αθηνών (διεύθυνση Νίκου Τσούχλου), τους φωτισμούς του Λευτέρη Παυλόπουλου,
Video art του Παναγιώτη Γουμπούρου, με τους πρωταγωνιστές Νόνικα Γαληνέα, Άρη
Λεμπεσόπουλο και Άννα Μάσχα, τους λυρικούς τραγουδιστές Τζούλια Σουγλάκου,
Μαριέττα Δελώτη, Μαργαρίτα Συγγενιώτου, Βαγγέλη Χατζησίμο, Χριστόφορο
Σταμπόγλη κ.ά. και την εικαστική σύλληψη του Διονύση Φωτόπουλου στα σκηνικά
και τα κοστούμια, ο θίασος του Μεγάρου Μουσικής θα αποδώσει τη γνωστή ιστορία
της Ζαν Ντ’ Αρκ. H γοητεία του θεάματος – ακροάματος «θα στροβιλιστεί σε
εντυπώσεις και αισθήματα, για να ανακαλύψει πού η αλήθεια συναντάει την τρέλα
και πού η φαντασίωση αντιδικεί με το θείο».

INFO

Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 26 και 27 Φεβρουαρίου (Βασ. Σοφίας και
Κόκκαλη, τηλ. 210 7282000).