Διαστάσεις Aπεργία πείνας για την Tσετσενία

Υπάρχει ένας κοινός σκοπός που να μπορεί να ενώσει τον χριστιανοδημοκράτη

Τσιριάκο Ντε Μίτα και τον οικολόγο Φραντσέσκο Ρουτέλι, την Ιζαμπέλ Ατζανί και
τη χήρα του Ζαχάρωφ;

Στο Γκρόζνι. Ρώσος στρατιώτης περιπολεί

Υπάρχει. Και περιλαμβάνει πολλά ακόμη ηχηρά ονόματα, όπως είναι ο Ντανιέλ Κον
Μπεντίτ, η Έμμα Μπονίνο, ο Φάουστο Μπερτινότι, ο Αντρέ Γκλυκσμάν και ο Ισμαήλ
Κανταρέ. Όχι, δεν πρόκειται για μια ευρωπαϊκή εκδοχή της Δημοκρατικής
Παράταξης. Αυτή η συνάντηση σοσιαλιστών και νεοφιλελευθέρων, καλλιτεχνών και
πολιτικών, οικολόγων και φιλοσόφων, πραγματοποιείται σε ένδειξη διαμαρτυρίας
για τη συνεχιζόμενη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τσετσενία. Και
λαμβάνει συγκεκριμένη μορφή, την πιο ακραία μορφή διαμαρτυρίας που υπάρχει. Οι
παραπάνω προσωπικότητες απ’ όλη την Ευρώπη, και αρκετές ακόμη, ξεκινούν αύριο
τριήμερη απεργία πείνας, που θα κορυφωθεί τη Δευτέρα με συγκεντρώσεις
διαμαρτυρίας στις Βρυξέλλες, την Κοπεγχάγη, τη Μόσχα, την Πράγα, τη Ρώμη, το
Βερολίνο, τη Βιέννη, τη Βαρσοβία και το Βίλνιους. H Αθήνα, την ίδια ώρα, θα
πετά αετό και θα σκέπτεται τα ντιμπέιτ.

Όλα ξεκίνησαν με μια ανοιχτή επιστολή που έστειλε πριν από ένα μήνα ο Ολιβιέ
Ντυπουί στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κύριε Πρόντι – έγραφε ο Γάλλος
ριζοσπάστης ευρωβουλευτής – γνωρίζετε ότι στην Τσετσενία γίνεται μια
γενοκτονία; Γνωρίζετε ότι υπάρχει ένα ειρηνευτικό σχέδιο της κυβέρνησης
Μασχάντοφ, που προβλέπει την εγκαθίδρυση προσωρινής διοίκησης των Ηνωμένων
Εθνών; Σας ενδιαφέρουν όλα αυτά ή συμφωνείτε με τον (ανταγωνιστή σας) Σίλβιο
Μπερλουσκόνι ότι ο πόλεμος της Τσετσενίας είναι ένας μύθος που τον
κατασκεύασαν οι δημοσιογράφοι; Ανάλογες επιστολές έστειλε ο Ντυπουί και σε
άλλους πολιτικούς. «Βαρέθηκα – για να μην πω τίποτα χειρότερο – τη στάση των
Ευρωπαίων πολιτικών, και των επιχειρηματιών, και των δημοσιογράφων, απέναντι
στην τραγωδία της Τσετσενίας», σημείωνε. Κι επειδή δεν διαθέτει άλλον τρόπο
διαμαρτυρίας εκτός από την ίδια του τη ζωή, ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου
απεργία πείνας.

Κανείς δεν το πήρε χαμπάρι. Καμιά εφημερίδα δεν έγραψε τίποτα. Κανείς δεν
ασχολείται με την Τσετσενία, κανείς δεν θέλει ή δεν τολμά να εμπλακεί σ’ αυτή
την «εσωτερική υπόθεση της Ρωσίας», όπως αρέσκεται να λέει ο Πούτιν, η
αντίσταση στους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές έχει απορροφήσει ολοκληρωτικά τα
ειρηνευτικά κινήματα, οι Τσετσένοι είναι στην καλύτερη περίπτωση άνθρωποι
δεύτερης κατηγορίας και στη χειρότερη τρομοκράτες. Οι μόνοι που
ευαισθητοποιήθηκαν, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, είναι οι
Ιταλοί Ριζοσπάστες, που έχουν πείρα από απεργίες πείνας (ο Μάρκο Πανέλλα
κόντεψε να πεθάνει το 1997) και ξέρουν πότε το ακραίο αυτό μέτρο μπορεί να
χρησιμοποιηθεί στην υπηρεσία μιας υπόθεσης. Εκείνοι κινητοποίησαν και τους
άλλους Ευρωπαίους, όχι βέβαια αυτούς που ονειρεύονται διευθυντήρια και πολλές
ταχύτητες, όχι αυτούς που προσπαθούν να ανακτήσουν στο εξωτερικό το κύρος που
έχασαν στο εσωτερικό, όχι τους Ευρωπαίους που αντιστέκονται επιλεκτικά στους
πολέμους, αλλά εκείνους που πιστεύουν στην οικουμενικότητα και τη διαρκή
επικαιρότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και αγωνίζονται γι’ αυτά.