Tα Bραβεία…

Εξέφραζα χθες την απορία μου για την παράσταση στην οποία δόθηκε το Βραβείο
Κάρολος Κουν Ελληνικού Έργου από την Ένωση Κριτικών. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό
το «φάουλ». Έστω κι αν τα άλλα δεν είναι της ίδιας σημασίας. Και η τελετή,
λοιπόν, της απονομής των Βραβείων της Ένωσης είχε τα «μείον» της. Δεν θα μείνω
σε κάποιες αμηχανίες – αυτά, στην Ελλάδα είμαστε, συνηθισμένα είναι. Όταν,
όμως, απονέμεις Βραβείο Θεατρολογικού Συγγράμματος και είναι τρία τα υποψήφια
βιβλία, οπωσδήποτε αναφέρεις και τους εκδότες τους, όπως στους υποψήφιους για
βράβευση δίσκους ανέφερες τη δισκογραφική εταιρεία. Και – αυτονόητο πια… –
γράφεις σωστά τους τίτλους των βιβλίων. Ειδικά αυτού που βραβεύεις. Παίρνω
τηλέφωνο, ενώ γράφω το ρεπορτάζ, στην «Πολιτεία», το βιβλιοπωλείο, να μάθω
ποιος είναι ο εκδότης του βιβλίου του Θόδωρου Χατζηπανταζή «Από Δουνάβεως
μέχρι Νείλου», μου λένε οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, αλλά μου
διορθώνουν τον τίτλο: «Από του Νείλου μέχρι του Δουνάβεως». Τι να πω τώρα εγώ;

…και τα λάθη

Τάσος Πεζιρκιανίδης

Όταν επίσης δίνεις τη Διάκριση Μουσικολογικού Συγγράμματος στο βιβλίο του
Γιώργου Ζερβού «Σένμπεργκ, Μπεργκ, Βέμπερν», φροντίζεις να μάθεις ότι ο
συγγραφέας είναι καθηγητής στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
και δεν «κοπανάς» συνέχεια ότι είναι του Ιονίου Πανεπιστημίου. Και όταν
αναγγέλλεις τον Τάσο Πεζιρκιανίδη ως υποψήφιο για το Βραβείο Ερμηνείας σε
Ελληνικό Έργο για την ερμηνεία του στο έργο του Παύλου Μάτεσι «Το φάντασμα του
Κυρίου Ραμόν Νοβάρο» οφείλεις να θυμάσαι ότι το έργο ανέβασε το Εθνικό Θέατρο
και όχι το ΚΘΒΕ. Έτσι δεν είναι;