Πολίτικη… μανία στη Θεσσαλονίκη

«H Θεσσαλονίκη, λόγω ιστορικών κυρίως καταβολών και αντιστοιχιών που την συνδέουν αδιάλειπτα με τον κόσμο της Ανατολής, ενισχύει ενίοτε ένα κλίμα ή έναν συρμό όπως ο φετινός», λέει ο λογοτέχνης και ερμηνευτής ανατολίτικων τραγουδιών, Θωμάς Κοροβίνης

Είναι η ταινία «Πολίτικη κουζίνα» του Τάσου Μπουλμέτη που ευθύνεται, είναι οι
σχετικά υψηλές τηλεθεάσεις των «κουζινικών» εκπομπών, ή είναι μόδα που
ενισχύθηκε από τη νοστιμιά της βραβευμένης ταινίας; Όπως και να ‘χει, παλιά
ήταν μόνο ο Νίκος Τσελεμεντές, άντε και η Χρύσα Παραδείση. Τα τελευταία χρόνια
εισέβαλαν οι πρωινοί τηλε-μάγειροι, ακολούθησαν οι «θεωρητικοί» και έφτασαν
τους 500 και πλέον οι τελευταίας «εσοδείας» τίτλοι βιβλίων μαγειρικής. Πολλοί
απ’ αυτούς με άξονα την ανατολίτικη – πολίτικη κουζίνα.

Οι παστουρμαδόπιτες, τα χουνκιάρ μπεεντί, χανούμ μπουρέκ, ισλί, καζάν
ντιπί, κιουνεφέ και άλλα εύηχα και εύγεστα πιάτα προσφέρονται στα
«αποκλειστικά πολίτικης κουζίνας» ή με «πολίτικα πιάτα» εστιατόρια που
αυξάνονται και πληθύνονται. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη, που έχει άμεση ιστορική,
γεωγραφική και ανθρωπολογική σχέση με ό,τι έχει να κάνει με γεύσεις, ήχους,
μυρωδιές, εικόνες και θεωρίες περί της εγγύς Ανατολής, η νέα τάση φαίνεται να
έχει λάβει διαστάσεις… μανίας.

Εστιατόρια με πολίτικη κουζίνα και μουσικές σκηνές με πολίτικες
μουσικές και τραγούδια ξεφυτρώνουν συνεχώς, τα προϋπάρχοντα κάνουν «χρυσές
δουλειές», το ευρύ κοινό ανακάλυψε τη νεαρή Τουρκάλα Ντιλέκ Κοτς (που
προϋπήρχε με λιγοστές μεμονωμένες εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη, αλλά η
τραγουδιστική συμμετοχή της στον δίσκο με το μουσικό θέμα της ταινίας
«Πολίτικη κουζίνα» την έκανε ευρύτατα γνωστή), ο τουρκομαθής Θεσσαλονικιός
συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης – φιλόλογος καθηγητής στο επάγγελμα (δίδαξε επί
σειρά ετών στα ελληνικά σχολεία της Πόλης) – πολιορκείται πανταχόθεν για
παρουσιάσεις, εισαγωγές και μεταφράσεις εκδόσεων, μουσικές εμφανίσεις και
ερμηνείες τούρκικων τραγουδιών, ενώ σειρά μουσικών σχημάτων ανατολίτικου
προσανατολισμού και ονόματος (Λωξάντρα, A λα Τούρκα, Ρεμπέτ Ασκέρι, Αμανέδες
κ.ά.) εκτοπίζουν ακόμα και ηχηρά ονόματα σε ταβέρνες, μουσικές σκηνές και
νυχτερινά κέντρα.

Και ενώ το CD με το μουσικό θέμα της ταινίας «Πολίτικη κουζίνα»
μοσχοπουλά ακόμη, στη Θεσσαλονίκη αυξήθηκαν κατακόρυφα ακόμα και οι πωλήσεις
μπαχαρικών στα σούπερ μάρκετ, αλλά κυρίως στα «ειδικά» μαγαζιά της κεντρικής
αγοράς Μοδιάνο.

Σε «πασπαρτού» ανατολίτικης αίσθησης εξελίσσεται η κανέλα που «είναι σαν τη γυναίκα», κατά τον παππού της «Πολίτικης κουζίνας». Έρχεται πρώτη σε ζήτηση στην αγορά της Θεσσαλονίκης

Ειδικά η «και γλυκιά και πικρή» κανέλα έχει την τιμητική της εσχάτως.
Έως και σε μπομπονιέρες!

«Γιομίζουμε τις αισθήσεις σας με όλα τα χρώματα, τις μυρουδιές και τις
μουσικές της Ανατολής, όπως εμείς την βιώσαμε και την θυμόμαστε. Οι Έλληνες
της Πόλης!», σημειώνουν οι Πολίτες ιδιοκτήτες στο καλαίσθητο ενημερωτικό
έντυπο του κουτουκιού (χωράει στο πατάρι του μόλις δέκα τραπέζια) «Εις την
Πόλιν», στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης. Χουνκιάρ, σις κεμπάπ, κιοφτέ,
παστουρμάδες, κιουνεφέ κανταΐφι και ρακιά πηγαινοέρχονται και στο «Πέραν» του
«μεικτού» (ο σύζυγος είναι Τούρκος και η γυναίκα του Ελληνίδα) ζεύγους των
ιδιοκτητών.

Και τελετές στο Φανάρι

H πολίτικη μανία είναι μάλλον… νεότευκτη στη Θεσσαλονίκη. Προηγήθηκε –
και προχωρά ακάθεκτη – η αραβική (τα αραβικά καταστήματα με τους ναργιλέδες
και τα μισίρικα χρυσοποίκιλτα κοστούμια-στολές επαγγελματιών χορευτριών της
κοιλιάς εξαπλώθηκαν ήδη και πέραν της οδού Αιγύπτου), η Πόλη όμως
προσεγγίζεται ευκολότερα. Μέχρι πρόσφατα, οι γάμοι και οι βαπτίσεις στο
Φανάρι, που συνοδεύονταν από αναλόγου χλιδής δεξιώσεις σε πρώην παλάτια
μαχαραγιάδων, ήταν αποκλειστικό προνόμιο Αθηναίων μεγαλοαστών. Εσχάτως η
Ιστικλάρ και τα δεκάδες «υποψιασμένα» κουτούκια πέριξ του Πέραν, τα χαμάμ και
τα καπηλειά του Καπαλού Τσαρσί γέμισαν εκατοντάδες Θεσσαλονικείς που εξέδραμαν
με I.X., τρένα, ειδικά ναυλωμένα πούλμαν και αεροπλάνα της γραμμής (κάθε
Πέμπτη και Κυριακή από το αεροδρόμιο «Μακεδονία» με μόλις 45λεπτη πτήση) στον
ορθόδοξο γάμο ζεύγους μερακλήδων εκ Θεσσαλονίκης.