ANAΛΩΣIMA Σιγανά και ταπεινά

Κλείσε την τηλεόραση και βάλε το Τρίτο στο ραδιόφωνο, όταν αρχίζει να
χιονίζει. Να μην ακούς ειδήσεις και φωνές πανικού. Πήγαινε με τα πόδια στις
δουλειές σου, αλλά κράτα και μια ομπρέλα από τις μεγάλες, όχι τις σπαστές, να
μπορείς να τη χρησιμοποιήσει εν ανάγκη σαν μπαστούνι. Φόρα τα παπούτσια που
δεν γλιστρούν, εννοείται. Και μην αμελήσεις να φορέσεις γάντια, δεν έχει νόημα
το χιόνι αν δεν μπορέσεις να το αγγίξεις κάποια στιγμή. Όχι τα μάλλινα που θα
μουσκέψουν γρήγορα, εκείνα τα πλαστικά που πουλάνε στα περίπτερα της Ομόνοιας.
Είναι άχαρα, αλλά ό,τι πρέπει για το χιόνι. Και όταν ρίχνει τον χιονιά της
εκατονταετίας, βγες στο πάρκο σιγανά και ταπεινά, μην προκαλέσεις το κοινό
αίσθημα που φωνάζει και χτυπιέται, τους οδηγούς νταλίκας αποκλεισμένους στην
Εθνική, τους τουρίστες που θα ταξίδευαν και άδικα πήγανε στο αεροδρόμιο και
γύρισαν σπίτια τους απογοητευμένοι με την ελληνική πραγματικότητα και άλλους
πληγέντες. Πάτα και περπάτα στο παρθένο στρώμα του χιονιού για ν’ ακούσεις το
τρίξιμο κάτω από τη σόλα, έναν ήχο που περιγράφουν όλοι οι λογοτέχνες των
βορείων κλιμάτων κι εδώ δεν τον ξέρουμε. Κοίτα τη νύχτα πώς γίνεται φωτεινή
καθώς αντανακλά στο χιόνι κάθε λάμπα. Πώς ομορφαίνει τα πάντα, όσο ασήμαντα
και άσχημα στην απόλυτη δημοκρατία της χιονόπτωσης. Μέτρα την τιμή της
ομορφιάς αυτής με το κρακ που κάνουν όσα δύστυχα κλαριά σπάνε από βάρος. Βγάλε
έξω τα τεμπέλικα παιδιά κι άσ’ τα να χαρούνε, αυτά δικαιούνται να κάνουν
θόρυβο. Πάρε κουράγιο για τις επόμενες ημέρες της λάσπης και υγρασίας,
ακρίβειας και γκρίνιας. Πάρε κουράγιο για τα επόμενα εκατό χρόνια.