Η «νέα πολιτική ηθική»

Δύο είναι οι πρωταγωνίστριες που έχει αναδείξει η πολιτική σκηνή των
τελευταίων εβδομάδων. H μία είναι η τηλεόραση. Παλιά, χαλκέντερη κι
εδραιωμένη. H έτερη νέα, δυναμική, θελκτική και πολύ ευαίσθητη σε ζητήματα
πέψης (δεν χωνεύει τις βαριές τροφές): είναι η «νέα πολιτική ηθική», για τον
έρωτα της οποίας σφάζονται εσχάτως όλοι/ες οι Ρωμαίοι του προεκλογικού θεάτρου
μας. Αυτή η τελευταία φαίνεται ότι έχει υποκαταστήσει τις αφηρημένες (και
διφορούμενες) έννοιες που ανέκαθεν υπήρχαν πίσω από τη βασική ανάγκη των
ανθρώπων για ιδέες και πολιτική δράση. Είναι τόσο δυνατή όσο και απλοϊκή, γι’
αυτό, πιστεύω, έχει αναγορευθεί στο μόνο ισχυρό πολιτικό κίνητρο του
ψηφοφόρου. Προσωπικά είμαι καχύποπτη με τις «απλές και δυνατές» αλήθειες γιατί
πιστεύω ότι τα πράγματα χρειάζεται να τα σκαλίζεις λίγο, ν’ ανακαλύπτεις την
άβολη πολυπλοκότητά τους. Αν σκάψουμε, λοιπόν, λιγάκι, θα βρούμε πίσω από το
φαινομενικό ταίριασμα της τηλεόρασης με τη νέα ηθική ένα μικρό, άβολο
ασύμβατο. Εμείς οι κινηματογραφιστές γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλα τα ιδιωτικά
κανάλια παραβιάζουν καθημερινά έναν νόμο του κράτους (1866/89), σύμφωνα με τον
οποίο θα έπρεπε να καταβάλλουν το 1,5% των εσόδων τους για την παραγωγή
κινηματογραφικών ταινιών. Παρ’ όλα αυτά, πολιτικοί όλων των κομμάτων, οι
περισσότεροι εξ αυτών εραστές της νέας ηθικής, δεν διστάζουν να νομιμοποιούν
την παρανομία των τηλεοπτικών καναλιών, εμφανιζόμενοι καθημερινά σε αυτά. Αλλά
είπαμε. Είναι ένα τόσο δα ασύμβατο. Σχεδόν αμελητέο. Και λίγο άβολο.

H Κατερίνα Ευαγγελάκου είναι σκηνοθέτις