Mια μεγάλη βραδιά της ζωής του

Λευτέρης Παπαδόπουλος

Έγραφα στη στήλη, στο φύλλο της περασμένης Δευτέρας, για το καίριο βιβλίο –
λεύκωμα του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη «Άρχισαν τα όργανα» από το οποίο αναδίνεται
– και όχι, βέβαια, «αναδύεται» όπως έγραφα και με διόρθωσε προσεκτικός
αναγνώστης – το άρωμα της εποχής. Να συμπληρώσω σήμερα και για τον πρόλογο στο
βιβλίο που έχει γράψει – ποιος άλλος αρμοδιότερος για τη «νύχτα»; – ο Λευτέρης
Παπαδόπουλος. Ο οποίος μέσα σε τρεις σελίδες δίνει ακριβώς το στίγμα της
εποχής στην οποία αναφέρεται το βιβλίο και αυτού του «Εξήντα χρόνων (μουσικού)
δρόμου» – που είναι και ο τίτλος του προλόγου -, δρόμου από τις παρυφές έως
την κορυφή και από την κορυφή έως τη σημερινή «ερζάτς» διασκέδαση και το
«πλαστικό» τραγούδι. Και το δίνει το στίγμα αυτό όπως ξέρει: μπαμ και κάτω,
απ’ τις πρώτες αράδες. «Αν ήταν να ξαναζήσω μια μεγάλη βραδιά της ζωής μου»,
γράφει, «αυτή θα ήταν ένα μπουζουξήδικο στο οποίο παίζει ο Ζαμπέτας, σε ένα
πατάρι, ψηλά στην οδό Κέας, όπου τραγουδάει ο Ζαμπέτας, η Μοσχολιού, η Αλέκα
Μαβίλη και ο Κόκκοτας, ο κόσμος είναι ο ένας πάνω στον άλλο, και πενήντα μέτρα
πιο πέρα κάθονται ο Καμπανέλλης με την Τζένη Καρέζη που με βλέπουν και μου
στέλνουν φιλιά… H ορχήστρα παίζει ένα τραγούδι μου…».