Kυνικός αναλυτής πολιτικών εξελίξεων

Στη μεσαιωνική Ινδία, η πιο έγκυρη πηγή πολιτικού σχεδιασμού ήταν ο σκύλος. H
πρακτική να συμβουλεύεται ο μαχαραγιάς τον σκύλο του προτού αναλάβει
οποιαδήποτε πρωτοβουλία χρονολογείται από αρχαιοτάτων χρόνων και καταγράφεται
σε εγχειρίδιο του 1363, το οποίο υπογράφει κάποιος Σαρνγκαντάρα, βραχμάνος στο
βασίλειο του Ραζαστάν. Ο Σαρνγκαντάρα ισχυρίζεται πως αν ένας θνητός
επιθυμούσε να μάθει την πορεία του κόσμου δεν είχε παρά να ρωτήσει «πέντε
πλάσματα: το ελάφι, την κουκουβάγια, το κοράκι, το θηλυκό τσακάλι και τον
σκύλο». Οι απαντήσεις όλων τους ήταν απόλυτα έγκυρες, «αλλά κατανοητή από τον
άνθρωπο ήταν μονάχα η απάντηση του σκύλου».

Για να κερδίσει ωστόσο ένας σκύλος την εύνοια του άρχοντα και να αναλάβει
καθήκοντα μυστικοσύμβουλου, θα έπρεπε να έχει και τα κατάλληλα προσόντα. Δεν
μπορούσε ο κάθε σκύλος να γίνει Πάγκαλος ή Σουφλιάς εν μια νυκτί. Θα έπρεπε,
μας λέει ο Ινδός σοφός, να είναι νέος, υγιής, χωρίς κουσούρια και προπαντός
μαύρος! (Άρα οι προαναφερθέντες θα αποκλείονταν εξ ορισμού, κυρίως ο Πάγκαλος
λόγω έντονης ερυθροδερμίας, η οποία επιδεινώνεται άμα τη εμφανίσει ζουμερού
Τ-bone steak, ειδικά παρουσία του Αλογοσκούφη – species άγνωστο στο σύγγραμμα
του Σαρνγκαντάρα). Μαύρος ώστε οι κρίσεις του να είναι αταλάντευτες και
ακλόνητες, αφού ένας σκύλος με στίγματα είναι επιρρεπής στα χάδια και τις
δωροδοκίες. (Επομένως ο Μπατίστα, και μόνο λόγω χρώματος, διατηρεί σαφές
προβάδισμα στο επιτελείο του Καραμανλή, ενώ η μετεκλογική μοίρα του Σημίτη
είναι προδιαγεγραμμένη). Τέλος, αφού βιοποριζόταν σε αυτοκρατορικό καθεστώς, η
ουρά του δεν θα έπρεπε να «κλείνει ποτέ προς τα αριστερά». («Ποτέ! Ποτέ!»,
ακούω τον St. Παπαθεμελή να επαναλαμβάνει καταφανώς συγκινημένος).

Γενικώς το βασίλειο θα ήκμαζε αν ο σκύλος έξυνε το δεξί αυτί με τη δεξιά
πατούσα, σήκωνε το δεξί πόδι για να κατουρήσει και κοιμόταν από τη δεξιά
πλευρά. Αν όμως χασμουριόταν επί μακρόν, έκανε εμετό, είχε λόξυγγα ή κοίταζε
επίμονα κάποιον επισκέπτη (όπως κοίταξε ο Βασιλακόπουλος τον Ανδριανόπουλο)
τότε κάποια μεγάλη συμφορά βρισκόταν προ των πυλών. Επιπλέον ο σκύλος μπορούσε
να ειδοποιήσει τον αφέντη του για τα τεκταινόμενα στην αυλή και τα ενδότερα
διαμερίσματα του παλατιού (νομοσχέδιο Κατσανέβα, δολοπλοκίες Λαλιώτη, παζάρια
Μάνου) προβαίνοντας σε παράδοξες, αλλά προφητικές πράξεις, όπως να προσπαθήσει
να συνουσιαστεί (ο Σαρνγκαντάρα δεν εξηγεί τον τρόπο) με μοσχάρι κατά τη
διάρκεια θρησκευτικής τελετής. Τέτοιου είδους κυνικές παρεμβάσεις ήταν
πολύτιμες και αρκετοί μαχαραγιάδες μακροημέρευσαν, όπως αναφέρει το
εγχειρίδιο, επειδή εμπιστεύθηκαν την αδιάφθορη γνώμη του πιο «έμπιστου υπηκόου
τους».

Μικρή λεπτομέρεια: ο σκύλος στην Ινδία, σε αντίθεση με τους δικούς μας
πολιτικούς «insiders», κρατιόταν πάντα μακριά από τους διαδρόμους της εξουσίας
και τα ποικίλα think-tank. Ξαγρυπνούσε τη νύχτα και κοιμόταν τη μέρα.
Παραβιάζοντας κάθε γαστρονομικό κανόνα έτρωγε τα πάντα, (όχι μόνο την κινέζικη
πάπια της Ράτκας ή το carre d’ agneau της Σπονδής) και αψηφώντας τους
αυστηρούς νόμους της κάστας ερωτοτροπούσε αδιάκριτα με κάθε σκύλο, ακόμη και
με τους «ακάθαρτους». Κυρίως όμως δεν ήταν δεμένος σε κανένα λουρί και δεν
γευμάτιζε ποτέ με τον βασιλιά.

Ο Χάρης Βλαβιανός είναι ποιητής και διευθύνει το περιοδικό «Ποίηση»