Ο έρωτας περνάει πρώτα από την κουζίνα

Εάν ο δρόμος για την καρδιά περνάει από το στομάχι, τότε το μονοπάτι μιας
καλής και μόνιμης σχέσης είναι σίγουρα πιο ευχάριστο αν περνάει πότε πότε από
την κουζίνα. Δηλαδή, ο ρομαντισμός είναι ένα πιάτο σπιτικό (τουλάχιστον για
μας τις παλιές καραβάνες!). «Μόνο τα νέα ζευγάρια τρώνε έξω στη γιορτή του
Αγίου Βαλεντίνου», μου είπε ο εστιάτορας Τίμος Πετρίδης, ιδιοκτήτης του
«Καλλίστη».

H κουζίνα είναι ο τόπος για «τεστ-ντράιβ» μιας σχέσης. Στην κουζίνα, ακόμα και
στο σπίτι, οι ρόλοι του καθενός πρέπει να είναι ξεκάθαροι. Κάποιος συνήθως
κανονίζει το κύριο κομμάτι του γεύματος και κάποιος κάνει τον βοηθό (και τον
λαντζέρη). Οι ρόλοι αυτοί, βέβαια, δεν είναι απαραιτήτως μόνιμοι. Κάθε γεύμα
είναι σαν μια μίνι παράσταση. Εάν κρίνω από τη δική μου σχέση, μερικές φορές
κάνω εγώ τον σκηνοθέτη, ενώ άλλες ο Βασίλης κανονίζει το τι θα φάμε.

Όταν μαγειρεύω, εκείνος αναλαμβάνει άλλες δουλειές. Ετοιμάζει τη
σαλάτα, φροντίζει για το ψωμί και το κρασί. Όταν αυτός μαγειρεύει, ομολογώ ότι
είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Τότε συνήθως φτιάχνω τη σαλάτα, αλλά
περισσότερο ασχολούμαι με το άμεσο αναγκαίο συγύρισμα. (Γιατί, πράγματι, οι
άνδρες πρέπει να βγάλουν κάθε εργαλείο της κουζίνας, κάθε μαχαίρι, κάθε τρίφτη
κτλ. για να κάνουν ένα απλό φαγητό;)

Πάντως, η προετοιμασία ακόμα και ενός καθημερινού γεύματος έχει την οργάνωσή
της, το άγχος της, τους κανόνες. Εάν το ζευγάρι δεν τα καταφέρνει αρμονικά
εκεί, πώς θα αντιμετωπίσουν τα μεγαλύτερα προβλήματα της ζωής; Όπως μου είπε η
φίλη μου η Βεατρίκη Μοντοντί, η οποία εδώ και χρόνια απολαμβάνει τη μαγειρική
σαν χόμπι μαζί με τον Γάλλο σύζυγό της, «αν δεν μπορείς να ζητήσεις από τον
άνδρα σου να σου κόψει ένα κρεμμύδι, πώς θα του ζητήσεις κάτι πιο σοβαρό;».

Για ορισμένα ζευγάρια, η ώρα του φαγητού είναι πράγματι ιεροτελεστία και ίσως
επιστροφή, έστω και προσωρινά, σε παλιές αρχές. «Εσείς οι γυναίκες έχετε το
μαγείρεμα στο DNA σας», λέει ο κ. Πετρίδης. «H γυναίκα μου είναι πολύ καλύτερη
μαγείρισσα από εμένα. Εγώ απλώς τη βοηθάω. Κόβω πατάτες, σαλάτες, φρουτάκια.
Πότε πότε ανάβω κανένα κεράκι. Πάντως, το άγιο φαγητό το τιμάμε».

Ο θεατρικός συγγραφέας και ερασιτέχνης μάγειρας και σχετικά νιόπαντρος
Ανδρέας Στάικος λέει ότι στο σπίτι αυτός αναλαμβάνει το καθημερινό μαγείρεμα
συχνότερα από ό,τι η γυναίκα του. «Συνήθως δεν συνεργόμαστε στην κουζίνα, αλλά
είναι παρούσα. Τρώμε μαζί βέβαια, τα ίδια φαγητά, αλλά μου αρέσει να της κάνω
“δώρο” το φαγητό, να μην ταλαιπωρείται η ίδια. Μάλιστα, βάζω τα δυνατά μου
όταν μαγειρεύω για να με θαυμάσει».

Για άλλα ζευγάρια το φαγητό είναι συμβολικό της ίδιας της σχέσης, εξηγεί η
Κυριακή Σπανού, σκηνοθέτις του θεατρικού έργου «Οι τελευταίες μέρες της
Πομπηΐας». Λέει ότι παντρεύτηκε άνδρα «καλοφαγά και μάγειρα», τον τηλεοπτικό
σκηνοθέτη Μανώλη Παπαδάκη. «Σ’ εμάς η μαγειρική παίζει σπουδαίο ρόλο και οι
συζητήσεις σχετικά με το φαγητό πολλές φορές είναι ένα κόλπο να μιλάμε για την
ίδια τη σχέση μας. Όταν μου λέει, για παράδειγμα, να κάνω τα φαγητά “πιο απλά”
είναι σαν μια καθοδήγηση για την ίδια τη σχέση».

H μαγειρική για την κ. Σπανού ήταν και είναι ένας τρόπος «να του δείχνω την
αγάπη μου». «Μυήθηκα στην κρητική κουζίνα» (ο κ. Παπαδάκης κατάγεται από τα
Χανιά). «Στην αρχή περνούσαμε πολύ καιρό μαζί στην κουζίνα. Απ’ αυτόν έμαθα να
φτιάχνω το μπουρέκι, τα σκαλτσούνια. Έμαθα να χρησιμοποιώ τα υλικά τους. Αλλά
στην αρχή ο Μανώλης μαγείρευε πολύ περισσότερα. Έστηνε αυτός τα τραπέζια. Σιγά
σιγά, μ’ άφησε να μαγειρεύω. Τώρα, μαγειρεύω εγώ πιο πολύ».

H ιεροτελεστία της προετοιμασίας του φαγητού και του γεύματος για τα
ζευγάρια που αγαπούν το καλό φαΐ είναι καθημερινό φαινόμενο και όχι για μια
φορά τον χρόνο, στις 14 Φεβρουαρίου. «Όταν είμαστε στο σπίτι τρώμε πάντα
πρώτο, δεύτερο και τρίτο πιάτο», λέει ο οινοποιός Στέλιος Μπουτάρης, ο οποίος
είναι παντρεμένος με τη Μαρία Λαλαούνη. «H Μαρία δεν θα κάνει ένα ψητό
κοτόπουλο. Αυτό θα το κάνει η κοπελιά. Θα κάνει κάτι πιο ιδιαίτερο. Μια
μπιζελόσουπα που φτιάχνει σούπερ, ή μια τερίν πέστροφας. Όταν καθόμαστε σαν
άνθρωποι στην τραπεζαρία είναι η ώρα που μιλάμε, που λέμε δυο κουβέντες».

Σίγουρα είναι η επικοινωνία σχετικά με το φαγητό, και ίσως όχι το ίδιο το
φαγητό τελικά, που κάνει τα ζευγάρια ευτυχισμένα.

Τα πιο ρομαντικά φαγητά

Χαβιάρι. Θρέφει κυριολεκτικά τα κύτταρα των νεύρων μας, τα οποία στη
συνέχεια αυξάνουν τα ρομαντικά και ερωτικά μας κέφια. Ταιριάζει ιδιαίτερα καλά
με τη βότκα. Προσοχή όμως στην υπερβολική κατανάλωσή τους. Μετά την έκρηξη του
πάθους, το πρωινό είναι σκέτος πονοκέφαλος!

Τρούφες. Περιέχουν μια χημική ουσία που μοιάζει με μία από τις σεξουαλικές
ορμόνες του αρσενικού γουρουνιού! Γι’ αυτό και βάζουν τα θηλυκά γουρουνάκια να
τα ψάχνουν στα δάση της Γαλλίας. Αυτή η χημική αυτή ουσία μοιάζει και με την
αρσενική ανθρώπινη ορμόνη και ίσως γι’ αυτό τον λόγο εδώ και αιώνες οι τρούφες
φημίζονται ως αφροδισιακό. Το γεγονός ότι είναι δυσεύρετες και πανάκριβες τις
κάνει ακόμα πιο ελκυστικές.

Σοκολάτα. Τα χημικά συστατικά της σοκολάτας βελτιώνουν το κέφι μας. Ο
θρύλος λέει ότι ο Αζτέκος βασιλιάς Μοντεζούμα έπινε 50 φλιτζάνια υγρής
σοκολάτας κάθε ημέρα πριν να πάει επίσκεψη στο χαρέμι του, όπου τον περίμεναν
600 γυναίκες.

Τα σπαράγγια. Στη Δυτική Ευρώπη λέγεται ότι τα σπαράγγια ανοίγουν την όρεξη
για έρωτα και στους άνδρες και τις γυναίκες.

Καπουτσίνο. Όπως διάβασα κάπου πρόσφατα, οι οπαδοί του καπουτσίνο είναι οι
πιο δραστήριοι… ξαπλωμένοι.

Τα ραπανάκια. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι είναι αφροδισιακά.

Το σκόρδο. Ήδη γνωρίζουμε ότι έχει πολλές αρετές. Λέγεται ότι η καυτερή
γεύση του σκόρδου λειτουργεί σαν προσάναμμα για άλλες πιο επιθυμητές φλόγες.

Τα στρείδια. H γυαλιστερή τους υφή, το σχήμα, η ιδιαίτερη γεύση και το
άρωμά τους θυμίζουν πολλά σε πολλούς με διεστραμμένη συνείδηση!

Ο θρύλος του Αγίου Βαλεντίνου

Ένας θρύλος λέει ότι ήταν παπάς στη Ρώμη και ζούσε την εποχή του
αυτοκράτορα Κλαύδιου B’. Ο Κλαύδιος είχε απαγορεύσει στους στρατιώτες να
παντρευτούν, αλλά ο παπάς Βαλεντίνος τούς πάντρευε στα κρυφά. Τον έκλεισαν
φυλακή και τον αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου.

Άλλος θρύλος αναφέρει ότι ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν γιατρός – γαστρονόμος, ο
οποίος έγινε χριστιανός παπάς, πάλι τον 3ο αιώνα, την εποχή του Κλαύδιου B’.
Στην προσπάθειά του να κάνει τα φάρμακα που παρασκεύαζε πιο νόστιμα, τα
ανακάτευε με μέλι, μπαχαρικά και διάφορα μυρωδικά. Τον κάλεσαν να γιατρέψει
την τυφλή κόρη ενός φύλακα του Κλαύδιου. Την ερωτεύθηκε. Οι αρχές προσπάθησαν
να τον πιέσουν να αρνηθεί τον Χριστιανισμό. Όταν αρνήθηκε, τον φυλάκισαν. Της
έγραψε ένα γράμμα και όταν ήλθε η ώρα να το ανοίξει, από θαύμα, βρήκε ξανά την
όρασή της. Για τον Βαλεντίνο, όμως, ήταν αργά. Ο ίδιος θρύλος λέει ότι
αποκεφαλίστηκε στις 14 Φεβρουαρίου. Ο Πάππας Gelasius τον έκανε Άγιο το 496.
Άλλοι υποστηρίζουν ότι έχει τις ρίζες της στη ρωμαϊκή εποχή, στη γιορτή της
γονιμότητας που γινόταν στις 15 Φεβρουαρίου.

Pasta Puttanesca

Στις παραθαλάσσιες κωμοπόλεις της Ιταλίας, οι «πεταλούδες» έφτιαχναν αυτή την
αρωματική σάλτσα για να ελκύουν τους ναυτικούς στα σαλόνια τους.

Για 2 άτομα

* 2 κτ σούπας παρθένο ελαιόλαδο

* 3 σκελίδες σκόρδο, κομμένες σε λεπτές φέτες

* 750 γραμμ. ντομάτες, κομμένες σε μεγάλα κομμάτια

* 10 ελιές Καλαμών, χωρίς κουκούτσι

* 1 κτ σούπας κάππαρη

* 3 αντσούγιες, ψιλοκομμένες

* 1 πρέζα μπούκοβο

* 1 κτ σούπας μαϊντανό ψιλοκομμένο

* 1 κτ γλυκού ρίγανη

* Μαύρο πιπέρι

* ½ φλιτζάνι ρόκα

* Αλάτι

* 2 φλιτζάνια πένες

* Τριμμένη παρμεζάνα

1. Ζεσταίνουμε το μισό λάδι σε κατσαρόλα μετρίου μεγέθους και σοτάρουμε
το σκόρδο σε χαμηλή φωτιά για 3-4 λεπτά. Προσθέτουμε την ντομάτα, τις ελιές,
την κάππαρη, την αντσούγια, το μπούκοβο, τον μαϊντανό, τη ρίγανη και το
πιπέρι. Σκεπάζουμε και σιγοβράζουμε για μία ώρα. Προσθέτουμε τη ρόκα 5 λεπτά
πριν να κατεβάσουμε τη σάλτσα από τη φωτιά.

2. Βράζουμε τις πένες σε μπόλικο αλατισμένο νερό και στραγγίζουμε.
Ανακατεύουμε με το υπόλοιπο λάδι και κατόπιν με τη σάλτσα. Σερβίρουμε σε δύο
πιάτα και με την τριμμένη παρμεζάνα από πάνω.