ANAΛΩΣIMA Ο πεζόδρομος της Bουκουρεστίου

Θυμάμαι τον Μάνο να λέει τις οικονομικές απόψεις του σε ανύποπτο χρόνο και να
με κάνει να ανατριχιάζω. Ήταν πραγματικά ο τέλειος φιλελεύθερος, δήλωνε πως
δεν πίστευε στο κράτος, ξεκάθαρα και τολμηρά. Ίσως υπερβολικά τολμηρά για μια
χώρα όπου οι πολίτες έχουν μάθει να ασχολούνται με το κράτος και το κράτος να
ασχολείται μαζί τους. Για να μην πούμε ότι απαιτούν από το κράτος ακόμα και
πράγματα παράλογα κι εκείνο, αμοιβαία, απαιτεί από τους πολίτες πράγματα
παράλογα. Ωστόσο, λίγο καιρό πριν από εκείνες τις δηλώσεις, ο Στέφανος Μάνος
ως υπουργός είχε φτιάξει τον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου. Ήταν ο πρώτος
πεζόδρομος της Αθήνας και παραμένει ένας από τους καλύτερους. Μπορεί να έγινε
σε αριστοκρατική γειτονιά, μέχρι τότε όμως δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι
θα βλέπαμε κάτι τέτοιο στην Αθήνα. Με παρέμβαση του κράτους λοιπόν, και του
κυρίου Μάνου συγκεκριμένα, αποκτήσαμε ως πολίτες ένα παράδειγμα προς μίμηση
και ζήλεια, που μας δημιούργησε νέες απαιτήσεις για ποιότητα ζωής και απόλαυση
της πόλης. Αντιφατικό δεν μοιάζει; Μάλλον η πολιτική από τη φύση της είναι
αντιφατική με την ακραία φιλελεύθερη άποψη, την οποία έχει σημαία ο Στέφανος
Μάνος, και κρατιέται πεισματικά στο περιθώριο, στερώντας μας από περαιτέρω
περιποιημένους πεζόδρομους. Θα μπορούσε να έχει κατέβει για δήμαρχος, αν
νοιαζόμασταν να βγάζουμε δήμαρχο σ’ αυτήν την πόλη και όχι τους ηγέτες της
Νέας Δημοκρατίας, αλλά τα όσα φιλελεύθερα λέει δεν μπορούν να μας κάνουν να μη
βλέπουμε πού βρισκόμαστε και πού πατάμε, ειδικά όταν περνάμε από τον πεζόδρομο
της Βουκουρεστίου. Να του θυμίσω πως το μετρό της Μόσχας είναι σοσιαλιστικό.
Πειράζει;