Ο δρόμος για το μέλλον

H δια της ψήφου (δηλαδή μιας διάζευξης) «έκφραση» και «συμμετοχή» των
πολιτών στις πολιτικές διαδικασίες ανά τέσσερα έτη, μπορεί (και πρέπει) να
θεωρείται δημοκρατία.

Σίγουρα πάντως δεν είναι η «τελική» δημοκρατία.

Έχουν πολλά να γίνουν ακόμα. Εγώ (και άλλοι υποθέτω), έχω κάθε λόγο να
οραματίζομαι κοινωνίες, στις οποίες η πληθώρα των νόμων θα είναι αντιστρόφως
ανάλογη, ποσοτικά και ποιοτικά, των απαράβατων θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Όπου: «όταν υπάρχει σχετικό δίλημμα, περισσότερη δημοκρατία θα είναι
πάντα προτιμότερη από άλλες εναλλακτικές λύσεις».

Αυτά (και άλλα πολλά) δεν θα πέσουν απ’ τον ουρανό. Δεν θα προσφερθούν από
κανέναν αγαθό άρχοντα. Θα συμβαίνουν βήμα-βήμα (μερικά στο ιστορικό μέλλον)
και όσο οι συνθήκες θα ωριμάζουν. Μαζί τους και η κοινωνία. Δηλαδή η
θεμελιώδης μονάδα της, εμείς οι πολίτες, τα άτομα. Οι άνθρωποι.

Έχουν πολλά να αλλάξουν ακόμα και στις ιδέες μας. Έχουμε κατ’ αρχήν ανάγκη από
μια καλή θεωρία για την ανθρωπότητα. Μια θεωρία που να παίρνει υπ’ όψη της τις
κατακτήσεις της ανθρώπινης σκέψης σε όλα τα γνωστικά πεδία. Που δε θα
στηρίζεται σε εικασίες, δεισιδαιμονίες και αστήρικτες ιδεοληψίες.

Στις εκλογές αυτές έχει μπει στο τραπέζι ένας δρόμος που διασταυρώνεται με το
μέλλον. Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, κατά τις δηλώσεις του, θέλει να
συμπαραταχτεί, αν και πολιτικός αρχηγός, με αυτή την προοπτική. H ευκαιρία
είναι θαυμάσια. Αισθάνομαι ότι είναι ειλικρινής. Δεν θα κάτσω από το σπίτι μου
να του εύχομαι καλή επιτυχία. Το θέμα με αφορά.

O Αντώνης Καφετζόπουλος είναι ηθοποιός