ANAΛΩΣIMA Aκολουθεί πολιτική διαφήμιση

H πολιτική διαφήμιση κάτι προσπαθεί να ακολουθήσει. Τι όμως; Αμηχανία
διαχέεται δυναμικά στις οθόνες, ωραία τοπία, απονευρωμένες φράσεις, απολιτικοί
άνθρωποι. Νοιάζονται για το μέλλον τους και για το μέλλον των δικών τους. Εκεί
τελειώνει ο κόσμος τους. Από το παιδί ώς τον παππού, ούτε μέχρι το ανίψι δεν
φτάνει η κοινωνική ευαισθησία. Άνθρωποι του πουθενά. Ζουν σε αποστειρωμένο
χώρο και χρόνο. Υπάρχει έστω κι ένας αγρότης που να μοιάζει με το κλισέ της
διαφήμισης; Υπάρχει έστω κι ένας ψηφοφόρος με τα κριτήρια των προσώπων που μας
δείχνουν τα φιλμάκια και τα σποτάκια; Ασθμαίνουσα και απλοϊκή, η πολιτική
διαφήμιση προσπαθεί να ακολουθήσει επιθυμίες και γούστα, αλλά ούτε από μακριά
δεν τα μαντεύει. Πιο πολιτικά είναι τα διαφημιστικά μηνύματα καφέδων και
αναψυκτικών. Ας πούμε μία που διαφημίζει καφέ, όπου οι ηθοποιοί βγάζουν ουρές
ψαριών και βράγχια, βρίσκονται ξαφνικά να κολυμπάνε στον βυθό και να κάνουν
ψαρίσια και γοργονίσια όργια, με μόνο όπλο το καλαμάκι του φραπέ, που τους
μεταφέρει σαν μαγικό ραβδί στο υγρό στοιχείο. Ο πότης του καφέ συμμετέχει στην
άμεση δημοκρατία του βυθού, ανήκει αμέσως σ’ ένα σύνολο, από εκεί που τον
έτρωγε η μοναξιά. Βουτάει με το κεφάλι, στριφογυρίζει και γενικώς γίνεται κάτι
άλλο από αυτό που είναι. Αν με ένα ποτήρι καφέ γίνεσαι υποβρύχιο, με την
πολιτική, που είναι και σοβαρό πράγμα, δεν δικαιούσαι να γίνεις πύραυλος; Οι
διαφημιστές καφέδων το έχουν καταλάβει πως οι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους
υψηλότερα και βαθύτερα πράγματα από ό,τι δείχνουν και παραδέχονται. Αλλά η
πολιτική διαφήμιση είναι σεμνή και την καταπίνουμε υποχρεωτικά σαν άγευστο
νεροζούμι.