Δρόμοι

Στο φορητό…

… κομπιούτερ του είχε πάντα κολλημένη μια ταινία που έγραφε: «Αυτό το
μηχάνημα σκοτώνει φασίστες». Πλησιάζοντας τους φρουρούς στο αεροδρόμιο του
Νιούαρκ, έβγαλε από την τσάντα του το κομπιούτερ για να το ακουμπήσει στον
πάγκο τους. Πάγωσε μόλις είδε την ταινία. Και αν οι φρουροί το έπαιρναν σαν
απειλή; Θα κάθονταν να ακούσουν τις εξηγήσεις του; Θα τον πίστευαν, όταν θα
τους έλεγε πως πρόκειται απλώς για τα λόγια που ο Γούντι Γκάθρι είχε γράψει
πάνω στην κιθάρα του; Θα τον πίστευαν αν τους έλεγε πως δεν είχε την πρόθεση
να σκοτώσει κανέναν; Ο Σίβα Βαντιανάθαν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας
Υόρκης, προσπάθησε να υπολογίσει το ρίσκο. Άραγε πώς θα τον έβλεπαν οι
φρουροί; Ως έναν αξιοσέβαστο καθηγητή, έναν ακίνδυνο επιβάτη ή ως έναν ξένο με
περίεργο όνομα και μελαψή επιδερμίδα; Οι φρουροί ήταν εκπαιδευμένοι να
παίρνουν στα σοβαρά τις απειλές, ακόμη και εκείνες που γίνονται στα αστεία.
Μάλιστα, κάποιους από αυτούς ίσως να τους είχαν πει φασίστες άλλοι, λιγότερο
ευγενικοί επιβάτες.

Ο καθηγητής…

… αποφάσισε να αφαιρέσει την ταινία από το κομπιούτερ του. Άρχισε να την
ξύνει με το νύχι του. «Τι κάνεις;», τον ρώτησε η γυναίκα του. «Καλύτερα να μην
το δουν αυτό», της αποκρίθηκε δείχνοντας τους φρουρούς. Ίσως, αν ταξίδευε
μόνος του, να έκανε τον γενναίο. Ίσως ακόμη και να το συζητούσε το πράγμα με
τους φρουρούς. Όμως, θυμήθηκε εκείνο το περιστατικό που έτυχε στον αγωνιστή
των πολιτικών ελευθεριών Τζον Γκίλμορ, που είχε καρφιτσώσει στο πέτο του μια
κονκάρδα η οποία έγραφε: «Ύποπτος». Οι φροντιστές τής Μπρίτις Αιργουέις τού
ζήτησαν επιτακτικά να την βγάλει, επειδή λέει προκαλούσε νευρικότητα στους
άλλους επιβάτες. Εκείνος αρνήθηκε. Και ζήτησε από τους φροντιστές να του πουν
γιατί επέτρεπαν σε άλλους επιβάτες να φορούν κονκάρδες με συνθήματα υπέρ του
Τόνι Μπλερ. Ο κυβερνήτης γύρισε πίσω το αεροπλάνο και κατέβασε τον Γκίλμορ.

Ο σεβασμός…

… του καθηγητή στην ελευθερία έκφρασης ήταν δεδομένος. Όμως, ήθελε
πραγματικά να γίνει μάρτυρας; Ήθελε να γίνει ταραξίας στη μνήμη του Γούντι
Γκάθρι; Και αν έπαιρνε αυτό το ρίσκο, άραγε θα έφτανε ποτέ στο Σαν Φρανσίσκο
στην ώρα του για να δώσει τη διάλεξή του; Μόλις πέρασε από τον έλεγχο
ασφαλείας, άρχισαν να τον τριβελίζουν οι τύψεις. Δεν ήταν ζωή αυτή, να
λογοκρίνει τον εαυτό του ακόμη και για τα πιο ακίνδυνα πράγματα. Τι θα έκανε
στα πιο σοβαρά;

Όχι…

… αισθάνθηκε πως δεν ήταν αντάξιος της κληρονομιάς του Γούντι Γκάθρι. Και
αποφάσισε, την άλλη κιόλας ημέρα που θα έφτανε στο γραφείο του, να
ξανακολλήσει εκείνα τα λόγια πάνω στο κομπιούτερ του. Αυτό το μηχάνημα πρέπει
να είναι ελεύθερο να κάνει τη δουλειά του.