Eκδρομές – έκπληξη

ΤΙΣ ΣΧΟΛΙΚΕΣ επισκέψεις ο γιος μου τις αντιμετωπίζει όπως κι εγώ στην
ηλικία του. Όχι πού θα πάνε, αλλά πόσα μαθήματα θα χάσουν:

– Ήταν ωραία στο μουσείο, αγόρι μου;

– Φανταστικά. Είχε κίνηση και χάσαμε και Γεωγραφία.

ΓΙ’ AYTO κόντεψα να πέσω από την καρέκλα όταν επέστρεψε από το Ίδρυμα
Μείζονος Ελληνισμού που πήγε με το σχολείο του και με τις ώρες μού περιέγραφε
την καταπληκτική του εμπειρία. Πώς τους χωρίσανε σε ομάδες, πώς παίξανε ένα
σωρό διασκεδαστικά παιχνίδια, τι μάθανε, τι αποκομίσανε. Και, στο καπάκι, με
αποτελείωσε δηλώνοντάς μου ότι την Κυριακή θέλει να ξαναπάμε μαζί.

Κάπου στην Πειραιώς. Στο ύψος του Ταύρου. Δύο εκθεσιακοί χώροι περίπου 2.000
τ.μ. Μπαίνοντας μέσα ανοίγει η ψυχή σου. Μια μεγάλη αίθουσα «ο Κυβερνοχώρος»,
όπου χορταίνει το μάτι σου παιδιά. Κάθονται απορροφημένα σε στρογγυλά τραπέζια
με κομπιούτερ «διπλής όψεως» ώστε να βλέπεις από παντού. Μπαίνεις στο
πρόγραμμα κι ένα σωρό παιχνίδια σε περιμένουν. Ψυχαγωγείσαι. Μαθαίνεις.
Θυμάσαι: Αν απαντήσεις σωστά τι ήταν οι απελάτες στην αρχαία Σπάρτη, προχωράς
στο επόμενο τετραγωνάκι. Αν όχι, την πατάς και γυρίζεις ξεφτιλισμένος στην
Αφετηρία.

Δίπλα στον Κυβερνοχώρο, ένα ιδιαίτερα ελκυστικό βιβλιοπωλείο και μια
εντυπωσιακή μακέτα. Τα σχέδια του Ιδρύματος δεν σταματούν εδώ. Επεκτείνονται.
Καινούργιο κτίριο, νέο όραμα. Μέχρι και πλανητάριο. Όχι για τους πλανήτες αλλά
για τον Ελληνισμό, την ιστορία μας, την κληρονομιά μας.

ΠΟΛΛΑ θα δούμε εδώ. Πολλά θα κάνουμε. Παίρνουμε το αναλυτικό πρόγραμμα
με τις δραστηριότητες και μπερδευόμαστε. Από πού ξεκινάς και πού τελειώνεις; H
κυρία στις πληροφορίες υπέροχη. Δεν βαριέται, δεν διεκπεραιώνει. Χαμογελαστή,
αναλυτική, μας καθοδηγεί βήμα βήμα.

Παρακολουθούμε το βίντεο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σεργιανάμε τη μεγάλη
αίθουσα που μας ταξιδεύει στον κόσμο των αρχαίων ελληνικών μαθηματικών.
Βιαζόμαστε να προλάβουμε τη Μηχανή του Χρόνου. Με τα τρισδιάστατα γυαλιά μας
ξεκινάμε μια διαδρομή εικονικής πραγματικότητας στη Μίλητο και στην Αρχαία
Ολυμπία. Στο τέλος, τρέχουμε να προλάβουμε. Έχουμε μαγευτεί τόσο που θα
κλείσουν οι άνθρωποι και θα μας κλειδώσουν μέσα. Θα ξαναρθούμε, μαμά;
Τρέχοντας.

ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ πάλι τη θανατηφόρο – και νταλικοφόρο – Πειραιώς, ξυπνάει ο
δημοσιογράφος μέσα μου. Πώς χρηματοδοτείται, αλήθεια, ένα όραμα; Πολύ απλά.
Από την τσέπη του Λάζαρου Ευφραίμογλου και της οικογένειάς του. Μια οικογένεια
με στόχο, με πείσμα, με πεποίθηση. Την πεποίθηση ότι ακόμα και μια ουτοπία
είναι υλοποιήσιμη. Βοήθεια από κανέναν; Συνδρομή από πουθενά; Από κανέναν κι
από πουθενά. H συνεισφορά του κράτους σ’ αυτό το μεγαλειώδες έργο υπήρξε τρεις
χιλιάδες ευρώ. Τρεις χιλιάδες – αν δεν απατώμαι.

KI ΟΜΩΣ. Κάποιοι εμμένουν. Επιμένουν. Στη διάδοση της ιστορικής μνήμης
και παράδοσης. Στον ελληνικό πολιτισμό. Στη ιστορία μας. Όχι ακαδημαϊκά και
ξενέρωτα. Με τρόπο γοητευτικό, άμεσο, σύγχρονο. Μέσα από την πληροφορική, την
τεχνολογία, τα οπτικοακουστικά μέσα. Εμμένουν. Επιμένουν. Γνωρίζουν ότι για να
πατήσεις γερά στο αύριο πρέπει να αγαπήσεις το χτες. Ότι το μέλλον μας φέρει
στις αποσκευές του το παρελθόν μας.

MONH, χωρίς αρωγή η οικογένεια του Λάζαρου Ευφραίμογλου εμμένει.
Επιμένει.

Δικαίως. Γιατί ο Ελληνισμός είναι μείζων!