ANAΛΩΣIMA Mάτια από θαύμα

Κάθε ταινία προσπαθεί να παράξει ένα θαύμα, υπήρχε μάλιστα μία που ονομαζόταν
«Το θαύμα» με τη θρησκευτική έννοια κι έδειχνε ένα κανονικό θαύμα ούτε λίγο
ούτε πολύ. Το σινεμά μπορεί να δείξει ό,τι θέλει – αυτό από μόνο του είναι
θαύμα. Καμιά φορά οι ήρωες των ταινιών καταφέρνουν να παράξουν θαύμα, πράγμα
πολύ σπάνιο, πολύ τολμηρό. Είναι κάτι που δεν μπορεί να το αποφασίσει ο
σκηνοθέτης ή ο σεναριογράφος, μόνο οι ήρωες μόνοι τους μπορούν, αλλά πόσοι
ήρωες του σινεμά είναι χειραφετημένοι από τους δημιουργούς τους; Τους κρατούν
από το χέρι συνεχώς, φοβούνται μήπως προδώσουν την αλήθεια, την
πραγματικότητα, τα αναγνωρίσιμα πρόσωπα. Δεν το περίμενα να δω στην ταινία
«Μάτια από νύχτα» να συντελείται μια τέτοια χειραφέτηση. Πήγα ανύποπτη, δεν
είχα διαβάσει καλές κριτικές, καλύτερα ίσως. Σκεφτόμουν, πού του ήρθε του
Χούρσογλου να βάλει νταλικέρη στην ιστορία του; Αιχμάλωτη των κλισέ και της
συγκατάβασης. Με κατέλαβε εξ απήνης η ευαίσθητη, σκληρή και τρυφερή ματιά πάνω
στους ανθρώπους, η καινούργια ματιά πάνω σε γνωστές εικόνες του σημερινού μας
περιβάλλοντος, η ανακάλυψη της διπλανής μου Αμερικής με την τέχνη του Περικλή
Χούρσογλου. Όταν βγαίνεις από το σινεμά και βλέπεις διαφορετικά τα πράγματα
γύρω σου, αυτό είναι θαύμα. Αλλά αυτό το είχε ήδη πετύχει η ταινία πριν
τελειώσει. Στο φινάλε της, εκεί που δοκιμάζεις με το μυαλό τις διάφορες
εκδοχές και δεν σου βγαίνουν, εκεί καταφέρνει και ξεπερνά κάποιος από τους
ήρωες τον εαυτό του, τις συμβατικότητες και τις πιθανές πραγματικότητες.
Κατασκευάζει το θαύμα μόνος του. Σε κάνει να βλέπεις διαφορετικά όχι μόνο γύρω
σου, αλλά και μέσα σου.