[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Αν για κάτι πρέπει να καταδικαστούν ο Πάχτας, ο Ανθόπουλος, ο Χρυσανθακόπουλος
και ο υπόλοιπος θίασος που παρελαύνει καθ’ εκάστην και ανεξαρτήτως ώρας από
τις τηλεοράσεις μας, είναι η απίστευτη γελοιότητα την οποία περιέφεραν εδώ κι
εκεί, προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα στην «τροπολογία Πάχτα».
Σπανίως στο παρελθόν ακούσαμε τόσες και τέτοιες χοντράδες μαζεμένες, να τις
επικαλούνται και να τις υποστηρίζουν υποτίθεται σοβαροί άνθρωποι, ορισμένοι
από τους οποίους μάλιστα χρημάτισαν και μέλη κυβερνήσεων. Κάποτε στις μικρές
κοινωνίες για πολύ πιο αθώες ιστορίες ο κοινωνικός περίγυρος αναρωτιόταν «αν
υπάρχει τσίπα» (τσίπα ίσον η πέτσα που σκεπάζει το γιαούρτι). Εδώ είναι
σίγουρο ότι δεν υπάρχει. Διότι αν υπήρχε, οι λεβέντες αυτοί θα εξαφανίζονταν
από προσώπου γης αυτοβούλως. Αλλά δεν εξαφανίζονται. Παραμένουν για να
διαλαλούν ότι το τέλος του γελοίου εκτείνεται στο άπειρο.

Αν είχε φύγει τον Ιούλιο…

Ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση έχει και ο κ. Σημίτης. Ο οποίος αν και
σκεπτόταν από την περασμένη άνοιξη να φύγει (βελτιώνεται το κλίμα μένω,
παραμένει το ίδιο φεύγω), παρέμεινε πεισματικά στη θέση του μέχρι τέλους, παρ’
ότι οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι επέρχεται ήττα. Διότι αν είχε φύγει τότε,
τον Ιούλιο, με το τέλος της ελληνικής προεδρίας, ο Γιώργος θα είχε μπροστά του
εννιά – δέκα μήνες να σταθεί στα πόδια του και να κερδίσει τις εκλογές. Αλλά ο
Σημίτης έμεινε. Κι όπως θα θυμούνται όσοι ασχολούνται μ’ αυτά, όχι μόνο έμεινε
αλλά και εξήγγειλε ένα πακέτο μέτρων αξίας πάνω από 500 δισεκατομμύρια, το
οποίο δεν απέφερε ούτε υποδιαίρεση της μονάδας στο ΠΑΣΟΚ.

Φάλτσα

Τώρα πολλοί λένε ότι «ο Γιώργος δεν εξαγγέλλει συγκεκριμένα μέτρα». Τι να
εξαγγείλει ο άνθρωπος; Ό,τι είχε να εξαγγείλει το ΠΑΣΟΚ τα είπε όλα ο K.
Σημίτης τον Σεπτέμβριο, και τέλειωσε. Κάτι ψίχουλα έμειναν. Τι να πει, ας
πούμε του αγρότη, που θέλει Νέα Δημοκρατία: θα σου δώσω φτηνό πετρέλαιο; Του
το έδωσε ήδη ο Σημίτης, και η διαφορά – στους αγρότες – παρέμεινε στις 12
μονάδες. Λοιπόν; Ευθύνεται ή όχι ο απερχόμενος Πρωθυπουργός; Ευθύνεται. Διότι
όχι μόνον έμεινε, αλλά ουσιαστικά δεν μπόρεσε να αποτρέψει να γίνουν ανοησίες
– όπως η συγκεκριμένη με την «τροπολογία Πάχτα». Διότι αν είχε δώσει όλο το
πακέτο στον Γιώργο Παπανδρέου, προεδρία και πρωθυπουργία μαζί, η κυβέρνηση δεν
θα εμφάνιζε σήμερα την εικόνα ενός ξεκούρδιστου πιάνου που παίζει όλο φάλτσα.
Και δεν θα μπορούσε ο καθένας υφυπουργός να νομοθετεί ό,τι εξυπηρετεί
συγγενείς και φίλους.

Παραλογισμός

Συγγενείς έχουμε κι εμείς. Και φίλους. Και μας λένε, ένας ειδικά που γνωρίζει
άριστα τα της τουριστικής βιομηχανίας, ότι όλο το τρομερά ελεεινό που συνέβη
με την «τροπολογία Πάχτα» είναι αποτέλεσμα της αμφίθυμης στάσης του ελληνικού
κράτους απέναντι στον τουρισμό. Που θέλει μεν τις επενδύσεις, αλλά ντρέπεται
να το πει. Κι όταν μετά χιλίων βασάνων έρχονται οι επενδύσεις – υπολογίζεται
ότι για να υλοποιηθεί μια επένδυση στον τουρισμό χρειάζονται πέντε (αριθμός
5!) χρόνια από τη στιγμή που θα πέσει η πρώτη υπογραφή μέχρι να ξεκινήσουν οι
εργασίες οικοδόμησης!.. – τότε το ελληνικό κράτος ανακαλύπτει ότι είναι και
λίγο υπέρ της οικολογίας, και λίγο υπέρ του περιβάλλοντος, και λίγο υπέρ της
διαφύλαξης της αρχαιολογικής κληρονομιάς, ήτοι και λίγο απ’ αυτό και λίγο από
κείνο, και λίγο από τ’ άλλο. Καμία αντίρρηση, κι εμείς μαζί τους, αλλά μετά να
μη λέμε – η N.Δ. συγκεκριμένα – ότι η Ελλάδα πέρσι ήταν τελευταία στις ξένες
επενδύσεις.

Για να μην πετάμε στα σύννεφα

Γιατί δηλαδή ο άλλος – ο ξένος – να φέρει τα κεφάλαιά του στην Ελλάδα; Για τα
ωραία μας μάτια; Θα τα πάει αλλού, όπου όλα είναι πιο εύκολα. Κι έπειτα, ό,τι
προσφέρουμε εμείς – ήλιο, θάλασσα και ήπιο κλίμα – το προσφέρουν καμιά δεκαριά
χώρες γύρω γύρω στη Μεσόγειο. Κι άλλες καμιά πενηνταριά ανά την υφήλιο!
Συνεννοηθήκαμε; Για να μην πετάμε στα σύννεφα, και να μη θεωρούμε ότι είμαστε
το κέντρο της γης. Διότι η τελευταία φορά που ήμασταν το κέντρο της γης είναι
καμιά 25αριά αιώνες πίσω. Και πλέον δεν είναι. Τώρα είμαστε μια μικρομεσαία
χώρα, που προσπαθεί να τρυπώσει μερικές θέσεις μπροστά από εκεί όπου λογικά θα
έπρεπε να είναι με βάση τις δυνατότητες και την προσφορά όλων μας.

Τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα

Το σοβαρέψαμε πολύ και δεν θέλω. Πάμε πάλι σε κάτι πιο χαρούμενο, και πιο
αισιόδοξο: τα πράγματα, μην ακούτε, δεν είναι τόσο άσχημα για το ΠΑΣΟΚ. Όντως
η υπόθεση Πάχτα λειτούργησε ανασχετικά για έναν κόσμο, ο οποίος εξέταζε σοβαρά
πλέον να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, λόγω Γιώργου Παπανδρέου, αλλά ύστερα από αυτό
συμπέρανε ότι «αυτοί, παιδί μου, δεν βάζουν μυαλό», και τους γύρισε την πλάτη.
Αλλά υπάρχει ακόμη χρόνος και μάλιστα πολύς (πολιτικά, όχι συμβατικά), για να
επιστρέψουν πίσω. Δεν είναι όμως εύκολη υπόθεση. Απαιτεί μεγάλη προσπάθεια,
και κόπο. Και θέληση από την πλευρά του Γιώργου. Και αποφασιστικότητα για
ρήξεις. Μεγάλες. Όπως αυτή με το κομματικό κατεστημένο, που έτριβε τα χέρια
του μετά την υπόθεση Πάχτα, βέβαιο ότι η σεμνή τελετή (των εκλογών) έλαβε
τέλος πριν καν έρθει η 7η Μαρτίου. Αλλά δεν έχει έρθει το τέλος, να είστε
σίγουροι. Έχει πολύ ψωμί ακόμη η υπόθεση…

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Είναι εκστρατεία για υποψήφιο πρωθυπουργό…

Ωραία, πολύ ωραία ήταν στο Παλαί ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης. Οι παλιοί
θυμήθηκαν μέρες λαμπρές του ΠΑΣΟΚ, και οι νεώτεροι ένιωσαν λίγη από τη λάβρα
εκείνων των γιγαντιαίων εκδηλώσεων που οργανώνονταν για να μιλήσει ο Ανδρέας
Παπανδρέου. Ωραία ήταν κι αυτά που είπε ο Γιώργος για το κατεστημένο που
πρέπει να ανατραπεί. Ωραία και απολύτως συμβατά με όσα η ιστορία διδάσκει, ότι
δηλαδή κανείς δεν έγινε πραγματικά αρχηγός αν προηγουμένως δεν ήρθε σε ρήξη με
τον προκάτοχό του. Ο Γιώργος επέλεξε το κομματικό κατεστημένο, κι αυτό είναι
το στοίχημά του. Όμως, όπως μας έλεγε και ένα πολύ σημαντικό στέλεχος του
ΠΑΣΟΚ, αυτή η εκστρατεία είναι προεκλογική, εν όψει εθνικών εκλογών. Είναι
εκστρατεία για υποψήφιο πρωθυπουργό, δηλαδή. Κι όχι για υποψήφιο πρόεδρο του
ΠΑΣΟΚ!.. Σωστά, πολύ σωστά, αλλά κάποιος να το πει και στον Γιώργο. Δεν
πρέπει;