ANAΛΩΣIMA Άνθρωπος στις φλόγες

Πεζοκατεβαίνω την Ερμού για να ανεβάσω την πολύ πεζή διάθεση και κάθε φορά με
κρύο ή ζέστη οι δύο συνταξιδιώτες του Ηλεκτρικού με τα εγκαύματα σε όλο το
σώμα περιμένουν με το χέρι απλωμένο – το όποιο χέρι περισσεύει – να εισπράξουν
ψιλά, ρέστα των τύψεων για τις καταναλωτικές επιθυμίες του πλήθους. Σήμερα δεν
χρειάζεται να φανταστούμε τη φωτιά που τους παραμόρφωσε, σήμερα την είδαμε
πρωτοσέλιδη και «πρωτόθρονη» στις οθόνες, τη φωτιά να ζώνει ανθρώπινο σώμα.
Ένας πρόσφυγας Ιρανός αυτοπυρπολείται μπροστά στα γραφεία του ΟΗΕ στη
Μαλαισία, επειδή του αρνούνται το καθεστώς του πρόσφυγα. H φωτιά που τυλίγει
το σώμα κατορθώνει επιτέλους να τραβήξει τον φακό, δεν έχουμε τελείως εθιστεί
σε κάθε ακρότητα. Όχι όταν υπάρχει φωτιά, οι φλόγες μάς τραβούν ακόμα
ακαταμάχητα, το πυρ, ο αρχαίος θεός που λάμποντας κατατρώει ύλη και ζωή.
Απειλή φλεγόμενη ο ζωντανός δαυλός, τι θα γίνει αν όλοι οι άνδρες, οι γυναίκες
και τα παιδιά που παραδέρνουν σε πέλαγα και ορεινά περάσματα συνόρων και
ύστερα σε ουρές ταπείνωσης για βίζες και χαρτιά κι ύστερα σε φτηνά γυμνά
δωμάτια, τι θα γίνει αν αρχίσουν να ανάβουν σε δρόμους και πλατείες για να
τους προσέξουμε, για να μας βγάλουν από την αναισθησία μας, να τους λυπηθούμε;
Χθες ακόμα ακουγόταν πόσο λίγες αιτήσεις πολιτικού ασύλου έχει εγκρίνει η
Ελλάδα, τρεις μονάχα από κάποιες χιλιάδες που κατατέθηκαν. Ακριβή στην
εμπιστοσύνη της απέναντι σε απελπισμένους, καχύποπτη η πατρίδα μας και
τσιγκούνα. Ένα πενηνταράκι να ξεχωρίσω για τους ζητιάνους στην Ερμού, προσφορά
της αγοράς και αυτοί, φτηνά να ξαλαφρώσω, να εξαγοράσω το αφόρητο βάρος.