«M’ αρέσει αυτό το σύστημα το τηλεφωνικό»

Στα χρόνια πριν από τα κινητά, με τους τηλεφωνητές, τα SMS και τα
εικονομηνύματα, τα χρόνια που ένα τηλέφωνο στο φουαγιέ του Εθνικού Θεάτρου
εξυπηρετούσε (;) έναν ολόκληρο θίασο, θυμάμαι την ώρα του διαλείμματος (ένα
τέταρτο όλο και όλο) να περιμένουμε καμιά σαρανταριά ηθοποιοί ουρά για ένα
ρημάδι τηλεφώνημα. Συνήθως, όμως, είχε προλάβει μια γνωστή για την κοντράλτα
φωνή αλλά και για το δυναμικό παράστημα ηθοποιός, είχε καβαλήσει τον
«κερματοδέκτη» και έδινε οδηγίες με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στην κόρη
της, στην άλλη άκρη της γραμμής, για το πώς θα φτιάξει μόνο του ένα τσαγάκι
που είναι κρυωμένο το πουλάκι της. «Θα βάλεις πρώτα το νερό να βράσει στο
μπρίκι, όχι το εμαγιέ, το άλλο, το αλουμίνιο, γιατί το εμαγιέ τού κουνιέται το
χερούλι και μπορεί καθώς το σερβίρεις να σου χυθεί και να σε κάψει, μετά θα
ρίξεις το τσάι, όχι πολύ γιατί το τσάι είναι στυπτικό κι έρχεσαι και
στουμπώνεις και θα σου γίνει μαρτύριο η τουαλέτα, λίγο, ίσα στη μύτη του
κουταλιού…», στα βλέμματά μας, τα εύγλωττα κι εκνευρισμένα, απαντούσε με τον
δικό της τρόπο. Έβαζε το χέρι της, ανοιχτή παλάμη, στο στήθος, έγερνε το
κεφάλι δεξιά και σηκώνοντας τα μάτια προς τον ουρανό μάς έλεγε με αναστεναγμό:
«Αααααχ! Απ’ το τηλέφωνο το μεγαλώνω».

… Πέρασαν τα χρόνια, τώρα ο καθένας μας έχει κι από ένα τηλέφωνο στην τσέπη.
Μέσω αυτού του τηλεφώνου πια όχι μόνο παιδιά μεγαλώνεις, αλλά τα πάντα κάνεις,
τα πάντα. Παραγγελίες, αγορές, πωλήσεις μέχρι και έρωτα, που λέει ο λόγος.
Είναι αυτά τα 090… που σε κάθε σου κλήση μια χαριτόβρυτος φωνή και βωμολόχα
σε παροτρύνει να έλθεις σε τηλεφώνου συνουσία μαζί της. Πολλοί γνωστοί
αρέσκονται σε αυτού του είδους το σεξ, έχουν μάλιστα και ολόκληρη θεωρία για
το θέμα. Σου λέει πού να πα να βρεις γυναίκα τη σήμερον ημέρα και πες τη
βρήκες, «άντε να την πας σπίτι, άντε να γδυθείς, άντε να πλυθείς, άντε να
ερεθιστείς, άντε να συνουσιασθείς, άντε να εκσπερματίσεις, άντε να
ξαναπλυθείς, να ξαναντυθείς, να την πας σπίτι, να γυρίσεις, να
ξαναματαγδυθείς…». «Ενώ με το τηλεφωνικό», λέει ένας άλλος φίλος μου,
σκηνοθέτης του κινηματογράφου αυτός, «με το τηλεφωνικό πολύ καλύτερα κάνεις
και μοντάζ».

Μεγάλη λύση το τηλέφωνο. Εγώ θυμάμαι μέχρι και τις υπογραφές μας βάζαμε (μέχρι
τώρα προσφάτως που υπογράφαμε για κρατουμένους, για οικολογικούς σκοπούς, για
αποφυλακίσεις και άλλα προοδευτικά παρόμοια) και σπάνια βλέπαμε το κείμενο, μ’
έπαιρνε τηλέφωνο η Έλενα:

– «Θα βάλεις μια υπογραφή σε ένα κείμενο για την αποφυλάκιση του…».

– «Την βάζω», έλεγα από το τηλέφωνο και έμπαινε αυτομάτως η υπογραφή μου.

Τώρα, έμαθα, προχωρήσανε τα πράγματα. Νόμοι, διατάγματα, ρυθμίσεις και
υπογραφές από τηλεφώνου. Αλλά και οι διαγραφές μάλλον από τηλεφώνου έγιναν.
Από το τηλέφωνο το μάθανε. Φοβάμαι από το τηλέφωνο θα γίνουν και όλα τα άλλα.
Μας φαντάζομαι με τα βιβλιάρια στο χέρι, στην ουρά για την κάλπη και τη φωνή
του μέλλοντος πρωθυπουργού, παραφράζοντας τα λόγια της δυναμικής αυτής
ηθοποιού, να λέει για την Ελλάδα: «Από το τηλέφωνο την κυβερνάω».