H αποχώρηση του K. Σημίτη

Την αποχώρηση του κ. Σημίτη και τον νέο ηγετικό ρόλο του κ. Παπανδρέου
σχολιάζουν οι αναγνώστες μας.

Ο κ. I. Μέτσης παρατηρεί:

«Γράφω: δανειζόμενος τα λόγια ξεχωριστών συνεργατών: “Όπως τέλος στην
αρχομανία – H κίνηση Σημίτη αλλαγή τρόπου σκέψης – Ο μεγάλος καλλιτέχνης
φαίνεται στην έξοδο από τη σκηνή – και ο μεγάλος πολιτικός των ΣΥΝ και ΠΛΗΝ –
Με μια απόδοση όμως – παράδειγμα – για τους μελλοντικούς ηγέτες του ΤΟΠΟΥ”.

“Απεχώρησε ο K. Σημίτης την ακριβή ώρα – Ήρεμος μεθοδικός, έντιμος – όπως τότε
όταν με τη στάση του απέναντι στον Ανδ. Παπανδρέου μας εξέπληξε με το θάρρος
του – και τον καινούργιο τρόπο σκέψης της εποχής εκείνης.

Ας αφήσουμε τα εγκώμια αν υπάρχουν για την Ιστορία – και ας γυρίσουμε τη μνήμη
μας μια εικοσαετία πίσω.

Τότε όλα ανάγλυφα – εικόνες αδιάψευστες – παρουσιάζουν τη MAXH που δόθηκε για
να κερδίσει το ΠΑΣΟΚ – Το ΣΗΜΕΡΑ – και πρωτίστως· ο εκδημοκρατισμός της χώρας
– τον οποίο έτρεμε η συντήρηση – ο εκδημοκρατισμός που έφερε τον Έλληνα πολίτη
στην επιφάνεια – μπόρεσε να μιλά – να γελά, να χαίρεται τα επιτεύγματα της
Λογοτεχνίας και γενικά της Τέχνης.

Γνωρίσαμε οι Έλληνες δημοκράτες τις μεγάλες αλλαγές φάσεις του Κινήματος –
επαναστατικές πολλές φορές 1981-1993 περίοδος δικαίωσης 1994-1996 – και
αναμόρφωσης της Ελλάδας 1996-2004.

Τέλος η περήφανη αποχώρηση του K. Σημίτη ανοίγει νέες σελίδες στο βιβλίο –
περί δημοκρατίας όχι μόνο για την πατρίδα μας αλλά παγκοσμίως”».

Ο κ. Νεοκλής Τσούνης σημειώνει:

«Το 2004 το κλίμα της εποχής ήταν υπέρ του Κώστα Καραμανλή και κατά του
Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη· και η κίνηση στην πολιτική σκακιέρα ίδια με αυτήν
του Κωνσταντίνου Καραμανλή (εν έτει 1963 και 1980) με την μόνη αλλά
καθοριστική διαφορά ότι ο K. Σημίτης στήριξε ή προστάτευσε την παράταξή του,
δεν την άφησε ακέφαλη, υπέδειξε διάδοχο τουλάχιστον δημοφιλέστερο απ’ τον ίδιο
(ισάξιο ή όχι θα κριθεί στο μέλλον) δημιουργώντας έτσι ελπίδες αναστροφής του
πολιτικού κλίματος, το αν θα κερδίσει ή όχι το ΠΑΣΟΚ θα φανεί στις 7 Μαρτίου.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι υπέδειξε τον διάδοχό του διότι υπήρχε και
υπήρχε διάδοχος διότι αυτός τον ανέδειξε· και τον ανέδειξε διότι είναι ηγέτης.
Μεγάλος πολιτικός δεν είναι. Μεγάλος πολιτικός ηγέτης όμως απέδειξε ότι
είναι!!! Το είδος όμως αυτό σπανίζει σήμερα και δυστυχώς ό,τι σπανίζει είναι
το πολυτιμότερο».

Ο κ. Ιωάννης Προεστός αναφέρει:

«Ο κ. Καραμανλής ηττήθηκε δυο φορές στην εκλογική αναμέτρηση με τον κ. Σημίτη.
Χολωμένος από αυτό, δεν θυμάμαι για την πρώτη φορά, αλλά στην δεύτερη δεν είχε
το πολιτικό θάρρος αλλά και την εθιμοτυπική ευγένεια να συγχαρεί τον αντίπαλό
του. Έκτοτε στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις τηρούσε μια τελείως απαξιωτική
συμπεριφορά απέναντι του κ. Πρωθυπουργού. Ούτε μια φορά δεν αναφέρθηκε σ’
αυτόν με την ιδιότητά του. “K. Σημίτη τον ανέβαζε, κ. Σημίτη τον κατέβαζε, κ.
Σημίτη τώρα μιλάω εγώ” και κάτι τέτοια παρόμοια. H φυσιολογική λέξη “κ.
Πρωθυπουργέ” βάραινε στο στόμα του για να την εκστομίσει. Αυτό τι σήμαινε,
εγωπάθεια, χολή, συμπλέγματα; Ίσως όλα αυτά. Και δεν ήταν μόνο αυτά.

Στις ομιλίες του ήταν ο καθ’ έξιν υβριστής του Πρωθυπουργού. Τον αποκαλούσε
αρχιερέα της διαπλοκής, ψεύτη, ανίκανο, χαρακτηρισμοί χυδαίοι και υβριστικοί
που δεν προσήκαν σ’ ένα άνθρωπο με την ευπρέπεια του κ. Σημίτη.

Και ξαφνικά του προέκυψε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, που από την πρώτη στιγμή
έδειξε ότι είναι ένας πολιτικός που τον διακρίνει το ήθος, η ευπρέπεια και η
ηρεμία και ηπιότητα του λόγου του, γι’ αυτό και κατέκτησε αμέσως τις καρδιές
των Ελλήνων που περίμεναν το καινούργιο, που ελπίζανε στο διαφορετικό που θα
έδιωχνε το γκρίζο που περιέβαλε την πολιτική ζωή του τόπου».