Tο βρετανικό θέατρο…

Φελίσιτι Κένταλ

Κάθε φορά που βλέπω καλές αγγλικές παραστάσεις επιστρέφω στο ελληνικό θέατρο
με περισσότερη θέρμη. Άψογες ακριβές παραγωγές, καλοκουρδισμένες παραστάσεις,
σπουδαίοι δεξιοτέχνες ηθοποιοί. H Βρετανία παράγει θέατρο και η υπόλοιπη
Ευρώπη είναι διασωληνωμένη σε αυτό. Το βρετανικό θέατρο έχει κατακτήσει την
εκτίμηση των εκατομμυρίων θεατών του και της ευρύτερης θεατρικής κοινότητας
που σπεύδει να κλείσει κάθε καινούργιο έργο, να μεταφέρει σκηνικές ιδέες, να
δανειστεί σκηνοθετικές προσεγγίσεις. Το βρετανικό θέατρο είναι αναλώσιμο. Ίσως
γι’ αυτό υπάρχει ένας αυτοματισμός στις ερμηνείες των ηθοποιών. Ίσως γι’ αυτό
διακρίνεις ερμηνευτικές δεξιοτεχνίες, διεκπεραιώσεις, σε υψηλό επίπεδο βέβαια,
που είναι αποτέλεσμα καλής παιδείας και άσκησης. Παρακολούθησα πρόσφατα στο
Arts Theatre τις «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ, που σκηνοθέτησε ο Πίτερ Χολ,
με πρωταγωνίστρια την έμπειρη Φελίσιτι Κένταλ. Θαύμασα τη δεξιοτεχνία της Έλεν
Μίρεν στην ατελείωτη (4,5 ώρες) παράσταση του National «Το πένθος ταιριάζει
στην Ηλέκτρα». Παραβρέθηκα στην πρεμιέρα του ανακαινισμένου «Almeida» με το
πρωτοπαρουσιαζόμενο έργο της Τζοάνας Λόρενς «Πέντε χρυσά δακτυλίδια» που
σκηνοθέτησε ο Μάικλ Ατέμπορο. Άψογα όλα. Παράσταση, ηθοποιοί, σκηνικό.

… και το ελληνικό διακύβευμα

Κι όμως, εκεί που συγκινήθηκα ήταν σε μια περφόρμανς ενός άγνωστού μου
ηθοποιού που ανέβασε στην περιφέρεια του Λονδίνου, στο Lyric Hammersmith, μια
fringe παραγωγή. Τη δική του εκδοχή της Οδύσσειας με τίτλο «Dust». Εκεί όλα
διακυβεύονταν, σαν να ετίθεντο στην υπηρεσία μιας άλλης ανάγκης,
σημαντικότερης, μεγαλύτερης. Γι’ αυτό κι όταν χειροκροτούσα νοσταλγούσα το
ελληνικό θέατρο, που δεν είναι άψογο, που δεν έχει παραστάσεις με μεγάλες
υπογραφές, που δεν έχει πάντα σπουδαίους ηθοποιούς, αν και σχεδόν πάντα
παθιασμένους. Έχει όμως κάτι «ανοιχτό», που «μπάζει» και φέρνει μέσα φρέσκο
αεράκι και θερμοκρασίες άστατες, που σε ζεσταίνουν ή σε κρυώνουν, αλλά πάντως
σε διεγείρουν. Γιατί στο ελληνικό θέατρο υπάρχει ένα άλλου τύπου διακύβευμα.