ΓNΩMH Ο Aντώνης των στεναγμών

Πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια ήρθε ο Αντώνης Νικοπολίδης στον Παναθηναϊκό.
Δεκαοχτάχρονο παιδί από την Άρτα. Για να καθιερωθεί πέρασε από χίλια κύματα.
Αρχικά έπεσε πάνω σε… βουνό. Στον μεγάλο Γιόζεφ Βάντσικ. Έμεινε χρόνια στη
σκιά του, αλλά ποτέ δεν παραπονέθηκε, ποτέ δεν δημιούργησε πρόβλημα. Στη
συνέχεια, με σκληρή δουλειά, ο Αντώνης καθιερώθηκε, έγινε αρχηγός του
Παναθηναϊκού και βασικός γκολκίπερ της εθνικής ομάδας. Χαρακτήρας ήπιος,
σεμνός, ακέραιος. Τερματοφύλακας ικανός, ο καλύτερος της χώρας τα τελευταία
χρόνια. Ώσπου ήρθε η στιγμή της ανανέωσης του συμβολαίου του. Εξακόσιες
χιλιάδες ευρώ το χρόνο ζήτησε ο Αντώνης, τετρακόσιες χιλιάδες ευρώ τού
προσφέρει η ΠΑΕ. Αν λάβουμε υπόψη τα σημερινά οικονομικά δεδομένα, την
παγκόσμια συγκυρία, τα λεφτά είναι «καλά». Αν κοιτάξουμε στο παρελθόν, αν
μετρήσουμε την προσφορά, το ήθος, την αξία του Νικοπολίδη (σε σχέση με
κάποιους άλλους) τα χρήματα δεν επαρκούν. Και γεννάται το ερώτημα:

H πολιτική της ΠΑΕ Παναθηναϊκός πού θα στηριχθεί; Στον κυνισμό, στα καθαρά
οικονομικά δεδομένα, στα τρικ της δημοσιοποίησης προσφορών ή στο ήθος, στις
αξίες, στις ιδέες που επικαλείται, όταν θέλει να ξαφρίσει τους φιλάθλους;
Πρέπει η «πράσινη» εταιρεία να πετάξει σαν στυμμένη λενομονόκουπα τον
Νικοπολίδη (όπως έκανε με τον Άνθιμο Καψή, τον Σαραβάκο και τον Μαυρίδη) ή
πρέπει να τον επιβραβεύσει, προσφέροντας τα δεδουλευμένα που ζητεί ο διεθνής
τερματοφύλακας; H ΠΑΕ, προφανώς, σκέπτεται μόνο επιχειρηματικά. Οι φίλαθλοι –
ιδεολόγοι και αθεράπευτα ρομαντικοί – αν είχαν χρήματα, θα κρατούσαν τον
Νικοπολίδη. Δεν έχουν όμως…