Δρόμοι

Στη διάρκεια…

… των έξι επόμενων μηνών, θα παρακολουθήσουμε δύο αξιοσημείωτες δίκες που θα
γίνουν στη Βαγδάτη. H μία θα είναι η δίκη του Σαντάμ Χουσεΐν. H άλλη θα είναι
η δίκη του ιρακινού λαού, ο οποίος θα δικαστεί με το ερώτημα αν μπορεί να
ζήσει χωρίς τη σιδηρά πυγμή του πρώην δυνάστη του. Ο Σαντάμ φέρεται να είπε
κάποτε στους συμπατριώτες του κάτι σαν: «Προσέξτε, αν μια μέρα εγκαταλείψω την
εξουσία, θα χρειαστούν επτά πρόεδροι για να κυβερνήσουν το Ιράκ». Έτσι, ένα
από τα δύο θα συμβεί. Ή ο Σαντάμ θα γελάει φέτος βλέποντας τους Ιρακινούς να
σκοτώνουν ο ένας τον άλλον και όλοι τους ξένους ή η Αμερική και ο ιρακινός
λαός θα γελάνε εις βάρος του Σαντάμ, αποδεικνύοντας ότι μπορούν να
δημιουργήσουν κάτι που είναι σχεδόν άγνωστο στον αραβικό κόσμο: μια
ανεξάρτητη, πολυεθνική, αντιπροσωπευτική αραβική κυβέρνηση που σέβεται τα
δικαιώματα των μειονοτήτων και την ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας, χωρίς να
χρειάζεται το ραβδί ενός μονάρχη, ενός δικτάτορα ή ενός μουλά.

Αυτά…

… υποστηρίζει με τον γνωστό γλαφυρό του τρόπο ο Αμερικανός αρθρογράφος Τόμας
Φρίντμαν σε σχόλιό του στους «Νιου Γιορκ Τάιμς». Κατά την άποψή του, αν οι
Κούρδοι, οι Σουνίτες, οι Τουρκμένοι, οι Χριστιανοί, οι Ασσύριοι και οι Σιίτες
καταφέρουν να υιοθετήσουν τον πλουραλισμό, αυτό θα είναι ένα τεράστιο
πλεονέκτημα για το μετριοπαθές στρατόπεδο στον πόλεμο των ιδεών που γίνεται
στον μουσουλμανικό κόσμο. Για να λειτουργήσει το Ιράκ ως μια πλουραλιστική και
ανεξάρτητη οντότητα, θα πρέπει οι βασικοί πρωταγωνιστές του να δεχθούν να
είναι «μετρίως δυσαρεστημένοι». Να εγκαταλείψουν δηλαδή το μέγιστο, ώστε να
αποφύγουν το χείριστο: το χάος ή την επιστροφή στην τυραννία.

Οι ισλαμιστές…

… θα πρέπει να δεχθούν ότι η σαρία δεν θα περιλαμβάνεται στο Σύνταγμα, θα
εξασφαλίσουν όμως τουλάχιστον ότι το Ισλάμ θα αποτελεί την επίσημη θρησκεία
του κράτους. Οι κοσμικοί, πάλι, θα πρέπει να προσαρμοστούν στην ιδέα ότι το
Ισλάμ θα έχει μια σημαντική συμβολική θέση στη διακυβέρνηση της χώρας, θα
μπορούν να είναι όμως ευχαριστημένοι με το γεγονός ότι οι δικαστές και η λαϊκή
νομοθεσία θα οδηγήσουν σε ένα νέο κράτος δικαίου. Οι Κούρδοι θα αναγκαστούν να
εγκαταλείψουν το όνειρο του ανεξάρτητου Κουρδιστάν, τους παρηγορεί όμως το
γεγονός ότι ένα ειδικό καθεστώς για το Κουρδιστάν θα ενταχθεί στην ιρακινή
νομοθεσία. Οι Σουνίτες, πάλι, θα πρέπει να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι δεν θα
ελέγχουν πλέον το Ιράκ, από την άλλη πλευρά όμως ο ρόλος τους στο Κοινοβούλιο
θα είναι σημαντικός.

Όσο…

… για τους Σιίτες, θα δουν επιτέλους το πολιτικό τους καθεστώς να
αναγνωρίζεται, με τίμημα όμως την κατανομή πόρων και δύναμης μέσω ενός
ομοσπονδιακού συστήματος και την επιβολή περιορισμών στη δύναμη της πλειοψηφίας.