ΓNΩMH H αγωνία του τερματοφύλακα

«H ομάδα αρχίζει από τον τερματοφύλακα» συνηθίζουν να λένε οι προπονητές.
Πράγματι, όσο καλά μονταρισμένο κι αν είναι ένα ποδοσφαιρικό συγκρότημα, αν ο
«Νο 1» δεν πιάσει καλή απόδοση, η ήττα είναι σχεδόν βέβαιη, ενώ αντίθετα, μία
μέτρια ομάδα μπορεί να σταθεί απέναντι σε μια ανώτερη αν ο γκολκίπερ
«κατεβάσει τα ρολά».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Εθνική Βραζιλίας της δεκαετίας του
’80, η οποία, αν και διέθετε αστέρια όπως οι Σόκρατες, Έντερ, Φαλκάο, Ζίκο,
Σερέζο, Ζούλιο Σέζαρ, Αλεμάο, Καρέκα, εμπιστευόταν τη φανέλα με το Νο 1 σε
κάποιους… Βαλντίρ Πέρεζ και Κάρλος. Όταν ανέτειλε το αστέρι του Ταφαρέλ,
ήταν θέμα χρόνου η κατάκτηση του Μουντιάλ.

H ιδιαιτερότητα αυτή συνεπάγεται σημαντικό ψυχολογικό βάρος για κάθε
τερματοφύλακα. Κανείς δεν θα κατηγορήσει έναν επιθετικό για μια χαμένη
ευκαιρία, αλλά μία στιγμιαία αδράνεια του γκολκίπερ μπορεί να τον «σημαδέψει»
για πάρα πολύ καιρό. Από αυτό το σημείο και μετά είναι ευθύνη του προπονητή να
στηρίξει τον παίκτη του, να του δείξει εμπιστοσύνη.

Ο Όλεγκ Προτάσοφ στον συγκεκριμένο τομέα βαθμολογείται με ένα ολοστρόγγυλο
μηδενικό. Οι Ελευθερόπουλος, Κατεργιαννάκης, Μπούτσεκ συγκροτούν την καλύτερη
«τριπλέτα» τερματοφυλάκων στο πρωτάθλημα και η αμφισβήτησή τους είναι
αποκλειστικά ευθύνη του προπονητή τους. Ο Ουκρανός κατάφερε με το συνεχές
πηγαινέλα μεταξύ ενδεκάδας, πάγκου και εξέδρας να τους δημιουργήσει αίσθημα
ανασφάλειας, δεν τους στήριξε στις κακές τους στιγμές και τους άφησε έρμαιο
στις διαθέσεις της εξέδρας.

Τώρα ο Προτάσοφ «επιστρατεύει» τον Κατεργιαννάκη. Καλό θα ήταν να μας πει
τη γνώμη του για τον Βορειοελλαδίτη. Είναι, άραγε, ικανός να υπερασπιστεί την
«ερυθρόλευκη» εστία; Και αν ναι, τότε γιατί ο ίδιος τον «ξήλωσε» (και μάλιστα
δύο φορές) από την ενδεκάδα;