ANAΛΩΣIMA Mία ταινία δεν φτάνει

Οι ημέρες είναι πολιτικά παράξενες, ένα κράμα παρελθοντολογίας και ραγδαίας
ανανέωσης. Και οι νύχτες μπορεί να αφιερωθούν στη δεκαετία του ’60. Δεκαετία η
οποία φαντάζει λαμπερή και αξεπέραστη μέσα στις ταινίες. Υπάρχουν τρεις που
αναφέρονται στην πολιτική της προσωπικότητα. H μία είναι ελληνική, της
Ελισάβετ Χρονοπούλου. «Ένα τραγούδι δεν φτάνει» και σίγουρα μία ταινία δεν
αρκεί για να αναθιβάνει όσα υπέστησαν οι ανθρώπινες σχέσεις από την επέλαση
της χούντας. Μελαγχολική αντιπαράθεση με το παρισινό ’68 του Μπερτολούτσι
στους «Ονειροπόλους». Με τα όνειρα που τολμούσαν τότε να διεκδικούν τον ξύπνιο
των νέων, όπως τα νοσταλγούν και τα πρόσωπα της «Επέλασης των βαρβάρων».
Μπορεί κανείς ν’ αρχίσει από τα ξένα έργα, να θυμηθεί τι δικαιούνταν τότε οι
Δυτικοί και ύστερα να δει το ελληνικό για να γελάσει και να δακρύσει με τις
προσπάθειες να αλλάξει ο κόσμος, η ζωή, που βρήκαν μπροστά τους την αληθινή
επέλαση των βαρβάρων. Πόσο άδικο να χάσουν οι Έλληνες αυτή την ευκαιρία του
δυτικού κόσμου, στον οποίο υποτίθεται, ανήκαν. Και να πληρώνουν ακόμα οι ήρωες
της ταινίας, μετά τριάντα χρόνια, τα δράματα που δεν μπορούσαν ούτε τότε να
ελέγξουν. Αλλά δεν είναι οι μόνοι που το προσωπικό τους ήταν πολιτικό. Αν
παιζόταν κι ένα έργο από κάποια πρώην ανατολική χώρα – πρώην ανατολική, ωραία
έκφραση, λες και άλλαξε η γεωγραφία – θα μπορούσαμε να έχουμε κάτι σαν
πανόραμα της εποχής εκείνης. Μια ποικιλία συναισθημάτων για την ακρίβεια, για
το πώς οι άνθρωποι μπλέχτηκαν στη γοητευτική τότε πολιτική, πώς αναμετρήθηκαν
μαζί της και τι έχασαν ή τι κέρδισαν.