γιατί… λέμε «Σιδερένιος» και «Πάτα σίδερο»;

Στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και στην αρχαία Ρώμη και στο Βυζάντιο, όταν κάποιος
επίσημος επισκεπτόταν τον βασιλιά μιας χώρας, τον έβαζαν να πατήσει ένα
κομμάτι σίδερο. Επειδή το σίδερο είναι σκληρό, ο λαός πίστευε ότι εκπροσωπούσε
την υγεία, τη χαρά και τη δύναμη. Ως απόδειξη έχουμε το γράμμα μιας μικρής
εταίρας, της Μύρρας, που βρέθηκε στον Κεραμεικό και είναι γραμμένο πάνω σε
πήλινη πλάκα. H Μύρρα απευθύνεται στον αγαπημένο της Φορβία και του λέει:
«Βέβαια, εγώ δεν είμαι καμιά βασιλοπούλα για να μου φέρεις ένα κομμάτι σίδερο,
να πατήσω τα πόδια μου…». Υπάρχει και ένα βυζαντινό κείμενο που ανάμεσα στ’
άλλα αναφέρει και τα εξής: «Ο νέος έλαβε τον σίδερον εις τα χείρας και τον
ησπάσθη τετράκις. Έθεσε κατόπιν τους πόδας του επ’ αυτού και αμέσως επανήλθε η
ακοή του». Από την πρόληψη αυτή – σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο συγγραφέας και
δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις»
(Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) – βγήκαν οι εκφράσεις «Πάτα σίδερο» και «Σιδερένιος».