[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ο Κώστας Σημίτης έφυγε, ο Γιώργος Παπανδρέου ήρθε και από την εβδομάδα που
αρχίζει τη Δευτέρα αρχίζουν τα δύσκολα – για τον Γιώργο. Είναι η ώρα τώρα που
οι κάμερες θα γίνουν πιο σκληρές μαζί του, το ίδιο και οι δημοσιογράφοι και τα
μέσα. Είναι η ώρα που θα πρέπει να δείξει – και να αποδείξει – ότι είναι
ικανός και άξιος να φορτωθεί το κουρασμένο, εκ των πραγμάτων, ΠΑΣΟΚ στην πλάτη
του και να το πάει παρακάτω. Πού παρακάτω; Στις εκλογές, στη νίκη. Μετά θα
έρθουν όλα τα άλλα. H ανανέωση, κυρίως. Γιατί αν ο Σημίτης φεύγει επειδή
συμπλήρωσε οκτώ χρόνια συνεχώς στην πρωθυπουργία, ο υπουργός κύριος τάδε και η
υπουργός κυρία δείνα, που συμπλήρωσαν καμιά εικοσαριά χρόνια σε υπουργικούς
θώκους, δεν πρέπει να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια;

«Λαιμητόμος»

Θα την κάνουν, δεν μπορεί. Και όποιος σωστά διάβασε το μήνυμα του Κώστα
Σημίτη, ασφαλώς και θα επισήμανε το απόσπασμα εκείνο – απόσπασμα «λαιμητόμος»
για την ακρίβεια – με το οποίο ο έως τον Μάρτιο Πρωθυπουργός περιέγραφε ότι
μια νέα γενιά στελεχών ήρθε η ώρα να αναλάβει τις ευθύνες στο ΠΑΣΟΚ και τον
τόπο. Εγώ, τώρα, μάντης κακών δεν φιλοδοξώ να γίνω, αλλά αν είχα θητεία σε
κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ πάνω από δέκα χρόνια θα συγκέντρωνα ήδη τους καλούς μου
φίλους και θα τους προετοίμαζα για το απευκταίο. Ερώτηση: είναι πολλοί αυτοί
που μάλλον τα μαζεύουν; Πολλοί δεν ξέρω, αλλά πάνω από την ηλικία του Γιώργου
Παπανδρέου είναι δώδεκα υπουργοί, οι περισσότεροι εκεί γύρω στα εξήντα κάτι.
Και άλλοι έξι, επτά είναι στην ηλικία του. Ωχ…

Έπαινος

Πάντως, απ’ όλη τη σεμνή τελετή της Τετάρτης και εκείνη της Πέμπτης στα
κομματικά όργανα, εκείνο που πρέπει να εξαρθεί είναι η απόφαση του Κώστα
Σημίτη. Ανεξάρτητα από το για ποιους πραγματικά λόγους το έκανε, η ουσία είναι
πως το έκανε. Αποχώρησε από την ηγεσία ενός κυβερνώντος κόμματος, παραιτήθηκε
του δικαιώματος να δώσει τη μάχη και να κερδίσει άλλη μία θητεία και πάει –
τώρα που μιλάμε – σπίτι του. Δεν είναι εύκολο πράγμα – και δεν είναι
συνηθισμένο – όχι μόνο για την Ελλάδα, που τους πολιτικούς τούς παίρνουν
τέσσερις από την υπουργική καρέκλα, αλλά ούτε και για πολλές χώρες του κόσμου.
Είναι, όπως και να το δει κανείς, όπως και να προσεγγίσει το θέμα, μια
ιστορική απόφαση. Και, ως εκ τούτου, του οφείλεται δημόσιος έπαινος…

Ο κακόπιστος

Έπαινος; Τι έπαινος; Θα διαμαρτυρηθεί ο κακόπιστος. Αφού έφυγε για να μη χάσει
τις εκλογές. Είναι γνωστό το σενάριο, το γνωρίζουν όλοι. Το γνωρίζουμε κι
εμείς – γνωρίζουμε δηλαδή πόσο μέτρησε στην απόφασή του να αποχωρήσει η
αδυναμία του ίδιου και της κυβέρνησης να αναστρέψουν το δυσμενές πολιτικό
κλίμα. Το γεγονός ότι όσα κι αν έκανε η κυβέρνηση όλο ανάποδα της έβγαιναν και
η καταραμένη διαφορά των 8 μονάδων από τη Νέα Δημοκρατία έμενε εκεί, σταθερή
και απρόσβλητη. Πεντακόσια δισ. παροχές έδωσε το ΠΑΣΟΚ και μία γραμμούλα κάτω
δεν κατέβηκε η διαφορά. Κολλημένη με το 8. Είδε κι απόειδε λοιπόν ο Σημίτης
ότι «με τον ήλιο τα μπάζει, με τον ήλιο τα βγάζει, αλλά τα έρμα ψοφάνε», κι
αποφάσισε να κινήσει τη διαδικασία για τη διαδοχή του – σου λέει, ο επιμένων
πάντα κακόπιστος…

Να του το αναγνωρίσουμε

Δεν έχει δίκιο όμως. Διότι, εντάξει, μπορεί να έπαιξαν ρόλο και οι
δημοσκοπήσεις, μπορεί να έπαιξε ρόλο και ο εγωισμός του Σημίτη – κάποτε είπε
με εντελώς απαξιωτικό ύφος «εγώ δεν θα χάσω απ’ αυτόν», τον Καραμανλή δηλαδή
-, αλλά στην πολιτική, επειδή έχουμε δει πράματα και θάματα, έχουμε δει κυρίως
αυτό: ότι η ελπίδα του πολιτικού πεθαίνει τελευταία. Μέχρι την τελευταία
στιγμή, σκέφτεται ότι «κάτι μπορεί να γίνει να γυρίσει το πράγμα». Και δίνει
την απελπισμένη μάχη, η οποία είναι εκ των προτέρων χαμένη. Ο Σημίτης δεν το
σκέφτηκε έτσι κι αυτό τον διαφοροποιεί από όλους τους άλλους. Και οφείλουμε να
του το αναγνωρίσουμε, αφήνοντας κατά μέρος τις εμπάθειες και τις
μικροψυχίες…

Επίδειξη μικροψυχίας

H σύσταση απευθύνεται εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ. Εντός ΠΑΣΟΚ σε όσους δεν μπορούν
να χωνέψουν ότι αυτός ο τύπος ήρθε κι έφυγε σαν κύριος, αφού πήγε τη χώρα
καμιά δεκαριά βήματα μπροστά. Εκτός ΠΑΣΟΚ σε όσους επιμένουν ότι η αιτία της
φυγής ήταν η διαφαινόμενη ήττα. Και ειδικά στον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος μας
εξέπληττε αρνητικά και πολύ. Το διάγγελμα που απηύθυνε μετά την ανακοίνωση
Σημίτη ήταν επίδειξη μικροψυχίας, εμπάθειας και αδύναμης μνήμης. Γιατί αν
θυμόταν ότι ο θείος του την είχε κάνει το ’80 με ελαφρά πηδηματάκια, για να μη
συντριβεί από τον Ανδρέα Παπανδρέου που σάρωνε, δεν θα τα έλεγε αυτά. Και
επιτέλους, όταν ο αντίπαλός σου αποχωρεί, βρες έναν καλό λόγο να του πεις. Μη
γίνεσαι μικρός, γιατί θα κάνεις μετά τους άλλους να πιστέψουν ότι είσαι
κιόλας…

Όλοι θα… ξεσκονίσετε…

Τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ πάντως δεν είχαν κανένα πρόβλημα και τον Κώστα
Σημίτη να επαινέσουν και τον διάδοχό του, τον Γιώργο Παπανδρέου, να…
ξεσκονίσουν κανονικά, από τα νύχια ώς την κορυφή. Εκεί που δήθεν και τάχα μου
είχαν πρόβλημα επί της διαδικασίας και για το γεγονός ότι η διαδοχή εξελίχθηκε
σε «υπόθεση δύο ανθρώπων», μετά, ο ένας έπειτα από τον άλλον, άρχισαν να
εκθειάζουν τα τρομερά προσόντα του Γιώργου Παπανδρέου και βέβαια την
ιστορικότητα της πρωτοβουλίας Σημίτη. Σιγά σιγά παιδιά, ένας ένας και μη
σπρώχνετε. Όλοι θα… ξεσκονίσετε…

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Γιώργος Παπανδρέου προς Κώστα Λαλιώτη

Με τη φράση «ο νοών νοείτω» μάς σχολίασε ο Κώστας Λαλιώτης την ομιλία Σημίτη
και ειδικότερα το σχετικό απόσπασμα το οποίο αφορούσε την αλλαγή στο πρόσωπο
του γραμματέα – που δεν ήταν κι από τις καλύτερες στιγμές της ομιλίας Σημίτη.
Το θέμα είναι τώρα τι θα κάνει. Τίποτε. Θα περιμένει, από τον νέο ηγέτη του
ΠΑΣΟΚ, να κάνει μια κίνηση. Οι πληροφορίες λένε ότι θα την κάνει ο Γ.
Παπανδρέου. Τις επόμενες ημέρες θα έχει τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του. Και
ίσως όχι μόνο τηλεφωνική. Θα τα συζητήσουν όλα – και το ενδεχόμενο της
επιστροφής, με κάποιον τρόπο. Αν όχι τώρα, μετά τις εκλογές. Τότε που θα
γίνουν οι μεγάλες αλλαγές στη Χαριλάου Τρικούπη.