ΣE ΠPΩTO ENIKO Tαξίδι στον χρόνο

Στο ξεκίνημα κάθε χρόνου συνηθίζουμε να βάζουμε νέους στόχους. Να αναθεωρούμε
απόψεις που δεν αποδείχθηκαν σωστές και δεν μας βγήκαν σε καλό. Να
ανασυντάσσουμε τις προσωπικές μας λίστες. Να αριθμούμε διαφορετικά τις
προτεραιότητες και τις επιθυμίες μας. Να ξαναμετράμε τους γνωστούς και τους
φίλους μας. Να βαθμολογούμε όσα κάναμε, αλλά και όσα ξεχάσαμε, παραλείψαμε ή
δεν προλάβαμε να κάνουμε πράξη τον χρόνο που έσβησε. Με δυο κουβέντες θέλουμε
να βάζουμε τον… πήχυ πιο ψηλά, όπως συνηθίζει χαριτολογώντας να μου λέει
συχνά-πυκνά ένας καλός μου φίλος. H διαδικασία αυτή δεν είναι υποχρεωτική. Και
βέβαια δεν στέφεται πάντοτε με την αναμενόμενη επιτυχία. Σε ό,τι με αφορά
τουλάχιστον, όπως έχουν δείξει τα χρόνια που πέρασαν, δεν καταφέρνω να υλοποιώ
όλους τους νέους στόχους που έχω στο μυαλό μου. Λίγο το πνεύμα των γιορτών που
χάνεται με το μάζεμα των τελευταίων χριστουγεννιάτικων στολιδιών, λίγο η
ρουτίνα και το κυνήγι των καθημερινών υποχρεώσεων, μάς κάνουν να
αποπροσανατολιζόμαστε από όσα είχαμε αρχικά σχεδιάσει. Ηθικός αυτουργός, για
να χρησιμοποιήσω έναν όρο του ποινικού δικαίου, δεν είναι άλλος από τον εαυτό
μας. Συζητώντας το θέμα με δικούς μου ανθρώπους, που γνωρίζω καλά ότι
συνηθίζουν να κάνουν τον απολογισμό τους στο τέλος του έτους, έχουμε καταλήξει
στο συμπέρασμα ότι όλο αυτό μοιάζει περισσότερο σαν ένα προσωπικό στοίχημα.
Μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν ψάχνω για νικητές και χαμένους. Όσο για το
έπαθλο, δεν είναι άλλο από την ικανοποίηση που νιώθει ο καθένας από εμάς, έστω
κι αν δεν καταφέραμε όλα όσα είχαμε συμπεριλάβει στον κατάλογό μας.