ANAΛΩΣIMA Aσυνάρτητη επαρχία

Το μεγάλο κτίριο που κάποτε ήταν εργοστάσιο έχει γίνει τώρα πολυμάγαζο. H
περιοχή δεν παράγει πια όσα παρήγε πριν από μερικές δεκαετίες, όμως οι
κάτοικοί της μπορούν να καταναλώσουν πολύ περισσότερα. Παράγουν οι Κινέζοι,
επίσης παράγουν οι Σουηδοί. Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο θα γεμίσουν
πολυτέλεια τα καινούργια σπίτια και τα παλιά. Το τι πουλάει το πολυμάγαζο δεν
περιγράφεται. Όλα τα είδη κάμπινγκ και κυνηγίου, ψαρέματος, επιβίωσης σε
βάρκα, κρουαζερόπλοιο ή μονόξυλο. Έπιπλα κήπου με όλα τα υλικά που παριστάνουν
κάτι άλλο, πλαστικό σαν ξύλο, μέταλλο σαν πλαστικό κ.λπ. Σαλόνια με κυρίαρχο
το μεσαιωνικό στυλ, θρόνοι με σκαλιστές πλάτες, φούντες πλούσιες να κρέμονται
από τους καναπέδες. Ένα κρυστάλλινο τραπέζι που το κρατά γλυπτή χορεύτρια
γερμένη απίστευτα προς τα πίσω, να ντρέπεσαι να το κοιτάς. Κι έξω στο
πάρκινγκ, σ’ ένα μικρούτσικο χώρο, ελάφια με βούλες, σαν αυτά των παραμυθιών.
Μα ίσως δεν τα πουλάει και τούτα διότι είναι ζωντανά. Ίσως είναι ντεκόρ,
μασουλάνε σανό από μια φάτνη. Φάτνη δεν λέγεται; Απορία γεννάται σήμερον εν
φάτνη των ελάφων. Τι γυρεύουν τα ελαφάκια στο πολυκατάστημα; Ομορφιά! Και
δίπλα ένα λάμα, ζωντανό κι αυτό. Καθιστό μάς κοιτάζει, ακίνητο, με πελώρια
μάτια. Μην πάτε κοντά μάς ειδοποιοιούν τα παιδιά που έχουν διαβάσει Τεν Τεν,
το λάμα θα σας φτύσει! Πλησιάζουμε αργά, ωστόσο, και το λάμα δεν φτύνει. Έχει
περιπέσει σε πλήρη απάθεια μπροστά σ’ αυτό που του έλαχε. Για μια στιγμή, μέσα
στην εορταστική ευφορία, μας περνάει η σκέψη μήπως θα άξιζε στην όλη κατάσταση
λίγο φτύσιμο. Αλλά δεν μπορεί να τα περιμένει κανείς όλα από ένα λάμα.