Tο Tέταρτο κουδούνι

«Μόνο η αγάπη μπορεί να με σώσει κι η αγάπη με ρήμαξε»: απ’ το
«Λαχταρώ» της Σάρας Κέιν, στη μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη που παίζει ο
Λευτέρης Βογιατζής στο θέατρο της Κυκλάδων.

Δεν ξέρω ποια είναι η γνώμη σας αλλά εμένα έργο και παράσταση με
«σημάδεψαν».

Ο Χρήστος Πάρλας (στη φωτογραφία) – παλιό, καλό κρασί – θα ‘ναι ο
Θησέας του Βασίλη Νικολαΐδη, στον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη και του Εθνικού, το
καλοκαίρι, στην Επίδαυρο.

H τραγωδία του Ευριπίδη ανεβαίνει σε καινούργια μετάφραση Στρατή
Πασχάλη, με σκηνικά – κοστούμια Γιώργου Πάτσα, τιμητικά την παλαιά μουσική του
Δημήτρη Μητρόπουλου – η παράσταση είναι αφιερωμένη στα πενήντα χρόνια των
Επιδαυρίων που, «ανεπίσημα», με την ίδια τραγωδία, στη σκηνοθεσία του Δημήτρη
Ροντήρη και με τη μουσική του Μητρόπουλου, τα άνοιξε το Εθνικό το 1954 -,
χορογραφίες Έρσης Πήττα και με Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη – Ιππόλυτο, Φιλαρέτη
Κομνηνού – Φαίδρα.

Το 1964 πρωτοπαίχτηκε με τον τίτλο «Υπάρχει και φιλότιμο» απ’ τον
Λάμπρο Κωνσταντάρα η κωμωδία των Αλέκου Σακελλάριου – Χρήστου Γιαννακόπουλου
που παίζεται τώρα στο «Βέμπο» με τον Γιώργο Παρτσαλάκη.

Το έργο, όμως, στην πρώτη του μορφή και με τον τίτλο «Ανώμαλος
προσγείωσις», ανέβηκε, σε μέρες οικονομικής απόγνωσης, απ’ τον Κάρολο Κουν το
καλοκαίρι του ’50 – και όχι το ’51 όπως αναφέρει το πρόγραμμα του «Βέμπο», απ’
το οποίο πάντως ξαναθυμήθηκα την πληροφορία – και ήταν το τελευταίο της πρώτης
περιόδου του «Θεάτρου Τέχνης» πριν διαλυθεί για να ανασυγκροτηθεί στο Υπόγειο,
το ’54.

Satanic, ε; Έρχεται ο Γιάννης ο Καλατζόπουλος, ο θεοπόνηρος,
αναλαμβάνει το Παιδικό Στέκι του Εθνικού κι ανεβάζει την «Χώρα των πουλιών»,
διασκευή του παλαιότερη απ’ τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη.

Και τι βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας απ’ τους Αμερικάνους βάζει στο
κείμενο, τι Ιράκ, τι για «πλανητάρχες», τι για δάνεια, τι τον Πεισθέταιρο να
φέρνει προς Φιντέλ βγάζει στο δεύτερο μέρος… Έτοιμα να βγουν απ’ το θέατρο
τραγουδώντας τη Διεθνή τα παιδάκια…

Κι αυτά πού, ε; Πού; Στο Εθνικό του Νίκου Κούρκουλου, συντρόφου στη ζωή
Μαριάννας Λάτση!

Μα αυτό είναι η κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων με ειρηνικά μέσα!

E, λοιπόν, ο Σωτήρης Πατατζής ζει! Και δεν εννοώ μεταφορικά, που το
άξιζε ο άνθρωπος, γιατί ήταν και καλός και έντιμος συγγραφέας.

Κυριολεκτικά εννοώ. Αν, βέβαια, πιστέψω το πρόγραμμα του Οργανισμού
Ελληνικού Θεάτρου «Αριστοφάνης» που παρουσιάζει απ’ το καλοκαίρι τον «Καλό
στρατιώτη Σβέικ», το έργο του, – τώρα στο «Μπροντγουαίη» – με τον Θύμιο
Καρακατσάνη.

Όπου σε βιογραφικό του συγγραφέα διαβάζω ότι «γεννήθηκε το 1914» – αλλά
όχι και ότι έχει πεθάνει ήδη απ’ το 1991 -, ότι «έχει εκδώσει…», και «έχει
γράψει…», και «έχει μεταφράσει…» και όχι ότι «είχε…».

Λίγη προσοχή δε βλάπτει…

Δε θα ‘ναι, για λόγους υγείας, η Πηνελόπη Πιτσούλη στο «Ποια Ελένη;»
των Παπαθανασίου – Ρέππα που οι ίδιοι ετοιμάζουν στο «Κοτοπούλη» για το
Εθνικό, με Τζέση Παπουτσή, Τάνια Τρύπη, Νατάσα Μανίσαλη, Γιώργο Καραμίχο,
Τζίνη Παπαδοπούλου και πλήθος άλλων.

Την αντικατέστησε η επίσης καλή καρατερίστα Βασιλική Δέλλιου.

Απ’ τα εντυπωσιακά καλοκαιρινά.

Ο Λάκης Λαζόπουλος ντεμπουτάρει στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου – αλλά όχι
και στον Αριστοφάνη, αφού έχει ήδη κάνει Λυσιστράτη στην ομώνυμη κωμωδία του
το ’86 με σκηνοθέτη τον Ανδρέα Βουτσινά – ως Χρεμύλος στον «Πλούτο» του, σε
παραγωγή Λεμπέση.

H σκηνοθεσία θα είναι του – περιζήτητου πια – Νίκου Μαστοράκη, ο οποίος
από φέτος πιστώνεται με άλλη μια επιτυχία – την εξαιρετική «Μαρία Στιούαρτ»
του Σίλερ που παίζεται στην οδό Κεφαλληνίας με Μπέττυ Αρβανίτη – Ρένη Πιττακή
-, η μετάφραση του K. X. Μύρη, η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και οι στίχοι
της Λίνας Νικολακοπούλου.

H «συνταγή» Μαστοράκης – Κραουνάκης – Νικολακοπούλου – Μύρης –
«Πλούτος» είχε «πρωτοδέσει» – με μαγικά, όπως λένε όσοι είχαν δει την
παράσταση, αποτελέσματα – σε κλειστό θέατρο, το χειμώνα 1997 – 98, στο ΔΗΠΕΘΕ
Καβάλας, όταν την καλλιτεχνική του διεύθυνση είχε ο Σταμάτης Κραουνάκης με
πρόεδρο του Δ.Σ. τον Αντώνη Κούφαλη.

H μουσική και οι στίχοι είχαν πρωτοακουστεί όμως στην παράσταση του
«Πλούτου» απ’ το Εθνικό, στο Ηρώδειο, το ’94, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή με
τον Γιώργο Κιμούλη και τον Γιώργο Αρμένη ενώ τραγούδια του «Πλούτου» συχνά –
πυκνά περιλαμβάνονται στις παραστάσεις της Ομάδας «Σπείρα – Σπείρα».