H θέληση νίκησε την αναπηρία

«Δεν ήταν πολύ δύσκολο να μάθω να ζωγραφίζω με το στόμα, αυτό όμως που
έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πορεία μου ήταν η μεγάλη θέλησή μου. Υπήρξαν βέβαια
στιγμές κόπωσης, όμως η επιθυμία και η αγάπη μου για τη ζωγραφική μου έδωσαν
δύναμη να συνεχίσω».

«Δεν ήταν πολύ δύσκολο να μάθω να ζωγραφίζω με το στόμα, αυτό όμως που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πορεία μου ήταν η μεγάλη θέλησή μου», λέει ο κ. Λέανδρος Αρβανιτάκης

Ο κ. Λέανδρος Αρβανιτάκης γεννήθηκε στη Λευκωσία, μετά όμως την εισβολή του
’74 μετακόμισε στην Αθήνα. Όπως ο ίδιος τονίζει πριν ακόμα μάθει να γράφει
ήξερε ήδη να ζωγραφίζει. Στη συνέχεια λόγω των σπουδών του – σπούδασε
ναυπηγική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και κλαρινέτο στο Ωδείο Αθηνών –
παραμέρισε την παιδική του απασχόληση. Το 1991 η ζωή του άλλαξε δραματικά. Ένα
τροχαίο ατύχημα του προκάλεσε σοβαρή βλάβη στη σπονδυλική στήλη καθηλώνοντάς
τον σε αναπηρικό καροτσάκι.

Μετά το ατύχημα και για περίπου επτά χρόνια έζησε στιγμές μεγάλης απογοήτευσης
καθώς δεν μπορούσε να ασχοληθεί με όσα είχε κοπιάσει για να μάθει και είχε
αγαπήσει. H ζωή όμως του επιφύλασσε μία έκπληξη, ευχάριστη αυτή τη φορά. Κάπου
άκουσε ότι κάποιος που αντιμετώπιζε παρόμοια με τον ίδιο προβλήματα μπορούσε
να ζωγραφίσει. Ορμώμενος από αυτή την ιστορία ξανάπιασε και πάλι το πινέλο…
με το στόμα όμως αυτή τη φορά. Σύντομα έγινε μέλος της ΖΩΣΠ (Ζωγραφική με το
Στόμα και το Πόδι) και από τότε μέχρι σήμερα έχει αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην
παιδική του αγάπη. Τα έργα του απεικονίζουν κυρίως συνθέσεις και πορτρέτα, ενώ
επιδιώκει πάντα να ζωγραφίζει κάτω από το φυσικό φως καθώς του αρέσουν τα
έντονα χρώματα που δημιουργεί ο ελληνικός μεσογειακός ήλιος. «H αναπηρία με
ανάγκασε να εγκαταλείψω άλλες επαγγελματικές ασχολίες, μου δόθηκε όμως η
ευκαιρία να αφοσιωθώ στο πρώτο μου παιδικό ενδιαφέρον», εξηγεί ο κ. Λέανδρος
Αρβανιτάκης. «Παρ’ όλο που δεν είμαι νέος άνθρωπος είμαι ένας νέος ζωγράφος,
γεγονός που με γεμίζει με χαρά επειδή βλέπω πως σε αυτόν τον τομέα είμαι στην
αρχή και έχω περιθώρια εξέλιξης», συμπληρώνει.

Πάθος και ελπίδα

«Εγώ βλέπω το ποτήρι της ζωής μισογεμάτο. Το να μάθω να ζωγραφίζω με το στόμα ήταν για μένα μια δεύτερη ευκαιρία που μου δόθηκε στη ζωή», τονίζει στα «NEA» η κ. Μαρία Αποστόλου

H ελπίδα χτύπησε την πόρτα και της κ. Μαρίας Αποστόλου, που πάσχει από
μυελοπάθεια, όταν με την βοήθεια της ΖΩΣΠ έμαθε να ζωγραφίζει με το στόμα.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λαύριο το 1952. Ζωγράφιζε από πολύ μικρή,
χρησιμοποιώντας τα χέρια της. Με την πάροδο όμως του χρόνου η ασθένειά της
επιδεινώθηκε σε τέτοιο βαθμό ώσπου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το μεγάλο πάθος
της καθώς τα χέρια της πλέον δεν την βοηθούσαν. Όπως η ίδια τονίζει, ένιωθε το
σώμα της να την προδίδει καθώς δεν μπορούσε να ασχοληθεί πλέον με την
ζωγραφική. Στην αρχή τής φάνηκε αδιανόητο να μάθει να ζωγραφίζει με το στόμα.
Ακολούθησαν στιγμές έντονου εκνευρισμού και απογοήτευσης, ενώ δεν ήταν λίγες
και οι φορές που σκέφτηκε να τα παρατήσει Δεν το έκανε όμως. Το πείσμα της για
δημιουργία στάθηκε πιο δυνατό από την αναπηρία της. H αισιοδοξία της, που όπως
η ίδια λέει αποτελεί και στάση ζωής, διαφαίνεται και από τα ζωντανά χρώματα
που χαρακτηρίζουν τα έργα της.

«Εγώ βλέπω το ποτήρι της ζωής μισογεμάτο. Το να μάθω να ζωγραφίζω με το στόμα
ήταν για μένα μια δεύτερη ευκαιρία που μου δόθηκε στη ζωή. Άλλωστε μέσα από το
χόμπι μου ζω αξιοπρεπώς καθώς μπορώ να συντηρώ τον εαυτό μου. Επιπλέον μπορώ
μέσα από τους πίνακές μου να επικοινωνώ με τον κόσμο, κάτι που μου έλειψε από
μικρό παιδί καθώς η έλλειψη προσβασιμότητας με έκανε να νιώθω αποκλεισμένη από
τους γύρω μου», τονίζει η κ. Μαρία Αποστόλου.