ANAΛΩΣIMA Aκάλυπτες πόλεις

Σε ένα μεγάλο χαρτόκουτο βάζουν οι γυναίκες τα ρούχα της οικογένειας. Κάθε
μέρα το ανοίγουν, γονατίζουν και τακτοποιούν ξανά τα ρούχα. Κάθε μέρα άλλη
διευθέτηση, αφού βρουν τι θα φορέσουν και βγάλουν έξω ό,τι έχει μέσα και το
κοιτάξουν και ύστερα το διπλώσουν και το ξαναβάλουν. Αυτή την περιγραφή
διάβαζα για το σπίτι του βιβλιοπώλη της Καμπούλ, στο οποίο είχε μείνει έξι
μήνες η Σουηδέζα δημοσιογράφος και συγγραφέας πριν γράψει το βιβλίο της. Το
πιο διαφωτιστικό κείμενο για το Αφγανιστάν από όσα είχα βρει, ίσως επειδή
περιγράφει την καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Τη γνωριμία της μαζί τους, με τον καθένα συγκεκριμένα, τον βιβλιοπώλη που
πάλεψε για να σώσει τα βιβλία του αλλά δεν άντεχε να λασκάρει λίγο τα λουριά
στην οικογένεια, την πρώτη του γυναίκα και τη δεύτερη, τη μικρή του αδελφή που
ήθελε να ξεφύγει αλλά δεν ήξερε πώς να σηκώσει κεφάλι. Με ατομικές γνωριμίες
και ιστορίες καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους, όσο μακρινοί και διαφορετικοί κι
αν είναι. Ως άτομα είναι κοντά μας, ως σύνολα αποξενώνονται. Μια φωτογραφία
ενός παιδιού στην αγκαλιά του παππού του κάπως συγκινεί το μυαλό που
πληροφορείται για σεισμό με 25.000 νεκρούς, δεν μπορεί να το μεταφράσει σε
πόνο. Οι εικόνες πάλι έχουν την πρωτοκαθεδρία. Τα σπίτια σαν αρχαία ερείπια,
παρελθόν μέσα σε δευτερόλεπτα μαζί με τους κατοίκους τους. Το Ιράν θεωρούσαμε
πως είναι πλουσιότερο από το Αφγανιστάν. Να είχαν άραγε μέσα όλα αυτά τα
κακοχτισμένα σπίτια από ένα χαρτόκουτο με ρούχα; Να είχαν ντουλάπες; Πού
φύλαγαν και τακτοποιούσαν τα καλύμματα των γυναικών που δεν έλειπαν ποτέ από
τα κεφάλια τους; Καλυμμένες γυναίκες σε πόλεις απροστάτευτες.