ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Kοινοί αγώνες

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Δημ. Κυριαζής, Βοσπόρου 111,
Καλογρέζα, γράφει:

«Μόνον η μικρή μειοψηφία της διαχρονικά ανοηταινούσης, το ελαφρότερον,
ρατσιστικο-εθνικοφροσύνης δεν θα συμφωνήσει με τη δήλωσή σου (την άκουσα στην
εκπομπή του Τριανταφυλλόπουλου, 23.10.03) για τα της Μηχανιώνας.

Οι γονείς και οι διαμορφωθέντες από αυτούς ή παρασυρθέντες βλαστοί τους θα
γνωρίζουν ότι τα άτομα, οι Πατρίδες… προκόβουν όχι από το τυπικό ποιος
βαστάει όποιο σύμβολο, αλλά από τους αριστείς τους στα γράμματα κ.λπ. Και ας
ψάξουν το γιατί τα παιδιά τους δεν αριστεύουν, ενώ έχουν όλα τα καλά, σε
αντίθεση με τον πάμπτωχο Οδυσσέα και ας το “παλέψουν” – έτσι θα υπερβούν και
το αίσθημα μειονεξίας που, φαίνεται, τους κατατρύχει.

Κατά την εκπομπή ακούστηκαν και μελοδραματικές κορόνες για αναπήρους με
πατερίτσες που θα παρευρίσκονται στην παρέλαση, για παππούδες, γονείς, αδέλφια
σκοτωμένους στην Αλβανία, λες και ο πόλεμος του 1940 έγινε με την Αλβανία και
όχι με την Ιταλία που είχε καταλάβει την Αλβανία από τις 7 Απριλίου 1939.
Τότε, στη Θεσ/νίκη που κατοικούσα, είδα αξιωματούχους Αλβανούς που διέφυγαν
από τη σκλάβα Πατρίδα τους. Ένας αξιωματικός τρελάθηκε και στο Τμήμα Αλλοδαπών
σκότωσε τον ανθυπασπιστή της Χωροφυλακής Κωτσάκη από τα Φιλιατρά.

Ο Ιταλός Δ/τής της Αλβανίας, για να την παρασύρει σε συμμαχία, σε ανοιχτή
συγκέντρωση στα Τίρανα τούς υποσχέθηκε τη “Μεγάλη Αλβανία”. Και σε απάντηση,
ένας Αλβανός, ονόματι Κότσι (;), εκείνη τη στιγμή προσπάθησε να τον σκοτώσει.
Και η Αλβανία ανέπτυξε ένα σπουδαίο Εθνικοαπελευθερωτικό Κίνημα, με γύρω στις
35 χιλιάδες αντάρτικο στρατό, που πολέμησε παλικαρίσια τους φασίστες και ναζί
κατακτητές και τους συνεργάτες τους Αλβανούς. Σε μερικά μέρη, τις πρώτες
αντάρτικες ομάδες τις οργάνωσαν Έλληνες αξιωματικοί, όπως ο αείμνηστος
Γεράσιμος Πρίφτης από την Κέρκυρα, που χρημάτισε και βουλευτής της ΕΔΑ.

Ο Οδυσσέας ας συνεχίζει να αριστεύει· ας μη σαστίζει από τους κρωγμούς της
ρατσιστικο-εθνικοφροσύνης – παρόμοια υπάρχει και στην Αλβανία – αλλά να
γαλουχείται από το πνεύμα των κοινών αγώνων που ανέφερα».

Ο Αργ. Ζαρκινός, N. Νικηφορίδη 28-30, Βύρωνας, γράφει:

«Μου αρέσουν ιδιαίτερα οι ιστορίες, οι οποίες αφορούν παλαιότερα ή πρόσφατα
περιστατικά από τη ζωή σας και τη ζωή των φίλων σας. Πολλές μέρες μάλιστα,
εύχομαι να καθιερώνατε ένα μικρό κομμάτι της στήλης, για τον αναπόφευκτο
σχολιασμό της επικαιρότητας και το υπόλοιπο να ήταν αναμνήσεις. Οι αναμνήσεις
αυτές είναι για μένα πραγματικό μάθημα ζωής!

Θα ήθελα να σας ζητήσω, ένα από τα επόμενα άρθρά σας να αφορά τους γονείς μας.
Θυμάμαι μια συνέντευξή σας, στην οποία περιγράφατε τον τρόπο, με τον οποίο η
μάνα σας τάιζε τον άρρωστο πατέρα σας. Ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή, η
οποία με είχε ταρακουνήσει για τα καλά! Οι γονείς μου μένουν στο πατρικό μου,
σε ένα χωριό της Καρδίτσας. Αν και δεν είμαι πολύ δεμένος μαζί τους, τους
αγαπώ πολύ, πάρα πολύ! Ίσως τα παιδιά και οι νέοι της ηλικίας μου χρειάζεται
να ασχοληθούν λίγο περισσότερο με τον πατέρα και τη μητέρα τους. Πιστεύω
ειλικρινά ότι έχουν να μας προσφέρουν πολλά, αρκεί απλά να τους το επιτρέψουμε».