Διαστάσεις Παρέα με τα άλφαρ

Άλφαρ: πνεύματα της μυθολογίας των βόρειων ευρωπαϊκών λαών, που συμβολίζουν
τις δυνάμεις του αέρα, της φωτιάς, της γης και γενικά τα διάφορα ατμοσφαιρικά
φαινόμενα. (Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα)

Κάλαντα από τα ξωτικά (σκίτσο από τον Νουβέλ Ομπζερβατέρ)

Όταν ο Πιερ Ντυμπουά ήταν μικρός, ο κήπος του ήταν ταυτόχρονα το Σέργουντ (ο
τόπος όπου έδρασε ο Ρομπέν των Δασών) και η Μπροσελιάντ (το θρυλικό δάσος της
Βρετάνης, όπου ζούσε ο μάγος Μέρλιν). Περπατούσε ανάμεσα στα δέντρα κι άκουγε
ένα μουρμουρητό, σταματούσε κι αισθανόταν γύρω του ένα πλήθος από μικροσκοπικά
όντα. Ήθελε πάντα να μάθει ποια ήταν αυτά τα όντα. Ήθελε πάντα να κουβεντιάσει
μ’αυτά τα πρόσωπα που ένοιωθε να τον παρακολουθούν από την άλλη μεριά του
καθρέφτη, που ένοιωθε να τον παρατηρούν από τις ρωγμές του τοίχου. Όταν
μεγάλωσε κι άρχισε τα ταξίδια και τις διαλέξεις, τον ρώτησαν μια μέρα με τι
ασχολείται. Κι εκείνος απάντησε αυθόρμητα: «Είμαι αλφαρολόγος». H λέξη έμεινε.
Σήμερα, δεκάδες άνθρωποι απ’ όλον τον κόσμο του στέλνουν e-mail και τον ρωτούν
τι πρέπει να κάνουν για να γίνουν κι αυτοί αλφαρολόγοι. Αλλά δεν ξέρει τι να
τους απαντήσει. Όσα ξέρει, τα συγκέντρωσε σ’ έναν γοητευτικό τόμο που εκδόθηκε
πριν από λίγες ημέρες στη Γαλλία με τον τίτλο «H Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια των
Άλφαρ» (Εκδ. Hoebeke).

Τα άλφαρ είναι πνεύματα ιδιότροπα και πολύ δυνατά. Τα αρσενικά (όπως οι
Γνώμονες) είναι δύσμορφα, ενώ τα θηλυκά (όπως οι κελτικές νύμφες) είναι
χαριτωμένα. Το αγαπημένο άλφαρ του Ντυμπουά, πάντως, είναι το χουτούτου, ένα
από τα πνεύματα των θάμνων. Είναι καταπράσινο, έχει πάντα μεγάλη παρέα και
δίνει μαθήματα στα παιδιά, αλλά με τον δικό του τρόπο. Ένας από τους
αγαπημένους του χαρακτήρες είναι επίσης ο Πουκ, που τον συναντάμε στο «Όνειρο
καλοκαιρινής νύχτας». Αυτός είναι η ενσάρκωση του γέλιου, παιδί του Πανός, το
πνεύμα των δασών, έτοιμος πάντα για ανταρσίες και φάρσες. Όλα τα άλφαρ όμως
είναι συμπαθητικά: είναι οι αόρατοι σύντροφοι με τους οποίους κουβεντιάζουν τα
παιδιά όταν είναι μόνα.

Να γιατί έχουν τόσο μεγάλη επιτυχία οι περιπέτειες του Χάρυ Πότερ (όπου,
παρεμπιπτόντως, εμφανίζεται κάποια στιγμή ένα τρολ, ένα από τα ξωτικά της
σκανδιναβικής μυθολογίας): επειδή στη σχολή των Μάγων μπορούν τα παιδιά να
ονειρεύονται, ενώ στον κόσμο όπου τα βάλαμε να μεγαλώσουν πρέπει συνέχεια με
κάτι να ασχολούνται. Τα αφήνουμε να πιστέψουν στον Άγιο Βασίλη μέχρι να πάνε
στο νηπιαγωγείο, και ύστερα τα φορτώνουμε με υποχρεώσεις, διαβάσματα, ξένες
γλώσσες, αθλητικές δραστηριότητες. Αυτό που θέλουν όμως τα παιδιά, λέει ο
Ντυμπουά στον Νουβέλ Ομπζερβατέρ, είναι να τους λέμε ιστορίες. Να τους
εκπαιδεύουμε για να επιστρέφουν συνεχώς στο δάσος του Σέργουντ και να πολεμούν
τους δράκους. Στα παιδιά αρέσει ο Κοντορεβυθούλης γιατί, παρ’ όλο που τον
παράτησαν οι γονείς του στο δάσος, αγωνίστηκε με πείσμα και κατάφερε να
ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες.