Kι ευτυχισμένο το καινούργιο Φέτος…

Είναι μαθήτριά μου, κατά τη γνώμη της, γιατί εγώ δεν διδάσκω ούτε σε σχολή
ούτε σε εργαστήρι, πάντως καλοσύνη της που σκέφτηκε και μου πήρε ένα δωράκι.
Ένα cd. Την ευχαρίστησα, «καλές γιορτές», φιλιά, και πήγα σπίτι, το άφησα σε
μια μεριά και πάει, τέλειωσε. Σήμερα όμως το πρωί, έτσι όπως πήγα να γράψω το
παρόν (το παρόν ως κείμενο όχι ως έννοια), ήθελα κι εγώ χρονιάρες μέρες μια
συνοδεία μουσικής. Θα βάλω το cd, λέω, και πάω να τ’ ανοίξω. Είναι φασκιωμένο
σε πλαστικά διάφανα που το περιτυλίγουν και φέρει στο ένα μέρος του μια ταινία
χάρτινη με ασημένια κατάληξη, κολλημένη σαν για πάντα επάνω του, με καθαρή
πρόθεση να μην το αποχωριστεί ποτέ. Προσπαθώ να βρω μια άκρη να πιαστώ απ’
αυτήν και να ανοίξω το μουσικό μου δώρο. Συνήθως (για ευκολία) υπάρχει και μια
άλλη πιο μικρή χρυσή ταινία σε μια άκρη, την τραβάς και οοοοπ! ξετυλίγεται το
κάλυμμα. Αλλά εδώ το δισκάκι έχει και το εξώφυλλο χρυσό, έστω χρυσίζον, και
δεν το ξεχωρίζω το καταραμένο το ταινιάκι.

Με τα πολλά κι αφού το βάζω κόντρα στον ήλιο, το διακρίνω, πάω να το πιάσω,
αδύνατον… Δεν εξείχε, ως όφειλε, η άκρη του, παρά ήταν κολλημένη σφιχτά και
άρρηκτα δεμένη με το επίτευγμα της τεχνολογίας. Παίρνω (για ευκολία) τον
χαρτοκόπτη, τον μπήγω με δύναμη, αλλά δεν υπολόγισα ούτε τη φόρα ούτε τη φορά
και γλιστράει στο νάιλον κάλυμμα το φονικό το όπλο κι έρχεται και μπήγεται
στον δείκτη, δίπλα στο νύχι, αλλά (πώς τα κατάφερε) και στη ρώγα του μεγάλου,
του αντίχειρα. Ούτε η σφαίρα που χτύπησε τον Κέννεντυ δεν έκανε τόσες
τζιριτζάντζουλες. Άρχισε το αίμα, πάω παίρνω οινόπνευμα… κλειστό! Για
ευκολία έχουν καπάκι ένα καυλιτζέκι δεμένο μ’ ένα λουράκι στη βάση του λαιμού
του, που έρχεται και σφηνώνεται στο εξόγκωμα του πλαστικού του μπουκαλιού, που
πρέπει όμως να κόψεις την κορυφή του για να τρέξει το αλκοόλ το καθαρό.

Πρέπει όμως να προσέξεις: αν το κόψεις πολύ δεν βρίσκει πού να σφηνώσει το
καπάκι και πάει, εξατμίζεται το υγρό το πτητικό. Αν το κόψεις λίγο δεν τρέχει
σταγόνα. Αυτό φαίνεται είχα κάνει και δεν έτρεχε. Το πίεζα, το πίεζα, κάνει
ένα μπλουααάφ το μπουκάλι, πετάγεται το πώμα έρχεται και μουλιάζει η κόκκινη
κουρτίνα στο οινόπνευμα «Ρίξε νερά, Ρούλα, μην ανάψει κάνα τσιγάρο κανείς και
γίνουμε μπουρλότο χρονιάρες μέρες! Το “Αρκάδι στα Βριλήσσια”!». Τρέχω για
χανσαπλάστ. Ανοίγω ένα και, για ευκολία, τώρα τα κουτάκια έχουν διάφορα
μεγέθη. Άλλα τεράστια, μικρά μικρά και στρογγυλά (αυτά και τα πιο χρήσιμα)
άλλα μακρόστενα, άλλα τετράγωνα, άλλα οβάλ για τον αγκώνα κι άλλα κάτι
τεράστια ίσαμε 25 πόντους, άμα σου κόψουν την καρωτίδα να το δέσεις στον λαιμό
κολλάρο να ησυχάσεις. Ανοίγω, λοιπόν, πουθενά το μικρό το στρογγυλό το
απαραίτητο!

Το είχα εξαντλήσει όταν άνοιγα ένα άλλο cd που μου χάρισαν το Πάσχα. Τα πετάω
όλα στο πάτωμα μην κι έχει κανένα κάτω κάτω, τα βλέπει η γάτα μου η Σουσού,
αρχίζει να τα κυνηγάει (τα πήρε για πεταλούδες), την παίρνω στο κυνήγι κι εγώ
ραντίζοντας το σπίτι με το ίδιο μου το αίμα. Φωνές η Ρούλα «Καλέ, τώρα τα
έπλυνα τα καλύμματα, πάει η μοκέτα η άσπρη, έγινε πουά!». Με τα πολλά βρήκα
δυο μακρόστενα εκεί, τα ‘δεσα. «Πάμε να φύγουμε», της λέω. Διότι εγώ αμάξι δεν
έχω. Πάω με ταξί. Το αμάξι το ‘δωσα εδώ και καιρό στη Ρούλα σε μια κρίση
μεγαθυμίας.

«Πήγαινε με, ρε Ρούλα, μέχρι το κέντρο». «Δεν μπορώ κύριε Σταμάτη να σας πάω
εγώ, πρέπει να καθαρίσω. Τόσα αίματα… Πρέπει να κάνω αφαίμαξη στο σπίτι».
Κατάλαβες; Πήγα κι έδωσα το αυτοκίνητο! Διότι και τι να το κάνω; Πήγαινα στο
θέατρο, δεν είχα πού να παρκάρω και για ευκολία το ‘βαζα στο πάρκινγκ. Πήγαινα
μετά την παράσταση. Περίμεναν σειρά όλο το κοινό. Έφτανα σπίτι κοντά 3. Λέω
στον παρκαδόρο, για ευκολία: «Μου το βγάζεις από πριν, να μην περιμένω;».
«Μάλιστα κύριε Σταμάτη». «Όχι και κύριε Σταμάτη. Σταμάτη σκέτο. Ή Σταμάτη
σκέτο ή κύριε Φασουλή».

«Μάλιστα Φασουλή». «Καλά, άσ’ το αγόρι μου, άσ’ το». Και μου το ‘βαλε το όχημα
από πριν σε μια μεριά. Πάω το βράδυ να το πάρω, με βλέπουν από την ουρά οι
άλλοι πελάτες. «Μπράβο κύριε Φασουλή! Εμείς είμαστε γαϊδούρια που περιμένουμε
τόσην ώρα;»… Πετάγονται οι άλλοι: «Αφήστε τον άνθρωπο, ρε! Δούλευε μέχρι
τέτοια ώρα». Κι αρχίζουν να μαλώνουν δείχνοντάς με, και οι μεν και οι δε, με
το δάχτυλο. Έτσι απέκτησε αυτοκίνητο η Ρούλα, τρελή σοφερίνα μαγεύει την
Αθήνα. Κι εγώ ταξί. Κάνω να πάρω τηλέφωνο το ταξί, αλλά με το χανσαπλάστ στο
δάχτυλο δεν μπορώ να πετύχω τα πλήκτρα τα σωστά και μου βγαίνει ένας γιατρός,
μία ιερόδουλος σε τηλεφωνητή και μια αθλητική ένωση. Κατέρρευσα. Με βλέπει η
Ρούλα. «Μη στενοχωριέστε κύριε Σταμάτη. Θα σας πάω εγώ. Ελάτε. Ήρεμα. Σας πήρα
κι ένα δώρο». Κι απλώνει το χέρι της και μου προσφέρει με χριστουγεννιάτικη
χαρά ένα επτασφράγιστο c.d. «Χρόνια πολλά, καλά Χριστούγεννα».

Άντε, καλά Χριστούγεννα

Κι ευτυχισμένο το καινούργιο Φέτος.