Tα «μαγαζάκια»…

Τι πράττουν οι άνθρωποι του θεάτρου για τη θεατρική κρίση που καλώς μας (τους)
ήρθε – για να μείνει, πιστεύω – ως σύνολο, ως σωματεία; Τίποτα. Τα είπαμε
αυτά. Στο φύλλο της Παρασκευής, στο φύλλο το χτεσινό… Και ως άτομα; Οι
θιασάρχες – πρωταγωνιστές – παραγωγοί; Αυτοί, ο καθείς πια και το «μαγαζάκι»
του. Κάθε τετράγωνο και θέατρο. Έγινα – δεν ξέρω πώς… – πρωταγωνιστής; Ή
«πρωταγωνιστής»; Άρα γίνομαι και θιασάρχης, αποκτώ και δικό μου θέατρο.
Σκηνοθέτησα τρεις παραστάσεις; Για την τέταρτη κάνω δική μου ομάδα, αποκτώ και
δικό μου θέατρο.

… και τα «σουξέ»

Και τι ανεβάζω; Ό,τι θυμάμαι, χαίρομαι. Ό,τι έκανα ως ρόλο στη σχολή, ό,τι
είχα απωθημένο να παίξω ή να ανεβάσω, ό,τι κάποιοι επιτήδειοι μου σφύριξαν ότι
«έξω» κάνει «σουξέ». Με έναν, άντε δύο πρωταγωνιστές – εγώ, η γυναίκα μου, το
πολύ και ένα ακόμα «όνομα», για να μας φωνάζουν τα κανάλια ως «το ζευγάρι της
χρονιάς»-, τρεις-τέσσερις ακόμα ηθοποιοί και άντε κι έξω. Χρόνια γράφω για τον
θεατρικό πληθωρισμό – ότι είναι επικίνδυνος -, χρόνια γράφω για τη διάσπαση
των θεατρικών δυνάμεων – ότι είναι καταστροφική -, χρόνια γράφω για την
«αμηχανία ρεπερτορίου» – ότι είναι δυναμίτης στα θεμέλια του θεατρικού μας
«οικοδομήματος». Κανείς δεν μ’ ακούει. Μήπως επέστη ο χρόνος όλα αυτά να τα
σκεφτούν μόνοι τους;