KATIA ΓEPOΥ «Tι τρώει ο άνθρωπος; Tον διπλανό του»

«Ο Γιώργος Λαζάνης με τίμησε βάζοντάς με στον μικρό πυρήνα των ανθρώπων που θα ήθελε να συνεχίσουν την ιστορία του Θεάτρου Τέχνης. Αλλά η θέση μου και η διάθεσή μου είναι μόνο σε ομάδες εργασίας. Πουθενά αλλού», λέει κατηγορηματικά η Κάτια Γέρου, η οποία με μια ομάδα δημιούργησε το «Transit», ένα γοητευτικό «χειροποίητο» καμπαρέ

Χωράει η ανθρώπινη περιπέτεια σε 29 τραγούδια; H μουσική παράσταση «Transit»
απαντάει καταφατικά, καθώς συγκινεί με την αμεσότητα των στίχων, με τη δύναμη
της δραματουργικής τους πλοκής και επεξεργασίας. Κι ενώ έργο δεν υπάρχει,
είναι απτή η αίσθηση μιας ιστορίας η οποία διαδραματίζεται μέσα από μουσικές
φράσεις, αποσπασματικούς ήχους, παντομίμες, εικονικές καταστάσεις που αποδίδει
ο πενταμελής θίασος ηθοποιών και μουσικών.

«Ζητήσαμε να δούμε σκηνικά το δράμα μιας μετάβασης σ’ έναν κόσμο που αλλάζει
και να περάσουμε από τραγούδι σε τραγούδι, σ’ έναν χώρο όπου η μοίρα είναι
κοινή. Σ’ έναν χώρο “transit” όπου κάποιοι περνάνε σύνορα, φτώχεια, μοναξιά,
επιβίωση, έρωτες… με αίτημα μια ζωή με ισότητα και αλληλεγγύη», λέει στα
«ΝΕΑ» η Κάτια Γέρου, που είχε την ιδέα και υπογράφει τη δραματουργική
επεξεργασία της παράστασης.

«Ξεκινήσαμε από την ιδέα να δουλέψουμε πάνω σε έννοιες αντιθέτων πραγμάτων.
Υπάρχει η σκληρότητα, η πεζή πραγματικότητα και η ποίηση των πραγμάτων. H
μοναξιά της σύγχρονης κοινωνίας και μια απεγνωσμένη επιθυμία για επαφή.
Υπάρχουν πόλεμοι που ξεσπούν και την ίδια στιγμή σε διάφορα μέρη του πλανήτη
υπάρχουν και διαδηλώσεις κατά του πολέμου. Από πάνω ένας σκοτεινός ουρανός, με
απειλητικούς ήχους από ελικόπτερα, εκρήξεις, σειρήνες. Κάτω, οι ηθοποιοί,
μουσικοί ή κλόουν αναπαριστούν τα πάθη, διαμαρτύρονται, σαρκάζουν,
ερωτεύονται, διεκδικούν, ελπίζουν».

H σκηνική προσέγγιση εστιάζει σε περιθωριακές ομάδες. Γιατί;

«Είναι οι ευάλωτες ομάδες, αυτές που πλήττονται από τις αλλαγές και γίνονται
ακόμα πιο ευπαθείς αλλά και καθρέφτης των αλλαγών. Οι βασικές φιγούρες είναι
ένα μοναχικό κορίτσι, ένας μετανάστης, μια κλοσάρ, ένας πλανόδιος σαξοφωνίστας
κι ένας πιανίστας. H διαδρομή περνάει από τον Κουρτ Βάιλ και τον Μπρεχτ ώς τον
Ελύτη και τον Θοδωρή Οικονόμου, κι από τον ίλιγγο των παγκόσμιων απειλών ώς
την επίκληση στις ανθρώπινες αδυναμίες. “Πρώτα φέρε μας φαΐ να φάμε, μετά για
τον παράδεισο μιλάμε. Τι τρώει ο άνθρωπος; Τον διπλανό του”».

Ηθοποιός ευαίσθητων τόνων, η Κάτια Γέρου συμπληρώνει φέτος 25 χρόνια αδιάκοπης
δουλειάς, αποκλειστικά στο Θέατρο Τέχνης. Άνθρωπος χαμηλόφωνος, με προσωπική
πορεία στον χώρο, με συμμετοχές σε 45 παραγωγές – εν αντιθέσει με την πλήρη
τηλεοπτική απουσία της – από τα λίγα εναπομείναντα στελέχη του ιστορικού
θεάτρου, κάνει φέτος ένα βήμα τολμηρό με το «Transit» και ταυτόχρονα βιώνει
ίσως την πιο δύσκολη, αλλά και ουσιαστική στιγμή του Θεάτρου Τέχνης. Ο Γιώργος
Λαζάνης της έδωσε το χρίσμα της διαδοχής του, το οποίο μετά την αποχώρηση της
Ρένης Πιττακή πολλαπλασιάζει το βάρος του φορτίου.

«Ό,τι ειπώθηκε από τον Γιώργο Λαζάνη αφορούσε τη Ρένη πρωτίστως και μετά
εμένα. Δηλαδή τους λίγους ανθρώπους που απαρτίζουν τον πυρήνα του Θεάτρου
Τέχνης. Τότε αυτή η φράση ακούστηκε πολύ τιμητική για μένα. Τώρα που η Ρένη
δεν είναι μαζί μας και για όσο καιρό δεν θα είναι, το τελευταίο που θα
μπορούσα να αντιμετωπίσω είναι το χρίσμα της διαδοχής. Το μόνο που επιθυμώ
είναι να δουλεύω σ’ αυτό το θέατρο που θαυμάζω και αγαπώ και που η ιστορία του
σε όλες της τις φάσεις, μου προκαλεί δέος. Ξέρω πως δεν είναι ανθηρές όλες οι
εποχές. Θέλω να είμαι εδώ ακόμα και σε περίοδο ενδεχόμενης πτώσης. H
προσπάθεια όλων μας είναι η ανάκαμψη. Είμαστε αρκετοί που το πιστεύουμε και
δουλεύουμε σ’ αυτή την κατεύθυνση. Μακάρι να γίνουμε περισσότεροι. H δική μου
στάση είναι, ανέκαθεν ήταν, να συμμετέχω σε ομάδες εργασίας».

Με μια ματιά

* Γεννήθηκε στο Αγρίνιο

* Φοίτησε στη Νομική Αθηνών (1975 -1979) παράλληλα με τη Δραματική Σχολή
του Θεάτρου Τέχνης.

* Αποφοίτησε το 1979, χρονιά που παίζει τον πρώτο μεγάλο της ρόλο –
Κασσάνδρα στις «Τρωαδίτισσες» – στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Κουν.

* Από τον «Λευκό γάμο» του Ρουζέβιτς (1981) ώς τον «Βόιτσεκ» (2002) παίζει
ρόλους αποκλειστικά σε παραστάσεις που σκηνοθετεί ο Γιώργος Λαζάνης και που
αποτελούν τον βασικό κορμό της δουλειάς της, συνολικά 45 συμμετοχές…

* H γνωριμία της με τον ζωγράφο Κυριάκο Κατζουράκη (1987) προκάλεσε τις πιο
προσωπικές δουλειές της: «Τέμπλο», «Προσωπογραφία» και «Στον δρόμο προς τη
Δύση».

INFO

«Transit» στο Θέατρο Τέχνης της Οδού Φρυνίχου (Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210 3222.464).