Στις γειτονιές της ηδονής

Έχει αποκτήσει το παρατσούκλι «διαβολική συνοικία». H φήμη της ξεπερνά τα
όρια της πόλης, ακόμα και της χώρας. Βρίσκεται στο Τόκιο, στην Ιαπωνία. Άνδρο
του αγοραίου έρωτα και της βίας, το Καμπουκίτσο του Τόκιο έχει εξελιχθεί σε
μια παράλληλη κοινωνία – έναν ιαπωνικό παράδεισο για την κινεζική μαφία.

«Διαβολική συνοικία». Οι τηλεφωνικοί θάλαμοι του Καμπουκίτσο είναι γεμάτοι κάρτες που διαφημίζουν «ροζ» τηλέφωνα

Το Καμπουκίτσο έχει συνολική έκταση 3.500 τετραγωνικά μέτρα, είναι ωστόσο ένα
από τα πιο σημαντικά «γρανάζια» της παγκόσμιας βιομηχανίας του σεξ. Στο κέντρο
του βλέπει κανείς μόνο μπαρ, εστιατόρια, σεξ-σοπ και ινστιτούτα «μασάζ».
Σπάνια ακούει κανείς εδώ ιαπωνικά. H γλώσσα που επικρατεί είναι τα κινεζικά.

Την περίοδο της οικονομικής ύφεσης, το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980, οι
ξένοι (κυρίως Ασιάτες) έφταναν κατά κύματα στο ιαπωνικό αρχιπέλαγος, τόσο
νόμιμα όσο και παράνομα. Οι «γειτονιές της ηδονής», όπως τις αποκαλούν οι
ντόπιοι, επέτρεψαν σε αυτούς τους μετανάστες να κερδίσουν εύκολα χρήματα
επιδιδόμενοι στην πορνεία ή σε άλλες παράνομες δραστηριότητες. Δεν είναι
λοιπόν άξιον απορίας το γεγονός ότι η κινεζική μαφία εγκαταστάθηκε στο
Καμπουκίτσο, όπου είχαν ήδη τα αρχηγεία τους πολλές ιαπωνικές εγκληματικές
οργανώσεις. Εδώ όλα είναι δυνατά, ακόμα και σήμερα που οι έλεγχοι της
Αστυνομίας και της Υπηρεσίας Μετανάστευσης του Τόκιο έχουν ενισχυθεί με τη
βοήθεια καμερών ασφαλείας στους δρόμους.

«Έχω ταξιδέψει σε πολλές χώρες, αλλά το Καμπουκίτσο είναι ο βασιλιάς των
γειτονιών της ηδονής», λέει ένας Κινέζος κάτοικος της περιοχής. «Πουθενά αλλού
δεν είδα τη βιομηχανία του σεξ να διαθέτει τόσες “αγορές αγαθών”. Στα
ινστιτούτα μασάζ, Κινέζες φοιτήτριες πωλούν το κορμί τους. Όταν εμφανίζεται η
Αστυνομία εξαφανίζονται, για να γυρίσουν αργότερα, και το ινστιτούτο ανοίγει
και πάλι τις πόρτες».

Ο Ιάπωνας δημοσιογράφος του περιοδικού «AERA», που αποτόλμησε μια βόλτα στην
περιοχή, κατέληξε να ακούει την ιστορία μιας όμορφης Κινέζας ιερόδουλης που
αποδείχθηκε τρανσέξουαλ. Και όταν επισκέφθηκε ένα Ίντερνετ-καφέ, στο υπόγειο
ενός κτιρίου, πληροφορήθηκε από αξιόπιστες πηγές πως οι υπολογιστές του δεν
χρησιμοποιούνται μόνο για να επικοινωνούν οι Κινέζοι μετανάστες με την
οικογένεια που έχουν αφήσει πίσω στην πατρίδα τους, αλλά και ως μέσο
στρατολόγησης μπράβων στους κόλπους της κινεζικής κοινότητας στην Ιαπωνία.

«Στην Ιαπωνία, το μέσο εισόδημα είναι δεκαπλάσιο εκείνου που κερδίζει κανείς
στην Κίνα», του εξήγησαν. «Πολλοί Κινέζοι ονειρεύονται να έρθουν να εργαστούν
εδώ και ελάχιστα τους ενδιαφέρει αν μπορούν να υλοποιήσουν το όνειρό τους με
νόμιμο ή παράνομο τρόπο. Ελάχιστα τους ενδιαφέρει επίσης αν θα χρειαστεί να
επιβαρυνθούν με τεράστια χρέη. Όταν συνειδητοποιούν πως το όνειρό τους δεν
μπορεί να γίνει εύκολα πραγματικότητα, αρχίζουν να παρεκκλίνουν προς το
έγκλημα, τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο μπορούν να κερδίσουν εύκολο και
γρήγορο χρήμα».

Όρκος σιωπής στον Μεγάλο Δράκο

Πριν από λίγο καιρό, η Αστυνομία πραγματοποίησε μια μυστική έρευνα γύρω από
έναν Κινέζο με το παρατσούκλι «Νταλόνγκ» («Ο Μεγάλος Δράκος»). Κάποια στιγμή
συνειδητοποίησε πως πρόκειται για τον αρχηγό της «συμμορίας της Σαγκάης», μιας
από τις πολυάριθμες κινεζικές συμμορίες που λυμαίνονται την Ιαπωνία. Πριν από
τρία χρόνια, η Αστυνομία του Τόκιο τον είχε συλλάβει για παράβαση του νόμου
περί μετανάστευσης και τον είχε απελάσει στην Κίνα. Εκεί, εκκρεμούσε εναντίον
του μια καταδίκη για φόνο. Ο Νταλόνγκ όμως απέδρασε και, έχοντας εξασφαλίσει
ένα πλαστό διαβατήριο, επέστρεψε στην Ιαπωνία περνώντας από την Ευρώπη.
Εξελίχθηκε σε «αρχι-νονό» του Καμπουκίτσο.

H βία. Το 1994, μέλη της συμμορίας του εισέβαλαν σε ένα εστιατόριο και
σκότωσαν με πρωτοφανή αγριότητα τρία μέλη της αντίπαλης «συμμορίας του
Πεκίνου». Συνελήφθησαν, ουδείς τόλμησε ωστόσο να καταθέσει εναντίον του
Νταλόνγκ. Παραμένει ακόμα και σήμερα ελεύθερος, με τον μαφιόζικο «νόμο της
σιωπής» να τον προστατεύει.

Από τις 146 σχολές ιαπωνικών που υπάρχουν στο Τόκιο, οι 37 βρίσκονται στην
περιφέρεια του Σιντζούκου, όπου ανήκει το Καμπουκίτσο. Από τους 550 ξένους που
συνελήφθησαν το 2002 για διάφορα εγκλήματα στη «διαβολεμένη» αυτή συνοικία, οι
220 ήταν Κινέζοι. Και πολλοί από αυτούς ήταν φοιτητές, από εκείνους που
γίνονται δεκτοί με ανοιχτές αγκάλες από τα ιαπωνικά πανεπιστήμια, προκειμένου
να καλυφθούν τα κενά που προκαλεί στην Κίνα η πολιτική του «ενός παιδιού ανά
οικογένεια», για να διαπιστώσουν στη συνέχεια πως η θερμή υποδοχή δεν
επεκτείνεται στο ζήτημα των διδάκτρων. Όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις
περιπτώσεις, η «παράδοση» του Καμπουκίτσο στον διάβολο έγινε με τις ευλογίες –
ή έστω την ανοχή – του κράτους.