Διαστάσεις Διεκδικώντας τη νεότητα

«Πριν από δύο χρόνια, ήμουν μια μέρα μόνος στην παραλία και μιλούσα στο
κινητό. Στα πέντε λεπτά ήλθε ένας αστυνομικός και με ρώτησε αν είχα χαθεί.
Φαντάζεστε να έκανα έρωτα κιόλας; Δεν θα ερχόταν ένας αστυνομικός, αλλά
πέντε».

Πάμπλο Πινέδα: κι όμως, χαμογελάει

Πρώτο κατόρθωμα: έχει φτάσει στα 29 του χρόνια και χαμογελάει. Δεύτερο
κατόρθωμα: αποφοίτησε από τη διδασκαλική σχολή παρά τα τεράστια προβλήματα που
συνάντησε. Τρίτο κατόρθωμα: ετοιμάζεται να πάρει πτυχίο ψυχοπαιδαγωγίας. Είναι
βέβαια μόνος. Δύσκολο να βρει σύντροφο ένας άνθρωπος που έχει καταφέρει μεν να
ενταχθεί στην κοινωνική ζωή, αλλά θα παραμείνει μέχρι τον θάνατό του
στιγματισμένος: ο Πάμπλο Πινέδα πάσχει από το σύνδρομο Ντάουν. Αισθάνεται
βέβαια φυσιολογικός, κι έτσι θα ήθελε μια γυναίκα φυσιολογική, του αρέσουν
πολύ οι γυναίκες, ιδιαίτερα οι όμορφες, αλλά έχει επίγνωση ότι καμιά δεν θα
πάει μαζί του, εκτός αν είναι μια πολύ ιδιαίτερη γυναίκα, ένας άνθρωπος χωρίς
προκαταλήψεις.

Ο Πάμπλο είναι ο πρώτος άνθρωπος στην Ευρώπη με σύνδρομο Ντάουν που καταφέρνει
να φτάσει τόσο ψηλά. Το χρωστάει στους γονείς του, που δεν άκουσαν ποτέ τους
γιατρούς, που δεν πίστεψαν ποτέ ότι το παιδί τους είναι ανίκανο να μάθει, που
δεν υπήρξαν ποτέ υπερπροστατευτικοί μαζί του, αλλά τον εκπαίδευσαν για να
είναι αυτόνομος. Το χρωστάει στα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, που τον
αντιμετώπισαν πάντα ως ισότιμο. Το χρωστάει σε μια νεαρή δασκάλα του, που
επέμεινε ότι ο Πάμπλο μπορεί να σπουδάσει μαζί με τα άλλα παιδιά, κι ας έχει
λίγο περίεργο πρόσωπο, κι ας έχει κινητικά προβλήματα, κι ας μην του αρέσουν
τα μαθηματικά. Το χρωστάει όμως πάνω απ’ όλα στον εαυτό του, που άντεξε τα
πειράγματα των περισσότερων συμμαθητών του, τις σκληρές παρατηρήσεις ορισμένων
δασκάλων του, τις ανόητες ερωτήσεις μερικών δημοσιογράφων, κι έφτασε εδώ που
έφτασε.

Ο Πάμπλο διαβάζει πολύ: εφημερίδες, περιοδικά, ημερολόγια. Τα ημερολόγια του
αρέσουν, γιατί έχει καλή μνήμη και συσχετίζει μια συγκεκριμένη ημέρα με αυτά
που συνέβησαν σε εκείνον την ίδια ημέρα. Αλλά τα βιβλία δεν του λένε τίποτα.
Ούτε μπορεί να ακούει άλλο κλασική μουσική, άκουσε πολλή όταν ήταν μικρός, οι
γονείς του τον έβαζαν να μελετά τον Πιαζέ με συνοδεία γρηγοριανών ύμνων. Αυτό
που θέλει πάνω απ’ όλα, αυτό που διεκδικεί, είναι η νεότητα. Άλλωστε όλοι,
όταν τον ρωτούν πόσων ετών είναι και απαντά είκοσι εννιά, του λένε πως δεν του
φαίνεται. Έχει και τα καλά του το σύνδρομο. Αλλά είναι κουραστικό, πολύ
κουραστικό να ζεις με αυτό. Και η κατάσταση χειροτερεύει, ο κόσμος γίνεται όλο
και πιο συντηρητικός, οι Μπερλουσκόνι, οι Σαρόν και οι Μπους είναι ανίκανοι να
αντιμετωπίσουν το διαφορετικό με τον σεβασμό που απαιτείται. Είναι δύσκολη
εποχή για μας τους προοδευτικούς, λέει ο Πάμπλο Πινέδα.