ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ H 1η απεργία

Ο λόγος στους αναγνώστες: Ο Ελευθ. Ζουριδάκης, Κενταύρων 12, Φιλοθέη, γράφει:

«Θέλω να σας γράψω για την πρώτη απεργία που έγινε στην κατεχόμενη από τους
ναζί Ευρώπη. Νοέμβρης 1942. Συννεφιά. Είναι πρωινό, ώρα 9.30, στο Κεντρικό
Ταχυδρομείο της Αθήνας που εστεγάζετο στο ισόγειο και τον πρώτο όροφο του
κλασικού Μεγάρου Μελά, Πλατεία τότε Δημοτικού Θεάτρου και τώρα Κοτζιά, ώρα που
οι διανομείς φορτωμένοι στην πλάτη τους την “τσάντα” με την αλληλογραφία να
μοιράσουν στους Αθηναίους, ένας διανομέας, ξαφνικά πέφτει κάτω στο πάτωμα
αναίσθητος και πρησμένος σε όλο του το σώμα. Στο Τμήμα αυτό της Διεκπεραίωσης
εργάζονταν 50-60 υπάλληλοι διαφόρων ειδικοτήτων, ταξινόμοι, διανομείς, γραφείς
κ.λπ. Μεταξύ αυτών εργαζόταν και ο M. Γαβαλάς, τελειόφοιτος της Ιατρικής
Σχολής Αθηνών, που αμέσως εξέτασε τον λιποθυμήσαντα διανομέα και διαπίστωσε
ότι το επεισόδιο ήταν αποτέλεσμα ασιτίας και μάλιστα από έλλειψη λιπαρών,
κυρίως λαδιού. Στη σύναξη τότε όλων των εργαζομένων στο Τμήμα, και των άλλων
Τμημάτων, Άφιξης κ.λπ. του Ταχυδρομείου αλλά και των άλλων Υπηρεσιών του
Ταχυδρομείου, του Τηλεφωνικού Κέντρου που εστεγάζετο στον B’ όροφο του Μεγάρου
και του Τηλεγραφείου που και αυτό εστεγάζετο, με ορισμένες υπηρεσίες των
Γερμανών, στον τρίτο όροφο, δόθηκε το σύνθημα: ΑΠΕΡΓΙΑ. Μέσα σε 15 λεπτά της
ώρας το σύνολο των εργαζομένων TTT υπαλλήλων, περίπου πεντακοσίων, εγκατέλειψε
την εργασία του στο Μέγαρο και συγκεντρώθηκε στην έναντι Πλατεία Δημοτικού
Θεάτρου, προ του Κεντρικού Καταστήματος της Εθνικής Τράπεζας. Οι Γερμανοί που
χειρίζονταν τα δικά τους μηχανήματα στον γ’ όροφο ρωτούσαν έκπληκτοι τι
συμβαίνει. Όταν έμαθαν ότι πρόκειται για απεργία, έμειναν άφωνοι. Την εποχή
εκείνη επολιορκείτο από τους Γερμανούς το Στάλινγκραντ και η Μόσχα στη Ρωσία.
Ολόκληρη η υπόλοιπη Ευρώπη, πλήν των Νησιών της Βρετανίας, εστέναζε κάτω από
γερμανική κυριαρχία. Πρωτομάστορες στην εξέγερση αυτή των TTT/κών, ήταν οι
αλησμόνητοι συνάδελφοι Καλιακούδας, Παπαναστασίου, Δρόλαπας, Κατσιγιάννης,
Φλωράκης και Δρακόπουλος. H καθολική αυτή απεργία την επομένη ημέρα επεκτάθηκε
και σε όλα τα περιφερειακά TTT καταστήματα της Αττικής, Παγκρατίου, Ιωνίας,
Πατησίων κ.λπ. Κράτησε τέσσερις ημέρες. Αποτέλεσμα: H τότε κατοχική κυβέρνηση,
από 40 δράμια, περίπου 120 γραμμάρια, ψωμί που έδινε στους τριατατικούς
υπαλλήλους την ημέρα με δελτίο, το αύξησε σε 70 δράμια, 210 γραμμάρια. Έτσι
ξεκίνησε ο αγώνας επιβίωσης των υποδούλων τότε. Μετά οργανώθηκαν και οι λοιποί
δημόσιοι υπάλληλοι των υπουργείων και των περιφερειακών δημουργήσαντες την
Κεντρική Πανυπαλληλική Επιτροπή, που τη θέση της πήρε, μετά τα Δεκεμβριανά, η
ΑΔΕΔΥ. Σημειώνω ότι τότε οι Υπηρεσίες των TTT, Τηλέγραφοι, Τηλέφωνα και
Ταχυδρομεία, ανήκαν στο Δημόσιο και οι εργαζόμενοι σ’ αυτές ήταν μόνιμοι
δημόσιοι υπάλληλοι».