ANAΛΩΣIMA Φωτογραφία στην πλατεία

Ένα νεαρό κορίτσι παίρνει πόζα μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της
Πλατείας Κοτζιά και χαμογελάει πλατιά στον φίλο της που ετοιμάζεται να τη
φωτογραφίσει. Προσπαθεί να είναι άνετη, να μη φαίνεται εντελώς το πόσο πολύ
της αρέσει το ψεύτικο χωριό (μήπως πρέπει να το λέμε ψευδοχωριό;). Λέει, «δεν
είναι κι άσχημα, ε;» αλλά το χαμόγελο την προδίδει. Προσπαθεί να μη φαίνεται
εντυπωσιασμένη, όπως οι ξένοι που περνάνε από ‘κεί και αφήνονται εντελώς στην
ευτυχία τους. Από πού να έχει έρθει άραγε; Ίσως από το Χαλάνδρι, το πιο
πυκνοκατοικημένο από τα βόρεια προάστια που έχει δική του αγορά και κέντρο και
καφενεία και απ’ όλα. Ίσως να πατά πρώτη φορά το πόδι της στην Αθήνα και να
ήταν τυχερή, να έπεσε στις ημέρες με τη χριστουγεννιάτικη διακόσμηση. Ίσως την
παρέσυρε ως εδώ μια καινούργια γνωριμία, καθότι είναι στην ηλικία που οι
γνωριμίες μπορούν ακόμα να σε κάνουν να ανακαλύψεις πράγματα και να σε βγάλουν
από τη ρουτίνα. Μπορεί να την είχε ξαναφέρει το Σχολείο στην Ακρόπολη ή στο
Αρχαιολογικό Μουσείο με πούλμαν κι έκτοτε να αγνόησε την πόλη αυτή στην οποία
υποτίθεται ότι μένει. Μέσα στο κρύο που διώχνει όσους δεν μπορούν να
κυκλοφορήσουν εύκολα, τριγυρίζει και γοητεύεται. Κι όπως γοητεύεται αρχίζει να
αισθάνεται βαθιά μέσα στη ζεστασιά του παλτού της ότι γίνεται και άκρως
γοητευτική. Αφήνει τις επιφυλάξεις, επιτρέπει στον ενθουσιασμό της να
εκδηλωθεί. Ωραίες πλατείες με στολίδια πρωτότυπα που γεννάνε τέτοιες
αυτογνωσίες. Στιγμές σημαντικές που δεν μπορούν να συμβούν χωρίς περπάτημα,
χωρίς ελεύθερο χώρο, χωρίς λίγη συμμετοχή του κοινωνικού συνόλου στο σκηνικό,
στη θετική του δράση.