20 ΕPΩTHΣEIΣ KATIA ΛEMΠEΣH

ΕΚΔΟΤΡΙΑ

Μπαίνοντας το 2004, ο Κέδρος συμπληρώνει μία πεντηκονταετία ζωής. Το 1954,
η Νανά Καλλιανέση ανοίγει το πατάρι του βιβλιοπωλείου της στην Πανεπιστημίου
44. Το 1985 τη σκυτάλη πήραν η Κάτια Λεμπέση και ο Βαγγέλης Παπαθανασόπουλος,
κρατώντας σε γενικές γραμμές τη φυσιογνωμία του παραδοσιακού οίκου στις νέες
εκδοτικές συνθήκες. Έτσι, ο Κέδρος των μεγάλων Ελλήνων λογοτεχνών έμεινε ένας
από τους ελάχιστους προδικτατορικούς οίκους που συνέχισε να πρωταγωνιστεί στα
εκδοτικά μας πράγματα μέχρι σήμερα. Τώρα πια βγάζει 200 βιβλία τον χρόνο, δεν
φοβάται την τηλεόραση και γενικά «τα βλέπει όλα ρόδινα».

Πενήντα χρόνια Κέδρος. Τι σημαίνει αυτό για σας;

Ζωή με παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Οίκος με μεγάλη παράδοση. Φιλοξένησε ονόματα όπως…

Βάρναλης, Ρίτσος, Τσίρκας, Λειβαδίτης, Κοτζιάς, Αξιώτη, Ιωάννου, Χειμωνάς.

Και σήμερα εκδίδει τα βιβλία των…

Κουμανταρέα, Δούκα, Μουρσελά, Ζέη, Θέμελη, Αμπατζόγλου, Γιατρομανωλάκη,
Γκιμοσούλη, Σωτηροπούλου, Σφακιανάκη και πάρα πολλών άλλων.

Πώς θα χαρακτηρίζατε την πρώτη ιδιοκτήτρια του Κέδρου;

Γυναίκα με παράστημα.

Άλλοτε ήταν πιο μικρός οίκος. Πότε άρχισε να γιγαντώνεται;

Σταθμός ήταν η μεταπολίτευση. Από τότε ο Κέδρος μεγαλώνει συνεχώς.

Ήταν αναπόφευκτη εξέλιξη;

Τίποτα δεν είναι αναπόφευκτο. Αλλά με τις ρίζες που είχε ο Κέδρος, θα ήταν
κρίμα να μη γιγαντωθεί.

Πόσα βιβλία εκδίδετε ετησίως;

Γύρω στα 200.

Ποιος είναι ο κίνδυνος σήμερα όταν ένας οίκος βγάζει λίγα βιβλία;

Αν είναι μικρός εκδοτικός οίκος, κανένα. Αν είναι μεγάλος, να μικρύνει.

Και ποιος ο κίνδυνος όταν βγάζει πολλά;

Να χάσει σε ποιότητα και όραμα.

Πώς βλέπετε το μέλλον του οίκου;

Αυτή τη στιγμή τα βλέπω όλα ρόδινα.

H παράδοση διατηρεί τη σημασία της;

H παράδοση είναι σαν τις ρίζες. Όσο πιο βαθιά εξαπλώνονται τόσο καλύτερα
στηρίζουν το δέντρο που φυτρώνει. Αυτό νομίζω ότι ισχύει απόλυτα για τον Κέδρο.

Οι οίκοι διατηρούν δικό τους κοινό;

Ναι. Κάθε εκδοτικός οίκος έχει την προσωπικότητά του και επομένως ελκύει το
αντίστοιχο αναγνωστικό κοινό.

Υπάρχει σήμερα πολιτική φυσιογνωμία στους εκδοτικούς οίκους;

Κάθε μας πράξη, άρα και εκδοτική, έχει την πολιτική της όψη. Όχι όμως με
συμβατικά κριτήρια Αριστεράς και Δεξιάς.

Τι προβλέπετε για τις αυριανές εκδοτικές συνθήκες;

Ανησυχώ για τα καινούργια ήθη.

Το κοινό έχει αυξηθεί;

Το κοινό αυξάνεται συνεχώς. Υπάρχει ακόμα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που δεν
διαβάζουν.

Είναι αρκετή η αύξηση για την επιβίωση τόσων οίκων;

Ένας εκδοτικός οίκος δεν είναι μόνο μια επιχείρηση που διέπεται από τους
κανόνες της αγοράς. Είναι και κάτι άλλο. Αυτό το άλλο, που είναι το μεράκι, ο
έρωτας για το βιβλίο, επιτρέπει σε εκδότες να λειτουργούν ακόμα και με πενιχρά
οικονομικά οφέλη.

Πώς θα μάθουν οι Έλληνες να διαβάζουν περισσότερο;

Οι βάσεις μπαίνουν στην παιδική ηλικία. Στο σπίτι και στο σχολείο. Δουλειά,
λοιπόν, στο σχολείο.

H τηλεόραση είναι ανασταλτικός παράγοντας;

H τηλεόραση, όπως και η ανάγνωση βιβλίων, διεκδικούν μέρος του ελεύθερου
χρόνου μας. Πιστεύω ότι το βιβλίο έχει αντέξει σε μεγάλο ανταγωνισμό και τα
βγάζει πέρα μια χαρά, σε πείσμα πολλών δυσοίωνων προβλέψεων.

Ελάχιστοι οίκοι καταφέρνουν να επιβιώσουν για περισσότερα από 20-30 χρόνια.
Γιατί;

Γιατί είναι ζήτημα προσωπικότητας των εκδοτών. Αυτοί σφραγίζουν την πορεία του
κάθε οίκου. Μόλις εκλείψουν από τη ζωή, τα πράγματα αλλάζουν πορεία.

Ποια είναι η δική σας συνταγή αντοχής στον χρόνο;

Ο Βαγγέλης Παπαθανασόπουλος κι εγώ πήραμε τη σκυτάλη από τη Νανά Καλλιανέση.
Και πιστεύω αποδειχτήκαμε εξίσου καλοί δρομείς. Προς το παρόν, εμείς
συνεχίζουμε να τρέχουμε. Το μέλλον όμως θα κριθεί από τον/την επόμενο/η
σκυταλοδρόμο.