ANAΛΩΣIMA Tόσος πλούτος, τόση φτώχεια

Ευτυχώς υπάρχει και το Ανοικτό Πανεπιστήμιο. H έννοιά του είναι ακριβώς η
αντίθετη από τα άλλα που δεν ονομάζονται κλειστά, ενώ θα έπρεπε. Ωστόσο και
αυτό πρέπει να αλλάξει τίτλο. Αφού από 65.000 ανθρώπους που έκαναν αίτηση
μπορεί να πάρει μόνο τις 5.000, δεν είναι πια Ανοικτό. Κλειστό είναι κι αυτό.
Δυστυχώς, γιατί δεν θα ήταν άσχημο να αποκτούσαμε γύρω μας ξαφνικά 65.000
φοιτητές σε όλες σχεδόν τις ηλικίες. Οι σπουδές, ξέρετε, προσφέρουν γενικό
καλό στην κοινωνία, πράγμα που το έχουμε ξεχάσει. Όταν έχεις πολλούς φοιτητές
γύρω σου, δεν έχεις όφελος μόνο από τα ενοίκια στα δυάρια που ανεβαίνουν και
τα ταχυφαγεία που πληθαίνουν. Υπάρχει γενικότερη άνοδος. Ανεβαίνει η ζήτηση
στα περιοδικά, τα βιβλία, τις εφημερίδες, τα κομπιούτερ και όλα τα είδη
πληροφόρησης. Ανεβαίνει η ζήτηση υπηρεσιών και έργων τέχνης. Οι άνθρωποι
συνεννοούνται καλύτερα, καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον, ανεβαίνει η αναζήτηση
εξειδικευμένων γνώσεων σε κάθε τομέα της ζωής, η μόρφωση αναζητά φυσιολογικά
και άλλη μόρφωση. Εμείς έχουμε κάτι πάθει στην Ελλάδα και φοβόμαστε ότι αν
κυκλοφορούν πολλά πτυχία υποβαθμίζεται η αξία τους, ότι όσο λιγότερα είναι
τόσο πιο αποδοτικά. Δεν βλέπουμε ότι τώρα πια συμβαίνει το αντίθετο, όσο τα
κρατάμε λίγα τα πτυχία τόσο τα ξεγυμνώνουμε από περιεχόμενο και τόσο
μαθαίνουμε να ζούμε χωρίς απαιτήσεις, μίζερα, πρόχειρα, αποφεύγοντας εν τέλει
τη γνώση. Επενδύει η οικογένεια τα όνειρά της στη μοναδικότητα και τη
σπανιότητα του επιστήμονα, όμως αυτή η μοναδικότητα πια δεν υπάρχει. Μόνο η
μοναξιά υπάρχει πια, η μοναξιά των 5.000, ας πούμε, που θα μπουν στο Ανοικτό
Πανεπιστήμιο αφήνοντας τις άλλες 60.000 απ’ έξω.