ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Aπανθρωπιά

Ο λόγος στους αναγνώστες. H Μάρα Σιάμπου, Ευρυάλης 37, Κηφισιά, γράφει:

«Διαβάζω στη χτεσινή εφημερίδα 5 χαρακτηριστικές ειδήσεις.

Πρώτη: “Αποκάλυψη Αμερικανού στρατιώτη: «Σκότωσα τόσους αμάχους, που είχα
χάσει τον λογαριασμό!.. Έλαβα μέρος σε φρικαλεότητες: κόβαμε τ’ αυτιά
Βιετναμέζων νεκρών χωρικών και τα φορούσαμε κρεμασμένα σαν περιδέραιο!!»”.

Δεύτερη: “Σε 3 χρόνια 107 νεκροί, πολιτικοί κρατούμενοι στην Τουρκία και 600
ανάπηροι. Νεαρή κρατούμενη πέθανε ύστερα από 1 χρόνο απεργίας πείνας,
συμπαριστάμενη στον κρατούμενο σύζυγό της. Οι «Νεότουρκοι ευρωπαϊστές»
χαρακτηρίζουν τα λευκά κελιά τους «ό,τι καλύτερο για τους τρομοκράτες»”!

Τρίτη: “Νέα τραγωδία με λαθρομετανάστες στην Ιταλία (Σικελία). Για μια φορά
ακόμα, δεκάδες πνιγμένοι λαθρομετανάστες”. H Μεσόγειος, τελευταία, έχει
μετατραπεί σ’ ένα απέραντο και βαθύ νεκροταφείο για τους ανθρώπους που
προσπαθούν να ξεφύγουν απ’ την πείνα και τις κακουχίες του πολέμου,
καταστάσεις στις οποίες εμείς οι “πολιτισμένοι” της Δύσης τούς έχουμε
οδηγήσει, αλλά δεν τους θέλουμε μετά στη χώρα μας.

Τέταρτη: “Στη Βοσνία αποκαλύφθηκε μαζικός τάφος μήκους 70 μ. με 400 σκελετούς.
Μεταξύ τους, 15 γυναικών και 11 παιδιών…”.

Πέμπτη: “… ρουκέτες σκοτώνουν στη Λωρίδα της Γάζας”. Για μια φορά ακόμα
αθώοι πολίτες θύματα μιας αδιάλλακτης πολιτικής. Ίσως αυτά τα δημοσιεύματα θα
έπρεπε να τιτλοφορηθούν “Homo hominis, lupu” (ο άνθρωπος για τον άνθρωπο,
λύκος). Δεν θέλω, όμως, να αδικήσω τον συμπαθή λύκο, που σκοτώνει μόνο από
ένστικτο, από ανάγκη επιβίωσης. Ο άνθρωπος όμως, που διαθέτει λογική, γιατί
αφαιρεί με τόση ευκολία, αλλά και με τόσες απάνθρωπες μεθόδους; Με τόση
σκληρότητα;

Κι εμείς οι υπόλοιποι μένουμε απαθείς και ανήμποροι. H Ευρώπη και ο κόσμος
όλος έπαψαν πια να συγκινούνται με τέτοιες τραγωδίες;».

Ο Γιάννης Μαρτζώκας, Ιγγλέση 4-6, Αθήνα, γράφει: «Στις αποθήκες της
Αρχαιολογικής Υπηρεσίας υπάρχουν εκατοντάδες αγάλματα που δεν πρόκειται να
δουν ποτέ το φως της ημέρας. Θα ήταν πολύ ωραίο, νομίζω, αντίγραφα αυτών των
αγαλμάτων να τοποθετηθούν στον πεζόδρομο της Διον. Αρεοπαγίτου, και από τις
δύο πλευρές, και να φωτίζονται τα βράδια, ει δυνατόν, με ειδικό φωτισμό».