Διαστάσεις Mετρώντας μέχρι το άπειρο

«Έκλαιγα κάθε βράδυ, για μήνες. Αν ο πατέρας μου δεν επρόκειτο να γυρίσει
ποτέ, ήθελα να ξέρω πόσο διαρκούσε αυτό το ποτέ, πόσο διαρκούσε το άπειρο».

Στο Ρίβερσαϊντ Παρκ: μια οικογένεια ταΐζει τις γαλοπούλες

H Έλλις, μια εικοσάχρονη φοιτήτρια στο Κολούμπια, περπατούσε στο Ρίβερσαϊντ
Παρκ όταν ένας άνδρας την πλησίασε και τη σημάδεψε με ένα όπλο στο κεφάλι.
Είχε αποφασίσει να πεθάνει, της είπε, αλλά δεν ήθελε να πεθάνει μόνος του.
Εκείνη πρόσεξε ότι το όπλο μύριζε σκόρδο. Πρόσεξε ακόμη ότι ο άνδρας είχε
δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών του με διπλό κόμπο. Αποφάσισε τότε να
απαγγείλει ποίηση. Ξεκίνησε με Εζρα Πάουντ, προσπέρασε τη «Λήδα και τον Κύκνο»
του Γέιτς (τα ποιήματα για βιασμούς δεν ήταν ό,τι καταλληλότερο για την
περίσταση), απέρριψε τον «Δρόμο που δεν πήραμε» του Ρόμπερτ Λη Φροστ (ούτε
ποιήματα για το θάνατο χρειάζονταν), συνέχισε με Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς και
ολοκλήρωσε την απαγγελία με την πρώτη στροφή του ποιήματος «Αγάπη» του Φίλιπ
Λάρκιν: «Το δύσκολο κομμάτι της αγάπης/ Είναι να είσαι αρκετά εγωιστής, / Με
πείσμα να επιμένεις/ Μια ύπαρξη να αναστατώνεις/ Για το δικό σου μόνο το
χατήρι. / Τι θράσος χρειάζεται αλήθεια!».

Ο άνδρας άκουσε με προσοχή κι έπειτα άφησε την Έλλις να φύγει. H νεαρή κοπέλα
γλίτωσε έτσι από το θάνατο χάρις στη μανία της μητέρας της, μιας Ιταλίδας
νοσοκόμας, να βάζει την ίδια και την αδελφή της όταν ήταν μικρές να μαθαίνουν
απ’ έξω ένα ποίημα κάθε εβδομάδα. Αυτές ήταν οι καλές εποχές. Ύστερα έφυγε ο
πατέρας της, κι έλειψε τέσσερα χρόνια. Την ίδια περίοδο έμαθε στο σχολείο την
έννοια του απείρου. Κάθε βράδυ, η Έλλις έβλεπε τους άλλους μπαμπάδες να
γυρίζουν σπίτι και προσπαθούσε να μετρήσει τις μέρες που έμεναν μέχρι το
άπειρο. Μόνο όταν ο καθηγητής φυσικής τούς είπε για τον αστροναύτη που
περιστρεφόταν γύρω από τη Γη και δεν μπορούσε να μετρήσει τις μέρες, μόνο τότε
σταμάτησε η Έλλις να μετρά. Και συγχώρεσε τον πατέρα της.

Μια μέρα γύρισε σπίτι και τον είδε καθισμένο στον καναπέ να παρακολουθεί τον
Τροχό της Τύχης. Μια άλλη μέρα, την περίμενε ο άνδρας που την είχε απειλήσει
στο πάρκο για να της ζητήσει συγγνώμη. Είδε έναν άνδρα που λυπόταν γι’ αυτό
που είχε κάνει και τον συγχώρεσε αμέσως. «Αναγνωρίζω αμέσως τους μετανιωμένους
άνδρες. Έχω δει ένα μετανιωμένο άνδρα να γυρίζει στο σπίτι ύστερα από τέσσερα
χρόνια». Οι άνθρωποι που διαπιστώνουν ότι τα πράγματα είναι σκούρα χωρίζονται
σε δύο κατηγορίες: σ’ αυτούς που δίνουν τέλος στη ζωή τους και σ’ εκείνους
όπως ο άνδρας του πάρκου, που ακόμη κι όταν βρεθούν στο χείλος του γκρεμού
βλέπουν το λάθος τους και κάνουν πίσω. Το βιβλίο της Βεντέλα Βίντα «Και τώρα
μπορείς να φύγεις» (εκδ. Knopf), όπου πρωταγωνιστεί η Έλλις, μιλά για τη
δεύτερη κατηγορία.