ANAΛΩΣIMA Tα χρηστά μου ήθη

Τα χρηστά μου ήθη νόμιζαν ότι ζούμε σε ελεύθερη χώρα, όπου η λογοκρισία έχει
απαγορευτεί εδώ και δεκαετίες.

Τα χρηστά μου ήθη πίστευαν ότι η τέχνη είναι δοκιμασία κι όχι επιβολή, είναι
ένα πεδίο όπου εκφράζεις τον πόνο και την αμφισβήτησή σου, τους συνειρμούς και
τις φαντασιώσεις σου. Ελεύθερα, ώσπου να σε ντροπιάσει ή να σε δοξάσει το
βλέμμα και η συγκίνηση. Τα χρηστά μου ήθη είχαν χαρεί υπερβολικά για την
έκθεση στην Πειραιώς, τη θέλξη και την απώθηση μπροστά στα έργα τέχνης, κι
είχαν νιώσει περήφανα για την πόλη μας, που κάνει εκθέσεις διεθνείς και
μοντέρνες, που έχει ελπίδες γιατί κάτι κινείται και ταράζει τα νερά.

Είχαν νιώσει πολύ αισιόδοξα τα χρηστά μου ήθη για το μέλλον και τις προσδοκίες
αυτής της πόλης όπου μεγαλώνω τα παιδιά μου και τη θέλω ανοιχτή και
προοδευτική, τη θέλω δημιουργική και ελεύθερη, να εμπνέει, να προσφέρει
γενναιόδωρα ευκαιρίες, να ανοίγει, να καλοδέχεται.

Πολύ αφελή είναι τα χρηστά μου ήθη.

Αλλά έτσι είναι όλα τα χρηστά ήθη, επιδέχονται ερμηνείας, όπως μας μάθαιναν
στη Νομική Σχολή, την ίδια που τέλειωσε κι ο υπουργός Πολιτισμού.

Το θρησκευτικό μου αίσθημα λέει ότι θίγεται η ελευθερία μου επιλογής που
διατυμπανίζει η Εκκλησία ότι αποτελεί την πεμπτουσία της. Και η θρησκευτική
μου προσήλωση στη νομικά κατοχυρωμένη ελευθερία της έκφρασης.

H τέχνη δεν μπορεί να προσβάλει τα χρηστά ήθη, όμως η παρέμβαση του υπουργείου
Πολιτισμού στην έκθεση είναι πράξη που προσβάλλει τα χρηστά ήθη και το
θρησκευτικό μου αίσθημα. Θα μηνύσω το υπουργείο για προσβολή των χρηστών μου
ηθών και του θρησκευτικού μου αισθήματος.