Aναγνώστες γράφουν για τα δάση

Στην τροπολογία που αναστέλλει τη βεβαίωση, εκτέλεση και είσπραξη των
προστίμων για τις καταπατήσεις δασών και τα αυθαίρετα αναφέρονται οι
αναγνώστες μας, καθώς και στα σχετικά δημοσιεύματα που επικρίνουν αυτή την
τροπολογία του υπουργείου Γεωργίας και ΥΠΕΧΩΔΕ.

Νομοθετική σύγχυση

Ο κ. Κώστας Σ. Κεμίδης, δικηγόρος από τη Χαλκίδα, που ασχολείται
με το θέμα επαγγελματικά επί 40 χρόνια, όπως γράφει, τονίζει μεταξύ άλλων ότι
συμφωνεί με την τροπολογία και συμπληρώνει:

«Αναφέρομαι, κυρίως, στις χιλιάδες των περιπτώσεων που τα Δασαρχεία
πεπλανημένα ή και από νομοθετική σύγχυση θεωρούν καταπατητές, άτομα που
κατέχουν για πολλές δεκαετίες τα κτήματα που κληρονόμησαν από τους γονείς και
παππούδες τους, και όχι, βεβαίως, στις κραυγαλέες και αποκρουστικές
περιπτώσεις των ληστρικών επιθέσεων και καταπατήσεων στα δημόσια δάση, μετά
από πυρκαγιές και άλλα γεγονότα αποψίλωσης. Τα κτήματα αυτά της πρώτης
περίπτωσης που ενδεχόμενα έχουν μετατραπεί σε συστηματικούς ελαιώνες τα
καλλιεργούσαν οι παππούδες τους και σήμερα έρχεται ο δασάρχης να χαρακτηρίσει
τον ελαιώνα τους σαν δάσος. Είναι οι άνθρωποι αυτοί καταπατητές ή αντίθετα το
κράτος αυθαιρετούσε με τις αναχρονιστικές του αντιλήψεις, δεχόμενο τις
εισηγήσεις δασολόγων που αδιαφορούσαν για την πραγματικότητα διυλίζοντες τον
κώνωπα;

Νομίζω, λοιπόν, ότι πολύ αδικούν τον κ. Δρυ με τους τίτλους στις εφημερίδες,
γιατί είδε κατάματα το πρόβλημα και τόλμησε να το αντιμετωπίσει».

Δικαιωθήκαμε αλλά…

Ο κ. Π. Κατσουλίδης, ζωγράφος – χαράκτης, αναφέρεται στην
περιπέτεια του ίδιου και του αδελφού του, που έκτισαν, όπως γράφει, σε έκταση
που είχαν κληρονομήσει από τους γονείς τους, κοντά στο χωριό Μαθία Μεσσηνίας.

«Το 1985 βγάλαμε άδεια οικοδομής δύο σπιτιών, εγώ και ο αδελφός μου. Εκείνος
έκτισε το 1989, εγώ έκτισα το 1995. Το 1988 χωρίς καμία ειδοποίηση, ο δασάρχης
Καλαμάτας μας κοινοποιεί πρωτόκολλο Διοικητικής Αποβολής. Πήγα στον διευθυντή
δασών Μεσσηνίας. “Πώς είναι δυνατόν να μας κατηγορούν ψευδώς για πράξη που δεν
κάναμε”, είπα. Απάντηση επί λέξει: “Ακούστε κύριε Κατσουλίδη, αν ο πατέρας σας
είχε ένα κτήμα που το καλλιεργούσε και αρρώστησε ή πέθανε και έμεινε το κτήμα
χέρσο δυο τρία χρόνια και φύτρωσαν μέσα διάφορα φυτά ζιζάνια, εμείς στο εξής
δεν θα σας αφήσουμε ούτε να το καλλιεργήσετε, ούτε να κτίσετε. Θα το
θεωρήσουμε δασική έκταση”.

Από το 1988 και μετά έγιναν δύο δίκες σε πρώτο βαθμό και δύο δίκες σε δεύτερο
βαθμό, που δικαίωσαν τα δύο αδέλφια και καταλήγει ο κ. Π. Κατσουλίδης:

«Έπειτα από όλα αυτά, το Δασαρχείο μάς κοινοποιεί κλήση προς κατεδάφιση
αυθαιρέτων κτισμάτων.

Πήρα τηλέφωνο το δασαρχείο Καλαμάτας και ερωτώ: “Καλά, ύστερα από τρία
δικαστήρια όπου αποδείξαμε ότι πρώτον τον κτήμα είναι δικό μας, δεύτερον ότι
δεν κάναμε καμία εκχέρσωση, τώρα μας λέτε να κατεδαφίσουμε τα σπίτια μας”;
Απάντηση: “Εμείς πάμε τώρα με την αεροφωτογραφία του 1945, όπου το δείχνει δασικό”».