H Παιδεία σε… φέρετρο

Παρασκευή αργά το απόγευμα. Πανεπιστήμιο Χούμπολτ. Στην κεντρική είσοδο οι
φοιτητές μαζεύουν τα τραπεζάκια με τις προκηρύξεις και το ενημερωτικό υλικό
για την κατάληψη του Ιδρύματος. Στο μεγάλο αμφιθέατρο αρχίζει σε λίγο
συνέλευση για την πορεία των κινητοποιήσεων.

H είσοδος στους χώρους του Πανεπιστημίου επιτρέπεται μόνο με το «χαρτάκι
εισόδου», που δίνει η επιτροπή καταλήψεων στο πίσω μέρος του κτιρίου. Κάθε
Τετάρτη αποφασίζεται αν θα συνεχισθεί η κατάληψη ή όχι. Το ίδιο και στα άλλα
δύο Πανεπιστήμια της γερμανικής πρωτεύουσας, που κλείνουν δύο εβδομάδες
καταλήψεων.

H πρωτοτυπία δεν λείπει. Την Πέμπτη, περίπου διακόσιοι φοιτητές «κατέσχεσαν»
όλα τα κρεβάτια του υποκαταστήματος του IKEA με το σύνθημα «H Εκπαίδευση σε
νάρκη». Μεγάλο ήταν το ενδιαφέρον των πελατών να πληροφορηθούν για τα αιτήματα
των φοιτητών. Στην Αλεξάντερπλατς γίνονταν παράλληλα έξι εκδηλώσεις, ανοιχτές
διαλέξεις, παρά το κρύο και το ψιλόβροχο. Νωρίς το απόγευμα το κέντρο του
Βερολίνου θύμιζε Αθήνα, μπλοκαρισμένο εξαιτίας της διαδήλωσης και πορείας
είκοσι χιλιάδων φοιτητών στο ομοσπονδιακό υπουργείο Παιδείας. Η ίδια συμμετοχή
υπήρξε και στη διαδήλωση του Σαββάτου.

Οι καθηγητές

«Ύστερα από μας, η πλημμύρα». Αυτό γράφει το πανό που κρατούν μερικοί Γερμανοί φοιτητές, ενώ άλλοι μεταφέρουν το φέρετρο με το πτώμα της Εκπαίδευσης

H συντριπτική πλειονότητα καθηγητών και διδακτικού προσωπικού υποστηρίζει τις
κινητοποιήσεις των φοιτητών. Ορισμένοι συμμετέχουν και στις πορείες. Οι
σχεδιαζόμενες περικοπές των δαπανών πλήττουν άλλωστε και τους ίδιους. Το ένα
τρίτο της οικονομικής ενίσχυσης από το κρατίδιο του Βερολίνου καταργείται.
Μόνο για το Χούμπολτ, αυτό σημαίνει ενενήντα θέσεις καθηγητών και τρεις
χιλιάδες θέσεις φοιτητών λιγότερες.

«H κατάσταση στο Χούμπολτ, με 36.000 φοιτητές συνολικά, ήταν απελπιστική, τώρα
γίνεται ακόμα χειρότερη», μας λέει ο 24χρονος Ρενέ Χέρλιτς, φοιτητής
Πληροφορικής και Γεωγραφίας. Πέραν του πολιτικού στόχου, εξίσου σημαντικό
είναι να περάσουν στη συνείδηση του κόσμου τα προβλήματα των Πανεπιστημίων και
να ευαισθητοποιηθεί γι’ αυτά η κοινή γνώμη. «Πολλοί δεν ξέρουν την κατάσταση
που επικρατεί σήμερα», συμπληρώνει η 22χρονη Μπέρμπελ Μπέκερ, φοιτήτρια
Ιστορίας, Πολιτειολογίας και Κοινωνιολογίας. «Σε πολλές παραδόσεις οι φοιτητές
κάθονται στο δάπεδο, προσωπικά δεν έχω μιλήσει ποτέ με έναν καθηγητή, τους
βλέπουμε μόνο από μακριά».

Οι διαδηλώσεις

Αποδέκτες της οργής των φοιτητών δεν είναι μόνον οι αριστερές κυβερνήσεις,
όπως του σοσιαλδημοκράτη Κλάους Βόβεραϊτ που κυβερνά στο Βερολίνο με τους
μετακομμουνιστές του PDS. Στο Μόναχο πραγματοποιήθηκε στα μέσα Νοεμβρίου η
μεγαλύτερη φοιτητική διαδήλωση εδώ και πολλά χρόνια, κόντρα στις περικοπές που
προωθεί η βαυαρική κυβέρνηση του χριστιανοκοινωνιστή Έντμουντ Στόιμπερ. Στη
Φρανκφούρτη, ο χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός Ρόλαντ Κοχ ακύρωσε δύο ομιλίες
του στο Πανεπιστήμιο, επειδή τους προγραμματισμένους χώρους καταλάμβαναν
νωρίτερα διαδηλωτές φοιτητές.

Αντίπαλος βεβαίως και η κοκκινο-κόκκινη κυβέρνηση του Σρέντερ. «Δεν πάει άλλο
με τις κοινωνικές περικοπές», λέει η Μπέρμπελ Μπέκερ, «δεν αγωνιζόμαστε μόνο
κατά των περικοπών στα Πανεπιστήμια, αλλά σε όλους τους άλλους τομείς». Και
αυτό οδηγεί τους φοιτητές σε κοινό μέτωπο με τα υπόλοιπα στρώματα που
πλήττονται από τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους. «Αρκετοί έχουν πολιτική
συνείδηση και στόχευση, αλλά υπάρχουν και εκείνοι, που ενδιαφέρονται μόνο για
τη συγκεκριμένη υπόθεση που τους αφορά».

H συμμετοχή στις καταλήψεις είναι μια μοναδική εμπειρία για τον Ρενέ. Τι τον
γοητεύει; H έλλειψη κάθε ιεραρχικής δομής στη λήψη των αποφάσεων.